ნაცრისფერ ჰორიზონტს გამოექცა ღამენათევი მზე, წითლად შეღება ტოტებს გამოკიდებული მოყვითალო ფოთლები დაცვენას რომ აპირებდნენ ნიავის პირველივე კოცნისთანავე.
სხივები გააძვრინა ნახევრად გაშიშვლებულ ხეებს შორის და მიზანში ამოღებული ისარივით დაესო მის თვალებს. უსიზმრო სიბნელე გადაფარებოდა ნანას გონებას, მზის შუქმა უსაგნოდ ამოუნათა თვალები და უკმაყოფილოდ შეიშმუშნა.
ნელ-ნელა შემოეცალა თიში და როგორც კი სავარძლის საზურგეზე გადავარდნილი თავის და კისრის ტკივილი იგრძნო, მაშინვე დაქაჩა თვალები.
გათენდა. რა მალე გათენდა...
გულაფრთხიალებულმა დახედა მაჯის საათს და უკაცრიელ ეზოს დაკვირვებული, გამჭოლი მზერა გადაატარა.
შვიდს აკლდა თერთმეტი წუთი.
სარკეში ჩაუხედავად გადმოვიდა მანქანიდან და რომ სცოდნოდა, ასეთი კარგი შეგრძნება იქნებოდა გრილი ნიავისა და გაშლილი სხეულის შეგრძნება, არც დაიძინებდა ალბათ მანქანაში.
პოლიციის განყოფილების ეზოს მიუახლოვდა რამდენიმე ნაბიჯით. ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, თითქოს ყველას ესმოდა მისი ნაბიჯების ხმა.
ნიავმა მოუბერა და დაუნდობლად მიყარა გამხმარი ფოთლები წვიმისგან გაშავებულ ასფალტზე.
დაცვა იდგა მხოლოდ შესასვლელის კართან.
მჭიდროდ შემოიხვია ტყავის ქურთუკი ტანზე და ირგვლივ მიმოიხედა.
ჩუმად გაეღიმა კმაყოფილს. ესე იგი, ჯერ არავინ იცის მის გარდა. ექსკლუზივი ექნება.
ჟრუანტელი აუზუზუნდა გულში და ბრინჯივით გაებნა მთელს სხეულში.
ტელეფონი დატენილი აქვს. კამერა ჩართული ყოველი შემთხვევისთვის, არავინ იცის რა მოხდება და როდის.
მოუთმენლად გააბაკუნა ფეხები.
ევას ნომერი გამოძებნა და მიწერა, რომ სამსახურში წავიდა ადრიანად. ილიასთან არ დასცდებოდა, იმედია, თორემ აუცილებლად პრობლემები შეექმნებოდა თავგასული და ჩუმჩუმელა საქციელის გამო.
ფიქრები მაშინვე გადარეკა გონებიდან, როგორც კი შავი, დაბურულმინებიანი მანქანა შემოსრიალდა ეზოში და საბურავების ჭრიალით გაჩერდა რკინის ჭიშკართან.
ხმაური ჯერ კიდევ არ იყო ჩაწყნარებული, შარვალ-კოსტუმში გამოწყობილი ჭაღარა, წარმოსადეგი კაცი რომ გადმოფრინდა იქედან და შევარდენივით გავარდა შესასვლელისაკენ.
მოუჩქარა ნაბიჯს ნანამაც. ვერ მირბოდა, არ უნდოდა რამე გამორჩენოდა მის ყურთასმენას, თუმცა იმხელა ხმაზე აყვირდა დაცვასთან შეჩერებული კაცი, რთული იქნებოდა, ვინმეს რამე გამორჩენოდა.
სწრაფად შევარდა ეზოში. არავის ცხელოდა მისთვის. დაჭრილი მხეცივით ღრიალებდა დაცვასთან მიჭრილი მამაკაცი და შესასვლელისკენ მიიწევდა.
-თქვენ გააფრინეთ?! ჩემი შვილის ნახვა მინდა! რას ჰქვია, არ შეიძლება, გამაგებინეთ! რას ჰქვია, არ შეიძლება! იცით თქვენ, ვინ ვარ მე?! იცით?!
დაცვა ენაგადაყლაპული ცდილობდა მის შეჩერებას. ჩართული კამერა დაუმიზნა ნანამ, კარგად რომ დაეფიქსირებინა კადრი და თავადაც მიუახლოვდა ბრძოლის ველს.
-რა ხდება? რატომ არ უშვებთ ბატონ გელას თავისი შვილის მოსანახულებლად? -ამჯერად პოლიციისკენ მიმართა კამერა. სწრაფად აუფრიალა ხელი დაცვის თანამშრომელმა.
შიგნიდან გამორბოდნენ სხვა თანამშრომლებიც. გაზლაზნილად ირეკლავდა მათ სხეულებს პრიალა, თეთრი იატაკი.
ერთიანად დაირღვა ათი წუთის წინანდელი განთიადის სიმშვიდე პოლიციის თანამშრომლებს.
-მოაშორე ეგ კამერა! -მაგრად ჩააფრინდა ხელში გელას დაცვა ნანას, კამერის გამორთმევა სცადა.
-მაცადეთ საქმის კეთება, -ცივად დაუცაცხანა ნანამ, ველური გახდომოდა გამოუძინებელი თვალები, -მართალია, რომ თქვენმა შვილმა თქვენი სიძე მოკლა?!
მისკენ მობრუნდა ამჯერად გელა ბარათელი. ჩაწითლებული სახე და თვალები სულისშემძვრელ კონტრასტს ქმნიდა თეთრ საყელოიან პერანგთან. უსიამოვნო, გულისრევისმაგვარი შეგრძნება აუბუყბუყდა გულში ნანას. თვალებზე არ დატყობია არაფერი. ტელეფონი ისე ეჭირა, ვეღარავინ იფიქრებდა, რომ რამეს იღებდა.
-მომაშორე ეს გოგო აქედან! დროზე! -დაცვას მიმართა ნანას მაგივრად.
-ანუ არ უარყოფთ, რომ თქვენმა შვილმა თქვენი სიძე მოკლა?!
-ჩემს შვილს არავინ მოუკლავს! -ისე დაიღრიალა გელამ, თითქოს დაიღალაო ამის მტკიცებით. -გურამ, მოაშორე ეს გოგო აქედან! რა უფლებით არ მიშვებთ პოლიციის განყოფილებაში?! ვინ გიბრძანათ, ვინ მოგცათ მითითება?!
ვინ რას ეტყოდა გელა ბარათელს. პოლიტიკოსი იყო. ოპოზიციონერი. მთავრობის დაუძინებელი მტერი, სინათლე მათი სიბნელეში შეჩურთული, ბინძური საიდუმლოებებისთვის. ამისთვის მოსთხოვეს პასუხი ახლა.
უხეშად ჩაავლო ხელში გურამმა ნანას. ბრძოლას და წინააღმდეგობას არც ჰქონდა აზრი იმხელა სხეულის წინააღმდეგ. კივილით გაათრია ეზოდან და იმ მანქანაში ჩატენა, საიდანაც წეღან შურდულივით გამოვარდა გელა ბარათელი.
-გამომიშვი! გაიგე, შენ?! -ფანჯრის მინას ურტყამდა მუშტებს, ხმა ჩაწყვეტოდა ყვირილისაგან.
მერე გახელებულმა მოიმარჯვა ტელეფონი, კარგად უყურა გადაღებულ ვიდეოს და მაშინვე გადაუგზავნა თავის თანამშრომელს.
„დროზე ატვირთეთ, გელა ბარათელის შვილი დააკავეს სიძის მკვლელობისთვის, წუხანდელი ამბავია. პოლიციის განყოფილებაში არ უშვებენ."
