Braille Alfabesi

Chapter 1

Saat gece yarısını çoktan geçmişti , açık kahve saçlı hastada hastane yatağında sancılar içerisinde bebeklerini doğurmaya çalışıyordu, çok yorulmuştu ama daha bir tanesi rahmindeydi. Kadın artık dayanamayarak bayılı verdi, doktorların hızlıca müdahale etmesi ile annede bebekte sağ salim kurtulmuştu. Hemşire bebeklerin kontrollerini yapmak için başka bir odaya aldı aslında amacı ikizlerden biri alıp kaçmaktı ama gönlü el vermedi. Bunları düşünürken yaptığı küçük bir hata sonucu, bebeklerden birine bir şey oldu ama kadın bunu farketmemiş her şey normalmış gibi davranıp ikizleri geri vermişti.

Günler geçti ve bugünler de ikizlerin annesi kendini toparlayamayıp vefat etti babaları cenazedir o dur budur çocukları 10 günlüğüne hastanede bıraktı. Bu 10 günlük süreçte bebelerden birinin görmediğini farkettiler, bu durumu babaya bildirmeden 1 gün önce ise diğer ikiz sanki her şeyin farkındaymış gibi ikizi gibi göremiyormuş numarası yapıyordu. Ama tabii ki doktorlar bunu anlamıyordu 10 günlük bir bebeği tedavi etmekse oldukça güçtü. Yani kısacası Miya ikizleri 10 gün sonunda kör tanısı konuşmuştu.

Babaları Osamu ve Atsumuya hiç ilgilenmedi aylarca hatta yıllarca büyük anneleri baktı çocukları ve zamanı gelmişti ilkokul ama normal bir ilkokul o çocuklar için doğru değildi yani en azından Osamu için hiç değildi. Ama babaları özel okula veya özel kitaplara para verecek bir tip değildi.

Okul hayatları boyunca gittikleri kötü okullar , ilgisiz öğretmenler sağ olsun kimse Atsumunun durumunu farketmedi. Atsumu her şeyi görebiliyordu ve ilkokuldan beri Osamuya her şeyi gizlice öğretiyordu. Büyük anneleri onlar ilkokul birdeyken ölmüştü , bu yüzden yetimhanede kalmaya başlamışlardı.

Her şey güzel giderken yetimhanenin kapanmasıyla devlet Tokyo'da ki bir yetimhaneye onları aktarmıştı. Tek sorun artık aynı yetimhanede değillerdi. Sadece aynı okuldaydılar.

Lise ikinci sene ilk gün

Atsumu sabah altı gibi kalkıp üstünü giyinmişti küçük çocuklardan biri korku ile kalkınca onun yanına eğilip saçlarını okşamış , sakinleşmesini sağlamıştı. "Atsumu abi.. nereye gidiyorsun.. :("

Atsumu gülümsemiş " ikizimi almam lazım:)" çocuğu öpüp giyinmeye devam etmişti . Bu güne kadar belki atsumunun kör olmadığını fark eden tek kişi bu çocuktu oda şans eseri makas istediğinde makası direk uzatması sonucunda anlaşılmıştı. Neyseki diğerleri çakmamıştı.

Atsumu görevliler kalkmadan, yurttan çıkmış kardeşinin yurdunun önüne gelmişti. Osamu onu dışarıda oturmuş bekliyordu. "Günaydın !" Osamu neşeli sesi duyduğu gibi başını ona çevirmişti.

Atsumu onu kolundan tutup sürüklemeye başlamıştı, babasından gelen az uz bir harçlıkları vardı onunla simit ayran alıp bir bankta yemiş ardından uzaktaki okullarına doğru yola çıkmaya başlamışlardı. Metroya vardıklarında sadece bir saatlik metro yolu kalmıştı o yüzden rahattı ikizler.

Osamu , kafasını Atsumunun omzuna koymuş . Sabah eksik aldığı uykusunu almaya çalışıyordu o sırada en kalabalık durağa gelmişti metro içeri giren çocuklardan biri ikizlerin yanına geldi, kahverengi saçları vardı ve yeşil gözleri . Atsumu onu torbacıya benzetmişti ama kör gibi yapmalıydı o yüzden oralı bile olmadı. Çocuk kardeşinin omzuna dokundu ama osamu uykusuna düşkündü uyanmadı , o yüzden çocuk atsumunun dikkatini çekmeye çalıştı ama başaramadı. O sırada çocuğun yakın arkadaşı yanına geldi. Sarışının omzuna fokundu çocuk direk o çocuğun suratına bakamazdı o yüzden ters tarafa baktı.

"Sakusa mal takliti mi yapıyor bu çocuk." Sakusa gülmüştü. "Sanırım kızların bahsettiği yeni öğrenciler, kör ikizler , bunlar."

.

.

.

.

.

.

.

.

.

SELAMLARRR NASILSINSINIZ EVET YENİ KURGUMLA BURDAYIM UMARIM BEĞENİRSNİZ

LÜTFEN YORUM VE YILDIZA BASIP OY VERMEYİ UNUTMAYINNN

EMİN OLUN BU KURGU DA SÜPER OLUVAKKK
HEPİNİZİ KOCAMANNB ÖPTÜM 💋

🎃🧡