İZ

Haber

Hep kendi kendime sordum. Neden, neden ben diye. Babam öldürüldüğünde daha sekiz yaşındaydım. Acı, özlem ve kaybı o  yaşta tanıdım. O zamanlar ölüm ne demek anlamamıştım. Her kapı çaldığında babam geldi diye koşarak kapıya giderdim, babamın gelmediğini görünce ağlayarak odama geri dönerdim. Babamın ölümünden bir sene sonra annem başka bir adamla evlenerek o da gitmişti. Babamın gidişini kabul etmezken annemin gidişi tam bir yıkım olmuştu benim için. O yaşta bunların ne demek olduğunu tam kavrayamasam da, ilerleyen yıllarda hasarı büyük olmuştu. Annem, evlendikten sonra bizi yanına Bursaya almak istesede, dedem asla izin vermedi.

Dedem. Nam-ı değer Engin Vuslat.
Hayatını devlete adamış mit istihbaratçısı. Babamın öldürüldüğü zaman Irakta olmasından kaynaklı, cenazesine gelememişti. Tam altı ay sonra gitmişti, oğlunun mezarlığına. Bütün hayatını devlete adayan adam, geri kalan hayatını oğlunun katilini bulmaya adamıştı.

Dedemin yanına taşındığımızda ben sekiz, İzel dokuz yaşındaydı. İzelle birbirimizi büyüttük. Dedem ne kadar bizi yanına alsa da bizimle ilgilenmedi. Sadece özel anlarımızda yanımızda olabildi. Mezuniyet törenlerimiz asla kaçırmazdı. Taki izelin lise  mezuniyetine kadar. İzel liseden mezun olduktan sonra, kendini tamamen kariyerine adamıştı. Çocukluk hayali olan hukuk fakültesini kazanmıştı. Kazandığını öğrendiğimiz zaman, İzel odasında konuşma yapmıştı. Çok başarılı bir avukat olup babamızın katilini bulucam demiştii. O konuşmadan sonra, İzel kendini herkese kapatmıştı bana bile. Eskisi gibi dedemden gizli evden kaçıp sahile gitmemiştik ya da sabahlara kadar konuşmamıştık.

Tam iki sene önce bugün.
İzeli son kez göreceğim den habersiz havaalanına uğramıştım. İtalya’ya, yüksek lisans için gidecekti. Bindiği ucak feci bir şekilde kaza yapmıştı. O uçaktaki yolcuların sadece otuzu yaralı olarak çıkarılmıştı. İzel'in cesedine tam üç gün sonra ulaşılmıştı. Yüzü tanınmayacak hale gelmişti.

İzel’in mezarlığının başında ne kadar durduğumu hatırlamıyorum. Beni kendime getiren telefon sesiydi. Telefonu cebimden çıkarıp arayan kişiye baktığımda, sıkıntılı şekilde nefes verdim.

‘Efendim Seçkin.’ dedim
‘Ezel bir şeyler buldum galiba, acil buluşmamız lazım.’ dedi aceleci bir şekilde.
‘Her zamanki yerde’ diye ekledi.

Bir şey dememi beklemeden telefonu suratıma kapattı, klasik Seçkindı. Seçkinle üniversitede tanışmıştık. En zor zamanlarımda yanımda olmuştu. Mezar taşına son kez baktım.

‘Söz veriyorum abla. Babamızın katilini bulucam.’ dedim. kendi sesimi zar zor duyarak.

Arabaya binip Seçkinin babaannesinden kalan, bizim gizli buluşma yerimiz olan eve gittim.
Kapıyı çalmama gerek bile kalmadan seçkin hemen açtı.,

‘Pusuya mı yattın.’ dedim
‘Geç dalganı.’ dedi seçkin umursamaz bir şekilde.

İçeri geçtiğimde orta masada dürüm çöplerini gördüm.

‘Yemeğe de beklenmemiş.’ dedim sitem dolu.
‘Hiç öyle yalandan sitem etme, kırmızı ete alerjin var.’ dedi seçkin.

Bir şey demeden tekli koltuğa oturdum, seçkinde karşıdaki koltuğa oturdu.

‘Ne buldun.’ diye sordum. En ufak detayı bile kaçırmak istemiyorum artık.
‘Baban en son Hüseyin Aydın diye bir hastaya bakmış, daha sonra başka bir hastaya bakmamış.’ dedi seçkin elindeki kağıda odaklanmış bir şekilde.
‘Seçkin bunları biliyoruz zaten. Bize bilmediğimiz bir şey lazım.’ dedim. Sıkıntılı çıkmıştı sesim.
‘Evet bunları biliyoruz ama sanada garip gelmiyor mu? Hasta acile getiriliyor, Tolga abi müdahale ediyor hasta kurtarılamıyor bir hafta sonrada tolga abi arabasında ölü bulunuyor.’ dedi sonlara doğru sesi şüpheli çıkmıştı.
‘Babamın baktığı hastayı da araştırdım. Adamın sadece eşi vardı. Çocukları akrabası falan yoktu.’ dedim. Ne hissetmem gerektiğini bile bilmiyordum. Dönüp dolaşıp hep aynı noktaya geliyorduk. Babamın son baktığı hasta. Hüseyin Aydın.
‘Bence bunu tekrar araştırmamız lazım.’ dedi seçkin
‘Çok sıkıldım artık, dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz. Bir yıldır bir arpa boyu yol kat edemedik.’ dedim.