Unutulmuş İzler

İsimsiz Zarf

Okuldan eve her gün aynı yoldan yürürdüm. Aynı kaldırım taşları, aynı sessizlik, aynı kasvetli gri duvarlar… Ama o gün, o zarfla birlikte, her şey değişti.

Posta kutusuna uzandığımda elim bir kâğıda takıldı. Ne zarfta bir isim vardı, ne de bir adres. Sadece koyu mavi bir kalemle yazılmış bir not:

> “Sakladıkları sandığın içinde değil, eski defterin arasında. Gerçekleri görmeye cesaretin var mı?”

İçim ürperdi. Kalbim, anlam veremediğim bir telaşla hızlandı. Sandık mı? Hangi sandık? Ve hangi defter?

Zarfı çantama tıktım, sanki onu ne kadar hızlı saklarsam, o kadar az gerçek olurmuş gibi.

Eve vardığımda babam yoktu. Zaten çoğu zaman yoktu. Salondaki sessizlik boğucuydu ama yukarı kata çıkmadan önce bir şey dikkatimi çekti.

Pencereden dışarı baktım. Sokağın köşesinde biri vardı. Siyah kapüşonlu montunun içinden gözleri bana bakıyordu. Geri çekilmeden önce göz göze geldik. Çok kısa sürdü. Ama o anı, rüyalarımda bile unutmam mümkün değildi.

O çocuk… onu sabah okulda görmüştüm. Yeni gelen, kimseyle konuşmayan çocuk:
Aras

Kimdi bu çocuk? Neden evimin önünde beni izliyordu,amacı neydi?

"Ne işin var senin burda"

Kendim bile zor duydum dediklerimi ama o anlamış gibi kafasını hafif yana eğdi.

Kafamda yüzlerce soru o mu bırakmıştı mektubu yoksa tesadüf müydü burda olması ,daha fazla dayanamayarak pencereye yürüdüm ve perdeyi çekip kapattım.

Her şeyin cevabını öğrenmek istiyordum özellikle Arasın gizemini.