Początek Końca

Prolog

Opiewaj, bogini, odwagę i poświęcenie czarodziejów, którym udało się poskromić nadchodzący koniec. To dzięki nim dzisiaj możemy cieszyć się pokojem w magicznym świecie. To ty zesłałaś im moc zdolną powstrzymać zło. Ty powołałaś ośmiu strażników, którzy chronią teraz Siedem Królestw. Miej nas dalej w swojej opiece i chroń przed przyszłym złem.

Wydarzeń, które zostaną opisane poniżej, nie potrafiła przewidzieć Najwyższa Wyrocznia, dlatego społeczeństwo magiczne nie było przygotowane na nadejście zła. Jednak w roku powstania Siedmiu Królestw nasz świat był bliski zatopienia się we wiecznym mroku. Deregulacji doznał czas, cykle przyrody i postępowała dysharmonia. Ofiarę poniosły wszystkie istniejące stworzenia. Przyczyną największej klęski w naszej historii były działania jednego czarodzieja zgubionego przez własną siłę, pychę i zarozumiałość. Czarodzieja, który nie cofnął się przed złamaniem prastarych praw natury i świata, aby osiągnąć własne cele. Jako świadek wydarzeń opiszę wam historię rozłamu i powstania królestw, a także o tym, jak narodził się i skończył największy potwór. Oto historia Telosa, czarodzieja Niosącego Koniec.

Jednak najpierw warto poznać korzenie, które mogłyby wyjaśnić jego tak ogromną moc. Wszystko rozpoczęło się od Antiosa, naprawdę potężnego czarodzieja, który przez setki lat panował nad wszelkiego rodzaju przeciwieństwami. W swoim życiu przemierzył prawdopodobnie cały znany nam świat. W końcu kaprysy bogini Sore skierowały go do Ardoris – największego z miast. Tam natknął się na Armonię, w której od razu się zakochał. Spotkana przez niego czarodziejka była Wyższą Strażniczką Porządku. Mimo swoich usposobień i magicznych mocy, które dla postronnych mogą okazać się sprzeczne, wzajemnie darzyli się oni uczuciem. Ich związek uważano za dziwny, lecz jednocześnie nikt nie wtrącał się w wolę Sore, wierząc w boskie plany. Bowiem dla ówczesnych czarodziejów najważniejsza była opinia bogów. Jeśli coś było przez nich akceptowane, akceptację znajdowało również w społeczności magicznej.

Tak w końcu doszło do ślubu Antiosa, czarodzieja Przeciwieństw i Armonii, Wyższej Strażniczki Porządku. Świadkowie ceremonii przekazywali, że dało się wyczuć w niej boską obecność. Wydawało się, że poza rodziną i przyjaciółmi, gośćmi byli również sami bogowie – albo przynajmniej Sore, sprawczyni całego zamieszania. O swoich odczuciach i wspomnieniach opowiedziała mi Fara, Strażniczka Praw Natury i dyrektorka Akademii Magii (w 5 roku po powstaniu Siedmiu Królestw), która została zaproszona jako przyjaciółka panny młodej.

– Moja droga – mówiła, ponieważ tak zawsze zwracała się do swoich rozmówców, szczególnie byłych uczniów. – To była naprawdę piękna ceremonia, a Armonia była tak piękną panną młodą, że sprawiała wrażenie, jakby była samą boginią, doświadczającą przyziemnych uciech. Najcudowniejszy w całym ślubie był ten błogi spokój. Każdy doskonale wiedział, że tak powinno być i to jest po prostu dobre.

Istotnie, Strażniczka Fara miała rację. Wśród wszystkich wspominających ten ślub, nikt nie uważał, żeby wtedy na horyzoncie widniała zapowiedź tragedii. Wszystko dokonywało się za aprobatą bogów. Raczej uważano to za początek czegoś wspaniałego, że bogini połączyła tak nietypowych czarodziejów. Aby jednak dowiedzieć się więcej chciałam porozmawiać z Antiosem i Armonią. Nie udało mi się odnaleźć czarodzieja Przeciwieństw. W trakcie pisania niniejszej Kroniki uznaje się go za zaginionego w trakcie Mrocznego Roku. Natomiast z powodzeniem odnalazłam Wyższą Strażniczkę Porządku. Armonia zgodziła się rozjaśnić mi swoją sytuację i porozmawiać o wszystkim, czego doświadczyła.

– Całym sercem kochałam Antiosa. – mówiła. – Był moją pierwszą miłością i po tym, jak go spotkałam, doskonale wiedziałam, że to on będzie moją przyszłością... Do tej pory za nim tęsknię i boję się o los, który przygotowali mu bogowie.