Miniaturki

Tylko jeden wieczór

- Mamy tylko alkohol. Nie wiem czy chcesz tym..
- Nada się.
Gdy przyłożył wacik nasączony alkoholem do jej rany nie wydała z siebie nawet dźwięku. Spojrzała na chłopaka cicho mu dziękując. On kiwnął głową, chwile potrzymał wacik i przetarł ranę. Nie była głęboka, ledwo zadrapanie jednak alkohol zawsze szczypie. Jeszcze raz na niego spojrzała i nagle jakby ocknęła się z transu - w pokoju zapadła cisza. Rozejrzała się i faktycznie wszystkie oczy w pomieszczeniu były utkwione w nich.
Niezręczność tej sytuacji była wręcz namacalna.
Oderwał spojrzenie od kobiety tylko po to by zaraz delikatnie się zarumienić pod czujnym wzrokiem matki. Nie było to spojrzenie jedno z tych oceniających, gdy mama dosłownie wie o czym myślisz, a raczej ciekawskie i pełne zrozumienia.
Ciotka zaproponowała jej ciepłą herbatę a ona nie chcąc nadużywać ich gościnności odmówiła. Sytuacja w jej domu powoli się uspokajała, widziała jak sąsiad odprowadza jej partnera do radiowozu dlatego zdecydowała się na powrót.
- Odprowadzę Cię. - słowa proste, mające zapewnić ją o bezpieczeństwie a jednak owiane zapowiedzią czegoś innego.
Gdy drzwi od jego domu zamknęły się za nimi a światło ulicznych latarni jeszcze ich nie dotknęło odwrócił ją do siebie i bez uprzedzenia pocałował.
Nie musiał prosić o dostęp do jej ust - sama, jakby instynktownie oddała pocałunek.

Oboje wiedzieli, że na tym muszą skończyć ale nie mogli się od siebie oderwać. Zbyt długo bagatelizowali i tłumili w sobie uczucia by teraz schować je na dnie serca.
Po chwili jednak kobieta przerwała pocałunek i odeszła w stronę swojego domu.

Obejrzała się za siebie wysyłając mu nieme zaproszenie.
Pragnęli tej chwili zapomnienia. Tylko chwili. Jednego wieczoru zanim on zniknie na kolejne miesiące. Oboje wiedzieli, że już jutro będzie jak dawniej.

Ona będzie tą zabieganą sąsiadką a on młodszym od niej synem sąsiadów z pod trzynastki.