Like Me

ŞEFFAFLIK

BEEP. BEEP. BEEP.

Alarm sesi resmen kulaklarımı tırmalıyordu. Komodinin üzerindeki telefona uzandım ama elime almamla elimden kayması bir oldu. Ayağa kalkıp yerden aldım, alarmı kapattım.

Saat 09.00'du. Vanguard Üniversitesi'ne başvurmuştum ama hâlâ cevap gelmemişti. İçim içimi kemiriyordu. Ya kabul edilmezsem?

Başka bir üniversite istemiyordum. Aklımda bir "B planı" bile yoktu. Daha doğrusu... bu olasılığı hiç düşünmek istemiyordum.

Mutfaktan takırtı sesleri geliyordu. Ben de kendimi oraya doğru attım. Babam kahvaltı hazırlıyordu; annem ise hâlâ uyuyordu.

Beni kapının ağzında fark edince döndü ve gülümsedi:
"Günaydın Mira. Bu sefer erkencisin ha?"

Haklıydı. Genelde öğlene kadar uyurdum.

"Başvurum kabul oldu mu diye erkenden kalktım. Ama hâlâ ses yok," dedim.

Babam rahat biriydi. Hiçbir zaman üzerimde baskı kurmadı.
"Merak etme, elbet açıklanır," dedi.
Gülümsedim.

Lavaboya geçip elimi yüzümü yıkadım. Tam o sırada telefon titredi.
İrkildim. Ekranı açtım. Bildirim ekranında bir mesaj parlıyordu:
"Davranış değerlendirme skorunuz hazır."

Şaşkınlıkla ekrana baktım.
Beklediğim bu değildi.
Saate baktım: 09.15.
Hayatımın en uzun günü başlıyordu.

Bildirime tıkladım. Gönderen: VIRTUS.
Herkesin korkulu rüyası. Benim de.
Dijital ayak izlerini tarıyor, davranışlarını puanlıyor...

Ve evet, tanıdığım birçok insan bu sistem yüzünden işsiz kaldı.
Ekranı uzun bir paragraf kapladı.
En başta şu yazıyordu:
"İtibar puanınız: 41/100"

Elim ayağım titredi.
50'nin altında olanlar işe alınmaz.
Paragrafa gözüm takılamadı bile. Her şey yasaklanmıştı.

Sosyal erişim, başvurular, bazı ödeme hizmetleri...
Gözlerim doldu. Ekranı kapattım.
Tabi ki nedenini biliyordum.
O porno siteleri...
Sexting uygulamaları...
Belki daha niceleri.

Beğendiğim, izlediğim her şey kontrol ediliyordu.

Sadece benim değil, herkesin.
Mutfaktan gelen sesle kendime geldim. Kahvaltı hazırdı.

Annemle babam sofrada beni bekliyordu. Boş sandalyeye oturdum.
Telefon yine titredi.
Açtım.

"Vanguard Üniversitesi başvurunuz, itibar puanınız nedeniyle reddedilmiştir."

Boğazımda bir düğüm oluştu.
Annemle babam bana bakıyordu. Ben ise telefona.

Gözyaşlarım süzüldü. Gözlerime karartı indi.

Nasıl olurdu?

Notlarım fazlasıyla yetiyordu.

Gözlerim kapandı.

Açtığımda odamdaydım.

Annemle babam şok içindeydi.

Babamın o rahat hali gitmiş, yüzü kasvetliydi.

Ağzımı açmamla annem beni susturdu.
O buz gibi ifadeyle, "Mira... artık bizimle kalamazsın," dedi.

Ne?

Bu kadın... cidden benimle dalga mı geçiyordu?

Ben onların kızıyım. Onlarsa bana yabancı gibi bakıyorlardı.

Ayağa fırladım. Seyahat çantamı dolaptan aldım. Kıyafetlerimi, eşyalarımı ve... günlüğümü koydum.
Evet, günlüğüm.
Belki de bu devirde tek dijital olmayan şeyim.