ပြတင်းပေါက်ကနေဖြာကျနေတဲ့ နေရောင်ခြည်အောက်မှာတော့ ထျန်ကျားရွှေ့ဆိုတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက် လင်းဇီယဲ့ဆိုတဲ့ကောင်လေးကို ရင်ခွင်ထဲထည့်လို့ အိပ်ပျော်နေခဲ့တယ်....
ထျန်ကျားရွှေ့ရင်ခွင်ထဲကကောင်လေးကတော့ နိုးနေပြီး
ရင်ခွင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုချင်းကို
ညင်ညင်သာလေး ထိကိုင်ကြည့်နေတယ်....
မှိတ်ထားတဲ့မျက်လုံးလေးတွေ...
နှာတံ ချွန်ချွန်လေး...
မပြည့်မဖောင်းတဲ့ ပါးလေးတွေ...
အမြဲတမ်း ပန်းရောင်သန်းနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေး...
အိပ်ပျော်နေသူမှာ အထိအတွေ့ကြောင့်လှုပ်လီလှုပ်လဲနဲ့ နိုးလာခဲ့တယ်
" ဟင်~ ဇီယဲ့နိုးနေတာလား "
မျက်လုံးဖွင့်တာနဲ့ ချစ်ရသူကိုရှာကြည့်တတ်တဲ့အကျင့်လေး...
ခေါင်းလေးအသာအယာညိမ့်လို့ အဖြေပြန်ပေးတယ်
" ဒီနေ့လည်း အိပ်မပျော်ဘူးလား "
" အင်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး "
ဘာမှမဖြစ်ကြောင်းပြောနေသူမှာတော့ မျက်လုံးလေးတွေချောင်ကျလို့နေခဲ့ပြီ
ကိုယ်ချစ်တဲ့သူအဆင်မပြေရင် ချစ်နေရသူမှာလည်းစိတ်မချနိုင်ခဲ့ဘူး
အရင်လိုမပြည့်တော့တဲ့ပါးလေးကိုအုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း
ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့လေး စကားဆိုလိုက်တယ်....
" မျက်နှာလေးတောင်ချောင်ကျသွားပြီ "
လက်ပေါ်ကိုမှီချလို့ ချွဲလာတဲ့ဇီယဲ့ကြောင့် ကျားရွှေ့ပြုံးမိပါသေးတယ်
' ကောင်လေးဒီနေ့ ချွဲနေတာပဲ '
" ကော~ "
" ဟင်~ "
" ကျွန်တော့်မှာပြောစရာရှိတယ် "
" အင်း "
" ကျွန်တော် ကောကိုထားသွားမယ့်တစ်နေ့အကြောင်းတွေးဖူးလား "
ထားသွားမယ့်စကားကြောင့် ထျန်ကျားရွှေ့ စိုးရိပ်တကြီးထလို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်စေရင်း....
" ဇီယဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား
ကောက အမှားတစ်ခုခုလုပ်ထားမိလို့လား "
