Son Nefesin Şarkısı

1

(2 gün önce)

Anlamıyor musun? Elindeki tek fırsat bu ve sen bunu görmezden gelemezsin Eflin!"

"Kardeşin var ve hasta. İlaçlarını almazsa ve doğru şekilde tedavi olmazsa fazla yaşayamaz!"

Yine yapıyordu, kardeşimi kullanarak bana bir şeyleri yaptırmaya çalışıyordu. Başarıyordu, kahretsin ki haklıydı.

"Doktorluk okudun ama neye yarar? Hiç bir hastane kabul etmiyor seni. Yapacak başka bir şeyin yok. Başka türlü para kazanma şansın yok senin..."

Zorlukla tuttuğum göz yaşlarının serbest kalmaması için sıkıyordum kendimi. Uzun zaman olmuştu gerçekler yüzüme vurulmayalı.

Bir adım daha yaklaştı bana ve aynı zamanda ikna olmama.

"Bu senin tek şansın..."

Tek şansım olan şey firari bir suçluydu. Ölen babamın arkadaşı, bu zamana kadar babamdan sonra en güvendiğim adam... şimdi bana bu teklifi yapıyordu.

Ne yapacağım, ne diyeceğim hakkında gram bir fikrim yoktu. Haklıydı, on iki yaşında küçük bir kardeşim vardı. Annem ve babam öldüğünde, onunla tek başıma kalmıştım. Onunla büyümüştüm, ailemin yokluğunu onunla doldurmaya çalışmıştım.

Şimdi onu kaybedemezdim. Hayatta kalmış tek ailemi kaybedersem nasıl yaşardım ben?

Şimdi karşıma geçip bana gerçekleri haykıran adamın sunduğu seçeneği değerlendirmeme şansım var mıydı? Yoktu. Tek ailemin gözümün önünde mahvolmasını öylece izleyemezdim.

Bunu kendim için değil, onun için yapmalıydım.

Onun yaşaması, nefes alması için, bir suçlunun doktoru olabilirdim değil mi?

Onun için... hayatta kalan tek ailem için...

(Şimdiki zaman)

Bugün bana sunulan o rezil fırsatı kabul edeli iki gün olmuştu. Ve şuan o fırsatı- pardon, o zorunluluğu yerine getirmek için hazırlanıyordum.

Odamdaki koca gardırobun aynasından kendime bakıyordum. Üstümdeki annemin hediye aldığı o mavi kazağa... bunu bana şans getireceğini ve bütün kötülüklerden koruyacağını bildiğim için giymiştim. Öyle olmasını umuyordum.

Sonuçta anneler çocuklarını ne pahasına olursa olsun korurdu değil mi?

Benim, beni koruyacak bir annem olmasa da ondan bana armağan kalan kazağım vardı.