SİGARA

GİRİŞ

Başlangıç tarihi------->

Yine ağlıyordum. Evet ağlıyordum. Çünkü o kadar yorulmuştum ki her şey üst üste geldi. Sınav stresi, arkadaşlık ilişkileri vs. ama beni en çok yoran şey, O...

O benim hem en sevdiğim hem nefret ettiğim hem en gıcık olduğum hem samimi olduğum.. bu liste uzar. Kısacası O. Ben ona bu şekilde hitap ediyorum.

Evde pijamalarımla oturmuş kafamda koskocaman bir ev topuzu kitap okuyordum. Az önceye kadar yani. Kitap okurken alakasız bir sahnede aklıma o geldi. Ben bu sefer gülmek yerine ağladım. Çünkü artık beni o kadar yoruyor ki.. nefes alamıyorum. Onu çok seviyorum ama onu sevmemem lazım. Hem cesaret edip de söyleyebilecek biri değilim. O da alaycı bir pisliğin teki zaten.

Ağladığımda anladım bazı şeyleri. Eskiden -ama hâlâ platonikken- aşkın sadece sevmek olduğunu düşünürdüm. Derdim ki dizi ve filmlerde çok abartılıyor. Aynı şeyi ben de yaşıyorum ama hiç onlar gibi hissetmedim derdim. Hatta öyle ki bazen kendimi sorgulardım acaba onu sevmiyor olabilir miyim diye. Ama sonra birden gülüşü aklıma gelir ve kendimi gülümserken bulurdum.

Şimdi ise artık aşk acısının nasıl bir şey olduğunu anlayabiliyorum. O kadar acıtıyor ki. En çok ta onu engel olunamaz bir şekilde sevmekten nefret ediyorum. O kadar seviyorum ki şuan yaptığım gibi ağlarken bile senden nefret ediyorum diyorum ama kıyamayıp hemen seni sevmekten nefret ediyorum diye kendimi düzeltiyorum.

Ben hiç anlamam mesela neden güzel bir tende çirkin bir ruh olmak zorunda. Ya da neden sürekli çirkin bir tende güzel bir ruh olmak zorunda?

O çok dalgacı, insanları küçümseyen, işi gücü kızlar olan ve kendini beğenmiş biri. Güzel bir tende çirkin bir ruh olanından. Biliyorum bunu o kadar net biliyorum ki ama ben bunu bilmeden sevdim onu.

Ben onu ilk gördüğümde 2023 yılının eylül ayının başları idi. Kendi sınıfının kapısında görmüştüm. O günden beri aklımdan çıkmıyor. Onunla tanıştık ve konuştuk daha önce ama hiç bir zaman fazla samimi olmadık sadece nadir konuşan arkadaşlardık.

Ama sonra aramızda çok olay geçti. Gerek onun yaptıkları gerek benim hiç bir zaman bir olamadan yok olduk. Bu hikayeyi baştan sona anlatacağım ama onu sevmeye devam etmemin bir sebebini daha anlatmak isterim. Ben ne zaman onun sınıfının oraya gitsem, ya geliyor sınıftan arkadaşlarıyla koridorda beni görebileceği bir yere oturup beni izliyor ya da ben arkadaşımla kapı önünde konuşurken sürekli yanımıza kadar geliyor asla bize bakmadan dinliyor , beni izliyor. O zamanlarda ne konuştuğumu unutmamak o kadar zor oluyor ki anlatamam.

Neyse bu benim hikayemin kısa bir özeti çoook uzun bir yolculuk - yaklaşık 1 sene 4 ay kadar - sizleri bekliyor. İlk bölümde görüşmek dileğiyle 🫠🤍