~ AÇELYA ~

1. Bölüm ~ Ayıcıkla büyüyen kız ~

Yeni kurgum ile yeniden merhabalar sizleri çok seviyorum umarım yeni kitabımı seversiniz yorumlarınızı ve desteğinizi bekliyorum hadi o zaman ilk bölüm ile başlayalım 🦋

1. BÖLÜM – Ayıcıkla Büyüyen Kız

Yetimhanenin arka bahçesinde bir köşe… Güneş ışığı parmaklıkların arasından sızarken, minik bir kız kahverengi peluş ayıcığına sarılmış bir şekilde kumla oynuyordu. Siyah, düz ve beline kadar inen saçları rüzgârda hafifçe savruluyordu. Yeşil gözleri, çimenlerin üzerine düşen bir yaprağı izliyordu. Sanki dünyadaki tek dostu o yapraktı… ya da elindeki ayıcık. Onun adı Momo’ydu. Doğduğundan beri yanındaydı.

O ayıcığı yetimhanede eskiden çalışan bir abla vermişti ve o günden beri en yakını olmuştu her korktuğunda ona sarılır şimşek seslerinden çok korkardı mesela ama yanında Momo olunca korkusu biraz azalıyor.

Açelya…
Artık dört  yaşında, sessiz, ürkek, tatlı mı tatlı bir kız çocuğuydu o.
Boynundaki ince zincirli bir künyede ismi yazıyordu: Açelya.
Yetimhaneye getirildiğinde henüz bir haftalık bebekti. Puseti bile küçücük, kıyafetleri eski ama üzerine titizlikle giydirilmişti. Ama ne annesi vardı yanında, ne de babası. Künye dışında ona dair hiçbir şey bilinmiyordu.

O gün yetimhane müdürü ise künyedeki ismi küçük kıza vermiş ve artık herkes onu Açelya olarak biliyordu Açelya ise kaderinde ki hayatı yaşayan minik bir kız belki gelecekte kendi yuvasını bulur bunu ne biz nede küçük Açelya bilebilir kader her şeyi değiştirecekti.

Diğer çocuklar gibi koşup oynayamıyordu. Astımı vardı Açelya’nın. Koşunca nefesi daralıyor, göğsü inip çıkıyor, öksürükler arasında gözyaşlarına boğuluyordu. Zaten bu yüzden onunla pek kimse oynamıyordu. Bir de konuşması peltekti yaşından dolayı
“ Momo  aynıyor beeni  şok seviyoyum onu .” derken sesi çatallaşırdı.

Tanımadığı biri yaklaşınca hemen ayıcığını kucaklayıp uzaklaşırdı. Korkuyordu. İnsanlardan, kalabalıklardan… En çok da sesli kahkahalardan. O yüzden çocuklar onun tuhaf olduğunu düşünürdü.

"Açelya bizimle konuşmuyo!"
"Açelya hep o ayıyla oynuyo!"
"O zaten hasta, hep öksürüyo!"

İşte Açelya’nın günleri böyle geçiyordu. Sanki görünmezmiş gibi. Sadece ayıcığı Momo ile konuşuyor, onunla gülüyor, onunla ağlıyordu. Belki de bu dünyada onu gerçekten seven tek canlı oyuncağıydı…

Kimse onunla oynamak istemesede onunla dalga etselerde yukarda onu izleyen Allah onun için yeni bir hayat beklediğini biliyordu bu küçük savunmasız kız kaderini kendi başına tekrar yazıcaktı .

VEEEE İLK BÖLÜMÜN SONUNA GELDİK 🦋

İlk bölüm hakkında düşünceleriniz nelerdir?

Bölümü sevdiniz mi ?

Küçük Açelya hakkında neler düşünüyorsunuz?