[បម្រាម‼️រឿងនេះជាប្រលោមលោកបែបមនុស្សធំ មានវគ្គ18+ ច្រើន។ សម្រាប់អ្នកមិនចូលចិត្តរឿងដែលមានវគ្គអស់នឹងច្រើន ឬអ្នកមានអាយុតិចអត់ recommended ឱ្យអានទេ តែបើនៅតែអាននោះជារឿងរបស់អ្នកអាន ខ្ញុំអត់ទទួលខុសត្រូវទេ អរគុណ🫰💜]
_
សហរដ្ឋអាមេរិច / កាលីហ្វ័រញ៉ា
ទីក្រុង ឡូសអាន់ជ័រលេស/ Los Angeles (LA)
នរណាមិនចង់រស់នៅទីនេះ? ប្រទេសក្នុងក្ដីស្រមៃរបស់មនុស្សជាច្រើននាក់។ តែក្នុងនោះមិនមែនជាគេនោះទេ គេមិនចង់រស់នៅទៅនេះទេ ដឹងថាមកពីអ្វីទេ? ព្រោះគេរស់នៅទីនេះម្នាក់ឯង។ សួរថាគេគ្មានគ្រួសារទេឬ? គេមាន! តែគ្រួសារគេជាអ្នកបញ្ចូនគេមកទីនេះ បញ្ចូនគេមកឱ្យឆ្ងាយព្រោះអាងថាគេធំហើយ មិនបាច់នៅជុំគ្រួសារទេ គេមករស់នៅទីនេះតាំងពីអាយុ១០ឆ្នាំមកម្ល៉េះ។
«ហ្ហឹកៗ លោកប៉ាអាក្រក់ណាស់!»ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលកំពុងស្ថិតនៅក្នុងអគារខុនដូរដ៏ប្រណីត កំពុងអង្គុយឱបជង្គង់យំសស្រាក់ហើយនេះក៏មិនមែនជាលើកទីមួយសម្រាប់គេដែរ។ រាល់ពេលចេញពីរៀនមកដល់ក្នុងបន្ទប់គេងមិនដែលញ៉ំាអាហារពេលល្ងាចទេ គេសម្ងំយំរហូតដល់គេងលក់ ព្រឹកឡើងក្រោកទៅរៀនធម្មតា។
កាលពីមួយខែមុនគេបានសន្លប់នៅក្នុងថ្នាក់រៀនទៀតផង គ្រូពេទ្យនិយាយថាគេខ្សោយខ្លាំងគេងបានតិច រាងកាយខ្វះជីវជាតិ និងគិតច្រើន អ្វីដែលសំខាន់នោះគឺគេកើតមានជំងឺក្រពះទៀតផង។ ក្រោយចេញពីពេទ្យគេក៏មើលថែខ្លួនឯងវិញព្រោះទទួលបានការលើកទឹកចិត្តពីគ្រូៗ និងមិត្តរួមថ្នាក់។
បច្ចុប្បន្ននេះគេប្រសើរឡើងជាងមុនហើយ គ្រាន់តែជំងឺក្រពះគេមិនទាន់ជានោះទេ តែគេក៏មិនធ្វើបាបខ្លួនឯងទៀតដែរ តែមានអ្នកដទៃតែងតែព្យាយាមជាន់ឈ្លី ឈ្នានីសគេរាល់ថ្ងៃ។
ជីវិតនេះកំសត់ពេកហើយទេដឹង? ក្រោយពីត្រូវគ្រួសារយកមកទុកចោលឱ្យនៅម្នាក់ឯង ក៏ត្រូវមិត្តបោកបញ្ច្រកស្រាឡើងចង់ដាច់ខ្យល់ស្លាប់តែមិនអី។ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងត្រូវចប់ព្រោះក្នុងស្រាមានថ្នាំឆ្កួតឡប់នោះកម្រិតខ្លាំងតែម្ដង ក្រោយរត់គេចខ្លួនចេញពីពួកគេនៅក្នុងក្លឹបនោះ ក៏បានមកជួបប្រទះនឹងបុរសម្នាក់ ដែលគេធ្លាប់ជួប ហើយក៏ជាអ្នករួមការងារជាមួយប៉ារបស់គេដែរ។ នាយជាអ្នកជួយគេព្រោះការអង្វរក ដោយទឹកភ្នែករហេមរហាមរបស់គេ គេលើកដៃសំពះនាយទៀតផង។
«លោក ហ្ហឹកៗ ជួយ-ជួយខ្ញុំផងទៅ ហ្ហឹក ខ្ញុំ-ខ្ញុំសុំអង្វរណា!»នាយតូចយំសស្រាក់ទាំងលើកដៃសំពះអ្នកម្ខាងទៀត ខ្លួនទន់ល្អូនគ្មានកម្លាំងកំហែង។
«ហាឈី! ទៅ apartment វិញ!»អ្នកកំលោះបញ្ជាកូនចៅដែលនៅក្បែរនោះឱ្យបត់ឡានទៅវិញ ដោយលើកបីកាយតូចដែលទឹកភ្នែករហាមនោះទៅជាមួយផងដែរ។ ហាឈីដែលជាកូនចៅគ្មានចម្ងល់ទេ ព្រោះគេក៏ស្គាល់ក្មេងក្នុងដៃចៅហ្វាយរបស់គេដែរ ហើយបើទោះបីគេឆ្ងល់ក៏គេមិនសួរនាំដែលព្រោះជារឿងរបស់ចៅហ្វាយ។
ចំណាយពេលមិនដល់១៥នាទីផងពួកគេក៏មកដល់ apartment អ្នកកំលោះរាងខ្ពស់នោះបីកាយតូចចូលទៅខាងក្នុងអគារនោះហើយបន្តដំណើរឡើងទៅបន្ទប់ apartment របស់ខ្លួនដោយហាឈីមិនបានឡើងមកជាមួយនោះទេ ព្រោះគេអស់តួនាទីហើយ។ ចូលមកដល់ខាងក្នុងនាយដាក់កាយតញចទៅលើពូក ដណ្ដប់ភួយឱ្យគេគេង ព្រោះតែស្ងាត់ឈឹងទៅហើយ តែខុសពីការគិតគ្រាន់តែគេបង្វែរខ្លួនប្រុងទៅបន្ទប់ទឹកក្មេងនេះស្ទុះទាយដៃនាយយ៉ាងខ្លាំងរហូតដួលទៅលើគេដែលគេងនោះ។
«ជួយ-ជួយមីនផងណា ហ្ហឹក មីនក្ដៅណាស់ ក្ដៅខ្លាំងណាស់ ហ្ហឹក អ្ហាស!»កាយតូចលេចសំឡេងថ្ងូរចេញមកធ្វើឱ្យអ្នកម្ខាងទៀតភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត គិតឃើញភ្លាមៗថាក្មេងចំពោះមុខកើតអី បើទោះបីក្ដៅដោយសារស្រាក៏មិនដល់ថ្នាក់ថ្ងូរដែលគេដឹងច្បាស់ព្រោះស្រាស្អីក៏គេធ្លាប់ប៉ះដែរ។
«ឯង-អឹម!»មិនទាន់បាននិយាយអីផងត្រូវអ្នកម្ខាងទៀតស្ទុះមកបឺតមាត់យ៉ាងលឿន គេនៅក្មេងយ៉ាងនេះ? មិនដឹងសូម្បីរបៀបថើប។
«សម្រួលអារម្មណ៍-»លែងចេញពីការថើបអ្នកកំលោះប្រញាប់ដាស់តឿនសតិអ្នកម្ខាងទៀត តែមើលទៅគេលែងមានស្មារតីហើយ។
«ហ្ហឹក អាស! ឈឺ-ឈឺណាស់ ជួយមីនផង មីនក្ដៅសុះសាច់ មីនឈឺណាស់ ហ្ហឹកៗ អឹស អាស!»នាយតូចយំលាយឡំនិងសំឡេងថ្ងួចថ្ងូរប្រាប់អ្នកម្ខាងទៀត គេឈឺផ្នែកខាងក្រោមខ្លាំងណាស់ ហើយក្ដៅពាសពេញរាងកាយទៀតផង។
«សឺត! យើងទ្រាំលែងចង់បានហើយ ឯងកុំថ្ងូរបានទេ?»អ្នកកំលោះស្រឺតជើងធ្មេញ ព្រោះគេទ្រាំស្ដាប់សំឡេងអ្នកម្ខាងទៀតថ្ងូរលែងចង់បានទៅហើយ មកថ្ងូរឱ្យក្រលួចគៀនត្រចៀកអ្នកណាទប់ជាប់? អ្វីដែលកាន់តែធ្វើឱ្យគេពិបាកទ្រាំជាងនេះទៀតនោះគឺនាយតូចលើពូកមិនដឹងសម្រាតខោអាវខ្លួនឯងចោលពីពេលណា? នៅសល់តែខោស្លីពណ៌លឿងមួយ ម្រាមដៃខ្លីៗលើកមកស្ទាបអង្អែលពាសពេញរាងកាយ ដើមទ្រូងពើកៗគួរឱ្យទាក់ទាញ។
«លោកជួយមីនផងបានទេ? ហ្ហឹកៗ មីន...អ្ហាសៗ មីនចង់បានវាណាស់ មីនឈឺ អ្ហាៗ ស្រៀវណាស់ អ្ហាស!» គេស្រែកថ្ងូរកាន់តែខ្លាំងព្រោះអ្នកម្ខាងទៀតអស់សមត្ថភាពទ្រាំខាំមាត់ទៀត ទើបឱនមកថើបបឺតចុងដោះពណ៌ឈើរីនោះញាប់មាត់។
ជុប! ដើមទ្រូងពើងឡើងឥតឈប់ព្រោះភាពស្រើបស្រាលដែលអណ្ដាតអ្នកកំលោះផ្ដល់ឱ្យនាយតូចខាងក្រោម គេបិទភ្នែកខាំមាត់ពេញចិត្តនឹងក្ដីសុខដែលទទួលបាន។
«ជីមីន ផាក!»
«ហឹម?» គេភ្ញាក់បន្តិចពេលឮអ្នកម្ខាងទៀតហៅឈ្មោះខ្លួន ក៏មិននឹកស្មានថានាយស្គាល់គេដែរ។
«យើងនឹងជួយឯង តែឯងកុំស្ដាយក្រោយនៅថ្ងៃស្អែក!»
«ហឹម...»
«យ៉ុនហ្គី មីនហារ៉ូគិ ចាំឈ្មោះយើងឱ្យច្បាស់ មនុស្សដែលជួយនាំឯងទៅរកសេចក្ដីសុខនៅក្នុងយប់នេះ ឬអាចទៅថ្ងៃមុខទៀតអាស្រ័យលើឯងហើយ!» យ៉ុនហ្គីនិយាយយ៉ាងម៉ឹងម៉ាត់ ហើយន័យនៃប្រយោគចុងក្រោយគេមានន័យថាប្រសិនបើស្អែកឡើងជីមីនមិនស្ដាយក្រោយឬជីមីនចាំរឿងយប់នេះគេនឹងផ្ដល់អ្វីមួយឱ្យរាងតូច។
«យ៉ុន...អឹសៗ ខ្ញុំត្រូវការលោក លឿន...អាស លឿនឡើង!»ជីមីនគ្រាន់តែងក់ក្បាលតែមិនតបនឹងអ្វីដែលយ៉ុនហ្គីនិយាយទេ គេកំពុងទាមទារនាយឱ្យមកបំពេញតម្រូវការខ្លួន។
«លួងលោមវាទៅ បើវាចង់ឯងនឹងបាន!»យ៉ុនហ្គីនិយាយចប់ក៏ស្រាតខោទាំងពីរជាន់ទម្លាក់ចោល បង្ហាញឱ្យអ្នកម្ខាងទៀតឃើញរបស់ដែលគេត្រូវលួងលោមនិងឱបក្រសោប។
«ធំ-អឹស អាស ធំពេកហើយ!»ជីមីននិយាយទាំងថ្ងូរចាប់ស្រាតខោស្លីបបោះទីម្ខាងឥតអាសូរ ជើងស្រឡូនបើកកន្ធែកធំឡើងបន្ទាប់ពីឃើញរបស់នោះ។ គេមិនដឹងទេ គេហាមខ្លួនឯងមិនបានទេ គេចង់មានរបស់អីម្យ៉ាងចូលក្នុងខ្លួនគេ គេឈឺត្រង់នោះសឹងតែស្លាប់ទៅហើយ។
«មើលទៅឯងមិនបាច់លួងវាទេ វាក៏ត្រូវការឯងដែរ»មិនឱ្យត្រូវការយ៉ាងម៉េច? បើពណ៌ក្រហមរងាលបើកបង្ហាញចំពោះមុខបែបនេះមិនបាច់ប្រើដៃសាប់ក៏ឡើងដែរ។ មិនចាំយូរយ៉ុនហ្គីកាន់អាល្អិតដែលបះច្រូងដោយឯកឯងនោះចូលទៅប៉ះនឹងចំណុចក្រហមនោះហាក់ដូចជាការស្វាគមន៍គ្នាយ៉ាងចឹង។
«អឹស អ្ហាស!»
«អូ!លឿនយ៉ាងនេះ?»យ៉ុនហ្គីលាន់មាត់បែបមានមោទនភាពតិចតួចដែរ ព្រោះគ្រាន់តែនាយញ៉ុលប៉ះមិនទាន់បានចូលផង ជីមីនជ្រាបសំណើមមកដូចបាក់ទំនប់ទៅហើយ។
«យ៉ុន...»
«លើកដំបូង?»
«អឹម!»ជីមីនងក់ក្បាលទាំងអៀនតិចតែក្នុងខ្លួនឆេះចង់ខ្លោចទៅហើយ។
«វាអាចនឹងឈឺ តែយើងមិនថ្នមទេជាទោសដែលឯងពង្វក់យើង!»មិនឱ្យខាតពេល និយាយចប់យ៉ុនហ្គីចាប់កាត់អាល្អិតរបស់នាយស៊កចូលច្រកតូចមានសំណើមនោះភ្លាម។ គេមិននឹកស្មានទេថាជីមីនដុតអារម្មណ៍គេឱ្យពុះកញ្ជ្រោលខ្លាំងថ្នាក់នេះ។
«អឹស ហ្ហឹក យ៉ុនលោកធ្វើចលនាបានទេ?»
«មិនឈឺទេ?»
«អត់ទេ...អ្ហាសៗ អឹសៗ»រកតែនិយាយចប់មិនទាន់នាយសម្រុកភ្លាមៗ ដែលសួរមុននេះភ្លេចទៅថានាយតូចត្រូវថ្នាំបែបនេះទើបមិនឈឺតែចាំមើលស្អែកនេះចុះ។
«សឺត! អ្ហា ស្រួលម្ល៉េះ? អឹស!»យ៉ុនហ្គីខាំមាត់ស្រឺតធ្មេញព្រោះវាស្រួលលើសពីការគិតរបស់នាយខ្លាំងពេក។ ច្រកតូចនេះឱបក្រសោបអាល្អិតរបស់នាយបានយ៉ាងល្អ ល្អលើសមនុស្សស្រីដែលនាយធ្លាប់ឆ្លងកាត់ គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា នាយមិនមែនជាមនុស្សលេងស្រីទេ តែមិនមែនសុភាពបុរសដូច្នេះនាយធ្លាប់ធ្វើរឿងអស់នេះតែគ្មានក្ដីសុខដូចពេលនេះទេ។
«អឹសៗ លោក អ្ហា ខ្លាំង...អ្ហាស ខ្លាំងជាងនេះមក អ្ហឹសៗ!»កាយតូចជីមីនថ្ងូរខ្លាំងៗពើងត្រគាកឡើងសុំបន្ថែមល្បឿនឥតដាច់ ព្រោះពេលនេះគេទទួលបានអីដែលគេត្រូវការហើយ។
ផ្លាប់ៗៗ ផ្លាច់!
«អ្ហាសៗ អស្ចារ្យ អ្ហា ជីមីនឯងធ្វើឱ្យឆ្កួតហើយ អឹសៗ» ដៃមាំទះផាច់ទៅលើត្រគាកត្រលុកត្រលន់ ចង្កេះមាំដោលបុកសម្រុកញាប់ដូចម៉ាស៉ីន ក្ដីសុខហូរហៀរ។
«ហឹក អាសៗ វា-វាស្រួលណាស់ អឹសៗ យ៉ុន! ត្រង់នោះ អ្ហាៗ!»ជីមីនងើយកថ្ងូរអស់សំឡេងព្រោះរបស់រាងក្រាស់បុកចូលប៉ះចំណុចសុខស្រួលរបស់គេ ធ្វើឱ្យគេស្រួលដល់យំ។
«យំហើយ សឺត! អឹម»យ៉ុនហ្គីសើចបន្តិចមុននឹងឱនទៅថើបទឹកភ្នែកនោះ បន្ទាប់មកទើបថើបមាត់របស់នាយតូច។ អណ្ដាតរវាមលូកចូលទៅក្រលាស់ក្រលែងជាមួយអណ្ដាតអ្នកម្ខាងទៀត ផ្ដោះផ្ដងទឹកមាត់គ្នាយ៉ាងស្អិតរមួត។ បបូរមាត់ទាំងគូនៅបន្តជញ្ជក់គ្នាឥតឈប់ ដៃតូចស្រឡូនលូកស៊កចូលទៅតោងកនាយក្រាស់ជាប់ ឯចង្កេះមាំនៅតែបោលសម្រុកចូលឥតសម្រាក រហូតដល់គោលដៅដំបូង។
«អឹស/អ្ហាស»យ៉ុនហ្គីបញ្ចូលសំណើមទាំងអស់ឱ្យទៅអ្នកខាងក្រោម ជីមីនដង្ហក់គឃូសព្រោះហត់ពេក តែគេនៅតែមានកម្ដៅក្នុងខ្លួន។
«បន្តទេ?»
«ហត់...»និយាយមិនទាន់ចប់ផងជីមីនបាត់មាត់ឈឹង ព្រោះសន្លប់។
«សន្លប់?»យ៉ុនហ្គីសើចបន្តិចមុននឹងដាក់ខ្លួនគេងជិតជីមីនដោយទាយទាញគេមកឱ្យកើយដៃមាំហើយនាយក៏ឱបគេជាប់ទ្រូងផងដែរ។ ចាំមើលថាតើថ្ងៃស្អែកនឹងមានរឿងអីកើតឡើង ជីមីនមិនដឹងស្លន់ប៉ុណ្ណាទេ? ឬយំដល់ហើមភ្នែកផងទេដឹង?
__
