Prologue

6 2 0
                                        

Tahimik na pinagmamasdan ni Alarick ang isang napaka gandang lobo hindi kalayuan sa kanya. Hindi ito katulad ng mga babaeng lobo na kilala niya dahil ang isang ito ay namumukod tangi.

Kulay puti ang balahibo nito at medyo malaki din sa tipikal na babaeng lobo na alam niya. Kitang kita din ang liwanag ng mata nito sa ilalim ng buwan na siyang humihila sa kanya patungo rito.

Ngayon lamang siya nakakita ng puting lobo at namamangha siya dahil napakaganda nito. Pero may isa pang dahilan kung bakit ganon na lamang ang pagnanais niya sa babaeng lobong ito.

Mine

His wolf said as he slowly walk towards her. Gulat naman itong lumingon sa kanya at tila handa siyang sunggaban ngunit agad nawala ang gulat nito nang magkatitigan sila.

The Black and White wolves stared deeply at each other as they realize who is one another.

Akmang lalapit pa si Alarick sa babae ngunit umatras ito at umiling iling.

No! Don't come near me!

He heard her wolf say, sinubukan naman siyang pakalmahin ni Alarick pero hindi ito tumalab.

It's okay! I'm Alarick... and I think I'm your mate!

He said trying to calm her down but she shake her head again and said the most painful words you can ever say to a wolf.

No! You are not my mate, and you will never be! I reject you!

And with that, the white wolf run as fast as she could leaving him with his heart shattered to pieces. He tried to follow her but his beta called him through their mind link.

Alpha, we need you here. There's been a rogue attack.

Said his beta, Jacob. At kahit gustong sundan ni Alarick ang babae ay wala siyang nagawa dahil mas kailangan niyang unahin ang katungkulan niya bilang Alpha.

I will see you again, my mate. And when that happens, I won't let you run away from me again, ever.

Silver MoonMga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon