Zabił mnie HEJT

Wstęp

Przeżyłam wszystko, co wydaje się niemożliwe do przetrwania. Przemoc, która od najmłodszych lat kładła się cieniem na moim dzieciństwie, odbierając mi poczucie bezpieczeństwa, które każde dziecko powinno mieć. Utrata dziecka złamała mnie tak głęboko, że nie sądziłam, iż kiedykolwiek podniosę się z tej rozpaczy. Gwałt na moim umyśle, zdrady, porwanie - każdy z tych dramatów zmieniał mnie kawałek po kawałku, odbierając mi wiarę w ludzi, ale nigdy w to, że muszę przetrwać. Życie zrujnowało mi reputację, pozbawiło wolności za coś, czego nie zrobiłam, a potem odebrało wszystko, co kochałam. Zostałam sama, rozbita na kawałki.

Ale za każdym razem, gdy upadałam, uczyłam się podnosić. Przepracowywałam każdą z tych traum. Uczyłam się na nowo żyć, oddychać, ufać. Przekułam swoje cierpienie w siłę, której nie rozumiałam, dopóki nie musiałam się nią posłużyć. Każdy kolejny dzień był jak wojna, ale zwyciężałam. Zbudowałam swoje życie na zgliszczach, od nowa i wbrew wszystkiemu.

Nie złamały mnie traumy, które inni uznaliby za kończące życie. Nie złamała mnie samotność ani depresja. Nie zabiły mnie wspomnienia najgorszych momentów mojego życia. Ale na końcu pokonało mnie coś, co nigdy nie powinno mieć takiej mocy - słowa. Hejt, który niszczył mnie powoli, nieubłaganie, odbierając mi resztki nadziei.

To nie była walka na pięści ani dramatyczny finał jak z filmu. To była cicha, wyniszczająca wojna, którą przegrałam. Zabiły mnie opinie, krzywdzące komentarze, nienawiść ludzi, którzy nie znali mnie, ale wydawali wyrok. Ta książka to moja spowiedź i mój testament - moja próba powiedzenia światu, że słowa mogą ranić bardziej niż cokolwiek, co przeżyłam wcześniej.

Słowa mogą budować, ale też niszczyć. W moim przypadku były gwoździami do trumny, którą zbudował internet.

Kim jestem? Być może o mnie słyszeliście. Być może mnie kiedyś poznaliście. Być może kiedyś Wam pomogłam. Być może kiedyś mnie wykorzystaliście. Być może kiedyś Was zawiodłam. Przedstawię się Wam na końcu tej książki, za 38 lat...