Last Time Before

Και κάπως έτσι τελειώνει όλο αυτό. Έτσι περίπου όπως ξεκίνησε. Όμως εγώ θα έχω να θυμάμαι πάρα πολλές ωραίες και κακές αναμνήσεις από σένα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που σε είδα. Ήσουν τόσο εκθαμβωτική, με ένα χαμόγελο τόσο αθώο και φλογερό από το κόκκινο κραγιόν σου. Ήμασταν σε μία δεξίωση Τετάρτη βράδυ του 2017. Σε είδα από το απέναντι δωμάτιο που μας χώριζε μέσω ενός τζαμιού. Αμέσως μπήκα στο χώρο που βρισκόσουν, αλλά δείλιασα να σε πλησιάσω. Πίνοντας, φυσικά, 10 σφηνάκια ουίσκι, το μυαλό μου είχε άλλη άποψη. Θυμάμαι, η πρώτη μου λέξη όταν γνωριστήκαμε, ήταν "Με λένε Κάιλ". Δεν το είχα ποτέ με τις γνωριμίες, όμως εσύ αντιθέτως γέλασες και μου είπες το δικό σου, "Γεια σου Κάιλ. Με λένε Ρέιν". Εκείνη την μέρα έβρεχε, και είπα ένα ηλίθιο λογοπαίγνιο με το όνομά σου, αλλά μετά τα πρώτα 3 ποτήρια σαμπάνια, το είχες, ευτυχώς για μένα, ξεχάσει. Δεν πίστευα ότι θα κατάφερνα ποτέ να ρίξω μια τόσο όμορφη κοπέλα στο κρεβάτι τόσο γρήγορα. Και με επιβεβαίωσες. Δεν τα κατάφερα... Αλλά δεν πειράζει, γιατί από την πρώτη στιγμή, κατάλαβες ότι ήμουν ένας άνδρας ευγενικός καθώς και δειλός με τις γυναίκες. Όλο αυτό βέβαια, άλλαξε από τότε. Γιατί τότε ήταν η τελευταία φορά που ήμουν δειλός.

Στα επόμενα 4 ραντεβού μας, σου έδειξα τι εστί πραγματικός τζέντλεμαν. Και παρόλα τα λαθάκια μου, εσύ το εκτίμησες. Το λάτρεψες! Θυμάμαι ακόμα, που σε κάθε λάθος που έκανα, σου ζητούσα συγγνώμη, και εσύ γελούσες. Αχ αυτό το γέλιο σου! Με "σκότωνες" με κάθε σου γέλιο. Δε χρειάστηκε πολύς χρόνος για να προχωρήσει η σχέση μας. Έπειτα από τόσα κυριλέ εστιατόρια που σε πήγα, για να τρώμε δείγματα πιάτων και να πηγαίνω σπίτι να χλαπακώνω τις πίτσες δυό-δυό από την πείνα, αλλά και τόσα κοκτειλάδικα, είχε έρθει η στιγμή να δεις και την πιο καθημερινήζωή μου. Και αυτή ήταν η τελευταία φορά που με είδες τόσο αγχωμένο απέναντί σου.

Το επόμενο ραντεβού μας, ήταν σε ένα φαστφουντάδικο, όπου μας περίμενε η παρέα μου, για να σε γνωρίσει και αυτή. Θυμάμαι, σου είχε φανεί παράξενο που η παρέα μου αποτελούταν από δύο κοπέλες και τον μικρό μου αδερφό. Αλλά τι να κάνω, αυτή ήταν η παρέα μου. Δεν μπορείς να φανταστείς τι ανακούφιση πήρα όταν έμαθα από όλους ότι τους άρεσες, καθώς και εσύ ότι τους είχες συμπαθήσει. Ήταν όλα υπέροχα τότε. Βέβαια, αυτό δεν άργησε να αλλάξει... Σύντομα, έπρεπε να γνωρίσω και την δική σου παρέα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσες να έχεις μια μικρή παρέα όπως εγώ. Έπρεπε να έχεις ολόκληρο γήπεδο μπάσκετ για να χωρέσει η παρέα σου. Σε αγαπούσα. Ακόμα σε αγαπώ... Και γιαυτό, προσπάθησα σιγά-σιγά να γνωρίσω όλους σου τους φίλους. Με μερικούς δεν τα πηγαίναμε πολύκαλά, αλλά στο σύνολο, πιστεύω ότι τα πήγα μια χαρά. Μα τι να πεις... Όλα ήταν, ακόμα και έτσι, τέλεια. Αλλά όπως λένε κάποιοι γνωστοί της ιστορίας, όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν.