Bir insanın hayatındaki en karanlık an, en yakınını kaybettiği andır. Fakat bazen ölüm, yalnızca bir son değil, yeni bir başlangıç olabilir. Arisa, Serena'nın ölümünün ardındaki sırrı keşfetmeye karar verdiği zaman, karşısında sadece bir kayıp değil...
Ay ışığı gecenin karanlığını hafifçe aydınlatıyordu. Hafif bir rüzgar pencerenin aralığından içeri sızıyor, odanın içinde belirsiz bir tedirginlik hissi bırakıyordu. Arisa, oturma odasında bir koltuğa büzüşmüş halde elindeki kitaba dalmıştı. Saatin ilerlediğini fark etmiyor, yavaş yavaş uykunun ağırlığını hissetmeye başlıyordu. Her şey sıradan görünüyordu, ta ki telefonunun tiz sesi o huzurlu sessizliği bozuncaya kadar.Ekranda tanıdık bir isim belirdi: Serena. En yakın arkadaşı, her sırrını paylaştığı kişi. Ama bu aramanın saati alışılmışın dışındaydı. Gece yarısını geçmişti. Arisa'nın içinde bir şey sıkıştı, ama tereddüt etmeden telefonu açtı.- "Alo? Serena, iyi misin?" - Arisa'nın sesi hafif bir endişeyle doluydu.Ancak karşı taraftan bir cevap gelmedi. Sadece hafif, boğuk bir nefes sesi duyuluyordu.- "Serena? Orada mısın?!"Sessizlik. Ardından hat aniden kesildi. Arisa yerinden kalktı, kalbi hızla çarpıyordu. Belki de Serena ona bir şaka yapıyordu. Ya da... bir şeyler gerçekten yolunda değildi. İçindeki kötü his onu durduramadı. Montunu kaptığı gibi Serena'nın evine doğru yola çıktı.Kısa bir süre sonra Serena'nın yaşadığı apartmanın önüne gelmişti. Merdivenleri koşar adım çıktı, kapıyı çaldı. Hiçbir cevap yoktu. Bekledi. Sessizlik ürkütücüydü. Sonunda kapının koluna dokundu. Kapı açıktı.Ev darmadağındı. Serena'nın oturma odasının ortasında ise... cansız bedeni yerde hareketsiz yatıyordu. Gözleri kapanmış, yüzünde bir acı ifadesi donup kalmıştı. Elinde buruşturulmuş bir not vardı. Oda buz gibi bir soğuklukla doluydu.Arisa'nın zihninde yankılanan tek bir düşünce vardı: "Bu bir cinayet ve bunu yapanı bulmak zorundayım."
¡Ay! Esta imagen no sigue nuestras pautas de contenido. Para continuar la publicación, intente quitarla o subir otra.
