Taken for granted

One shot

Sa isang masiglang café sa gitna ng lungsod, umupo si Forda sa isang sulok, nagmamasid sa mga tao habang hinihintay si Jen. Ang aroma ng kape at mga pastry ay nagbigay ng kaunting aliw sa kanyang naguguluhang isip. Sa mga nakaraang linggo, tila nagiging mas mahirap para kay Forda na itago ang kanyang nararamdaman para kay Jen. Ang kanilang pagkakaibigan ay tila isang masalimuot na sining, at siya ang nag-iisang artist na nahihirapang ipinta ang kanyang tunay na damdamin.

Nang pumasok si Jen, ang kanyang ngiti ay parang araw na sumisikat sa madilim na kalangitan. "Forda! Sorry, na-late ako!" sabi niya habang umupo sa harap ni Forda. "Traffic sa daan."

"Okay lang," sagot ni Forda, pilit na pinipigilan ang kanyang puso na tumalon sa tuwa. "Naghintay lang naman ako."

Habang nag-uusap sila, ang mga mata ni Forda ay hindi maiwasang mapansin ang bawat detalye kay Jen—ang paraan ng kanyang buhok na nahuhulog sa kanyang mukha, ang mga galaw ng kanyang kamay habang nagsasalita, at ang tunog ng kanyang boses na tila musika sa kanyang mga tainga. Pero sa bawat ngiti at tawanan, may isang bahagi ng kanya na nag-aalala. Paano kung hindi niya kayang ipahayag ang kanyang nararamdaman? Paano kung mawala ang lahat sa isang iglap?

"Alam mo ba, Forda?" sabi ni Jen, na tila nag-iisip ng malalim. "Minsan iniisip ko kung gaano tayo katagal na magkaibigan. Parang ang saya-saya lang, 'di ba?"

"Yeah, ang saya," sagot ni Forda, ngunit ang kanyang boses ay may halong panghihinayang. "Pero... minsan, parang may kulang."

"Anong kulang?" tanong ni Jen, na may pag-aalala sa kanyang mga mata.

Dito, nagkaroon ng katahimikan. Ang puso ni Forda ay nag-umpisa nang bumilis. Ito na ang pagkakataon. "Jen, may gusto akong sabihin sa'yo," simula niya, ang kanyang boses ay nanginginig. "Minsan, naiisip ko na baka... baka may higit pa sa pagkakaibigan ang nararamdaman ko para sa'yo."

Ang mga mata ni Jen ay lumaki sa gulat. "Forda, I—"

"Wait, let me finish," sabi ni Forda, pinipilit ang sarili na hindi magpatalo sa takot. "Hindi ko na kayang itago pa. Ang bawat sandali na kasama kita ay napakahalaga sa akin. Pero natatakot akong mawala ka. Natatakot akong masira ang lahat."

"Forda," sabi ni Jen, ang kanyang boses ay puno ng damdamin. "Hindi ko alam na ganito ang nararamdaman mo. Akala ko, okay lang tayo. Pero... sa totoo lang, may mga pagkakataon din na naiisip ko na baka may higit pa sa pagkakaibigan ang nararamdaman ko para sa'yo."

Ang mga salitang iyon ay parang hangin na bumuhos sa katawan ni Forda. "Really?" tanong niya, ang kanyang puso ay tila naglalakbay mula sa takot patungo sa saya.

"Yeah," sagot ni Jen, ang kanyang ngiti ay nagbalik. "I've been scared too. Takot na mawala ang ating pagkakaibigan. Pero gusto ko ring subukan."

Ngunit sa likod ng mga ngiting iyon, may isang bagay na hindi maikakaila. Sa bawat tawanan at kwentuhan, may mga pagkakataong kinuha ni Forda ang mga simpleng bagay na kasama si Jen—ang mga tawanan sa gitna ng gabi, ang mga yakap na tila walang hanggan, at ang mga sandaling nagiging tahimik na magkasama. Ngayon, sa harap ng kanyang puso, naisip ni Forda na baka hindi na niya maulit ang mga ito kung hindi niya ito ipapahayag.

"Jen, gusto ko lang sanang malaman mo na hindi ko na kayang ipagpatuloy ang ganitong sitwasyon," sabi ni Forda, ang kanyang boses ay puno ng damdamin. "Natatakot akong mawala ang mga simpleng bagay na kinuha ko nang basta-basta. Ang mga araw na magkasama tayo, ang mga tawanan, lahat ng iyon—napakahalaga sa akin."

"Forda, naiintindihan ko," sagot ni Jen, ang kanyang mga mata ay puno ng pang-unawa. "Minsan, hindi natin namamalayan na ang mga maliliit na bagay ay may malaking epekto sa atin. Pero hindi ko rin gustong mawala ang mga iyon."

"Kung ganon, anong gagawin natin?" tanong ni Forda, ang kanyang puso ay nag-aalab sa pag-asa.

"Let's take it one step at a time," sabi ni Jen, ang kanyang mga mata ay kumikislap. "Basta't magkasama tayo, okay na ako."

At sa mga sandaling iyon, sa gitna ng masiglang café, nagpasya silang simulan ang isang bagong kabanata sa kanilang kwento. Isang kwento ng pag-ibig na hindi na kailangang itago, isang kwento na hindi na kinuha nang basta-basta.

Sa wakas, natutunan ni Forda na ang mga bagay na madalas nating kinuha nang basta-basta ay ang mga bagay na dapat nating pahalagahan. At sa bawat hakbang na kanilang tatahakin, alam nilang hindi na nila ito ipagwawalang-bahala.

Disclaimer: This story is a work of fiction and is intended solely for entertainment purposes. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. The characters, events, and settings depicted in this narrative are products of the author's imagination and creativity.