Poison

Prolog

29 listopada 2020

Siedziałam w pokoju mamy i taty na łóżku, przez ścianę słyszałam jak mój brat i mama się kłócili.
-Co ty sobie myślisz?! Ćpunem chcesz zostać?- Krzyczała mama załamanym głosem, nie rozumiałam o co jej chodziło, może o waniliowy cukier w pokoju który miał Dave?Od cukru waniliowego można zostać ćpunem?
-To nawet nie moje ja to koledze przetrzymuje kurwa!
-Koledze?Ja ci zaraz dam takich kolegów ćpunów! Widać że brałeś!Wspaniały przykład dla Livy dajesz, naprawdę!Co ona sobie pomyśli o takim bracie?
-Ona ma tylko 12 lat nic nie zrozumie.- Dave zaciągnął nosem tak jakby płakał, zaskoczyłam z łóżka i pobiegłam do jego pokoju, gdy weszłam mój brat spojrzał na mnie przegryzając dolną wargę wstrzymując płacz, jego źrenice były powiekszone a policzki zaczerwienione.
-Cześć aniołku..- Uśmiechnął się lekko i kucnął czekając aż podbiegne do niego żeby się przytulić.
-Livy idź do pokoju.- Mama powiedziała, pokręciłam głową i wskoczyłam w ręce mojego brata.
-Davi czemu płaczesz?- Spojrzałam na niego ze zdziwieniem, Dave zaczesał jedno z pasm moich blond włosów za ucho i wzruszył ramionami.
-Ciesze się że cie znowu widzę.- Mama przyglądała mu się swoimi zielonymi oczami z obrzydzeniem.
-Nie tak cię wychowałam Dave, jeszcze coś takiego we własne urodziny?I to dopiero pietnaste!- Stała przy drzwiach, jej czarne krótkie włosy upięte w kok.
-Jakbyś mnie tak nie wychowala to bym nie skończył w tym.- Oparłam głowę o jego ramię podczas gdy mnie trzymał, Dave odchrząknął.
Mama znowu spojrzała na mnie.
-Livy chodź położę cię do łóżka, pójdziesz spać.Już jest późno.- Wymusiła uśmiech a ja ścisnęłam mojego brata mocniej żeby nie iść.
-Ale ja chcę żeby Dave mnie położył.- Mój brat poklepał mnie po plecach.
-Dobrze, zaniosę cię aniołku ale masz zasnąć a nie wrócić do mojego pokoju.- Zaśmiał się lekko i zaczął iść w stronę mojego pokoju.
-Mhm..- Mruknęłam i przymknęłam oczy.
Odrazu gdy położył mnie do łóżka, zasnęłam.