Mijn Zon

Ochtendzon || 1

Ik word wakker door mijn wekker, de zon die schijnt fel door mijn raam, weer zo'n dag waar ik al sinds de eerste tegenop kijk, school. Maar het meeste de laatste tijd, mijn ouders zijn vanaf mijn 13de uit elkaar gegaan, mijn moeder die moet dus meer werken, logisch. Sindsdien moet ik steeds en steeds meer op mijn broertje Ezra passen, ik zweer dat kind heeft een soort dubbel ADHD

ik stap uit mijn net té comfortabele bed, kleed me aan en loop naar beneden waar ik mijn moeder aantref, die eten aan het maken is voor Ezra.

"Hey mam." Begroet ik haar, moe zoals vaker— altijd. "Hey Matthyas, goedemorgen." Antwoord zij mij lachend terug. Ik loop naar de keuken, om water te pakken. Eten koop ik wel in de kantine. "Hey Uhm, Hoelaat bem jij uit Vanmiddag?" Ik kijk op,  zodra ik antwoord. "Rond half drie ben ik denk ik thuis." Ik kijk mijn moeder vragend aan, niet helemaal wetend wat ze hiermee  wil bereiken. "Zou jij misschien met je broertje eten willen halen voor vanavond?" Ik laat een lange zucht uit, hier heb ik toch geen zin in. "Ja, prima" "dankjewel Matt." Zegt ze waarna ik een kus op mijn voorhoofd voel.

Zodra ik op school ben, zie ik ze al staan. Mijn beste vrienden sinds de brugklas.

 Raoul- een intelligente rustige jongen, de papa van de groep. Milo- de lange jongen van de groep. Altijd in voor een grapje, of om er zelf een te maken. Koen- een jongen die er misschien niet de aardigste uitziet van buiten, maar hij heeft een hart van goud, echt hoor. Altijd vraagt hij je hoe het gaat.

"Hey mannen!" Begroet ik ze, blijer dan dat ik ben. "Hey Matt!" Komt van alle kanten. "Zullen we naar binnen? Het is fris." Vraagt Koen, die natuurlijk weer geen jas mee heeft. Toch knikt iedereen en lopen we langzaam naar binnen.

De dag ging langzamer dan dat ik hoopte, vooral omdat het eerste van wiskunde was. Maar gelukkig ben ik weer thuis, met Ezra, die momenteel zijn schoenen en jas aan het aantrekken is. "Ben je klaar Ezzie." Hij knikt, we lopen naar buiten, hij stapt op zijn net iets te grote fiets, en ik op mijn fiets.

De weg naar de supermarkt duurde gelukkig niet zo lang, ongeveer 10 minuten. Er is niets doorgegeven door mijn moeder wat we moesten halen, dus maak ik er zelf wel wat van. "Wat dacht je van pannenkoeken?" Vraag ik aan mijn broertje, die lachend naast mij loopt, hij knikt enthousiast.

Zodra we thuis zijn springt Ezra meteen op de bank, met de afstandsbediening in zijn handen. Ik ga maar gewoon een beetje aan de eettafel zitten op mijn telefoon, "Matthy?" Hoor ik vanuit de woonkamer. "Ja, wat is er?" Vraag ik aan hem, lichtelijk bezorgd.

"Wil je met me mee LEGO bouwen?" Gelukkig, niks ergs waar ik later in de problemen mee kom. Ik knik en loop naar mijn kleine broertje toe.

Later: 

"Eetsmakelijk iedereen." Zegt mijn moeder die tegenover mij zit, Ezra zit al te eten, ik zeg ook nog even eet smakelijk.

De avond is aangebroken ik lig op mijn bed, een beetje door insta te scrollen en een beetje te niksen. Het is rond 23:00 eigenlijk zou ik al een tijdje moeten slapen, dat gaat de laatste tijd minder, ik val moeilijker in slaap, en heb donkerdere wallen onder mijn ogen, toch lijkt mijn moeder het nu door te hebben.

De deur klink beweegt en ik hoor de deur met een zachte piep opengaan, ik kijk op van mijn telefoon, zo onschuldig mogelijk doen, denk ik bij mij zelf. "Ga je slapen?" Vraagt ze, ik knik. "Welterusten mam." Zeg ik nog voordat ze de deur dicht doet, "welterusten Matthyas."

LETSGO! Eerst deel van 'mijn zon' hopelijk gaat dit boek net zo goed (of beter) als 'jij redt me'

Ik wens jullie een fijne dag. Liefs Isis!!