342

342 gün.

Cover benim tarafımdan yapılmıştır.

Yorum yapın ve oy verin lütfen!!

Han Jisung-19
Lee Minho-23
Bang Chan-24
Seo Changbin-22
Hwang Hyunjin-21
Lee Felix-21
Kim Seungmin-20
Yang Jeongin-18

--------------------------------------------------‐-----------------------------------------------
☆

Jisung,342 gündür bu bodrum katında kilitliydi.Geceyle gündüzü ayırt etmesini sağlayan tek şey,karanlık bodrumda köşesinde duran kocaman,eski saatti.Bu karanlık ve minik bodrumda pek bir şey yoktu.Minik ve eski bir yatak,bir perdenin arkasında duran tuvalet ve lavabo,duvara yaşlı bir şekilde yerde duran üç adet ürkütücü tablo ve köşedeki koca eski saat.Jisung'un dünyası 342 gündür bu bodrumdan ibaretti.En son ne zaman insan sesi duyduğunu hatırlamıyordu.En son ne zaman biriyle konuştuğunu hatırlamıyordu. Benliğini unutmuştu sanki. Ailesi kimdi,kaç yaşındaydı,hangi senedeydi hiçbirini hatırlamıyordu.

Aslında ailesini hatırlıyordu,sadece hatırlamak istemiyordu.

Kapının sürgüsü açıldı ve içeri kuru bir ekmek ile içinde tatsız bir yemeğin olduğu plastik kap bırakıldı.Her gün olduğu gibi.Jisung yavaşça ilerleyip yemek ile ekmeği aldı ve yatağa oturdu.Yemeğin ne tadı,ne tuzu vardı ama Jisung artık umursamıyordu.Kirli saçlarını geriye itti.Üzerinde bir zamanlar ona tam olan ancak şu an en az dört beden büyük gelen bi eşofman ve tişört vardı.

Yemeğini bitirdi ve her gün olduğu gibi boş tabağı kapının önüne bıraktı.Kapının arkasındaki kişi, Jisung kim olduğunu çok iyi biliyor ama hatırlamak istemiyordu, birazdan gelir alırdı.

Jisung perdenin arkasına geçti ve musluğu açtı.Duşakabin veya küvet yoktu,sabun bile yoktu.Kafasını musluğun altına soktu.En azından saçı biraz temizlenirdi.

"Neye benziyorum?.." diye mırıldandı Jisung.Ne ayna vardı,ne de kendini görebileceği bişey.Görünüşünü,yaşını,ailesini,benliğini unutmuştu.

Kafasını musluğun altından çıkardı.Her zamanki gibi,saçından damlayan suları umursamadan yatağa oturdu.Kendini geriye bıraktı ve sırtı yatakla buluştu.Pis ve karanlık tavana baktı ve bir şarkı mırıldanmaya başladı. Konuşmayı unutmamak için.

"달이 이렇게 눈부시는 밤엔...누가 저 빛을 가려주길 외쳐...밤이 어느새 끝이 나는 낮엔...따스한 빛을 내리쬐는 빛을..."
(Şarkı:Cover Me,by Straykids)

Sesi gittikçe kısıldı ve en sonunda kesildi.Boş gözlerle pis tavanı izledi.Kapının açılma sesini duydu.Muhtemelen kapının ardındaki kişi boş yemek tabağını almaya gelmişti.Ama Jisung,bir konuşma sesi duymayı beklemiyordu.

"Lanet olsun...Bu da ne böyle?.." dedi yabancı ses.

Jisung'un gözleri titredi. 342 gün sonra,ilk defa bir insan sesi. Bir insan.Yatakta doğrulmadı.Pis tavana bakmaya devam etti.Ama kalbi küt küt atıyordu.

"Lanet olası pislik ne yapmış böyle?..Psikopat herif..." dedi yabancı ses.

Jisung adımların yaklaştığını duydu ama tavanı izlemeye devam etti.Nefesini tuttu.Sonra birin kolunu tuttuğunu hissetti.İrkildi ve hızla doğrulup geri çekildi.Yatağın en köşesine doğru.Sonunda gelen kişiye baktı.Adamın kahve gözlerine ve koyu saçlarına.Keskin ama şefkatli yüz hatlarına.

Adam ellerini kaldırdı,zararsız olduğunu göstermek için.
"Hey,hey,hey....Güvendesin...Sana zarar vermeyeceğim..."

Jisung nefesini tutmaya devam etti. Güvendesin... Adamın bu sözleri zihninde yankılandı.

"Ben Jeongin...Yang Jeongin." dedi yabancı adam.

Jisung'un aklı milyonlarca düşünce ve soruyla doluydu.Ama hiçbirini sormadı.Onun yerine,dilinden dökülebilen tek cümle şu oldu.
"Ne istiyorsun benden?.."
Sesi çatallıydı.

Jeongin iç çekti.Bu bodrumda,bu oğlanı bu halde görmek ruhunu sıkıştırıyordu.
"Seni burdan çıkarmaya geldim,Jisung.Artık güvendesin."

Jisung tedirgince baktı Jeongin'e.
"Neden?..Sen kimsin ki?.."

Jeongin hafifçe gülümsedi.Rahatlatıcı bir gülümsemesi vardı.
"Anlatacağım,ama burda olmaz.Benle gel,Jisung.Bu cehennemden kurtul.Söz veriyorum,güvendesin."

Jisung tereddüt etsede başıyla hafifçe onayladı.Her yer bu cehennemden iyiydi.Jeongin elini Jisung'a uzattı.Ve Jisung,Jeongin'in elini tuttu.