Nova

1.Bölüm

Geçmiş zaman 2012;
-Anne, anne uyan.
-Anne ses geliyor salondan.
-Anne uyan korkuyorum.

Sonunda uyanmıştı annem şimdi korkmuyorum çünkü annem beni her zaman korur. Benim annem çok güçlüdür.

-Noldu annecim.
Dediği an salondan sesler gelmeye başlamıştı.
-Anne biri var birsey yap korkuyorum.
-Tamam kızım korkma sen ben şimdi halledecem kedidir korkma annecim, ve sakın yataktan kalkma.
-Peki annecim

Annem yataktan kalkıp odadan dışarıya doğru çıktı. Annem kedi olduğunu demiş olsa bile korkuyordum. Babam olsaydı şuan yanımızda şimdi babam gidip hemen gelirdi. Ama maalesef ki babacım iş için başka şehire gitmek zorunda kaldı. Onu özlüyorum, hatta bu gece ağladığım için annem beni kendi yatağına getirdi. Abimde ananemlerde kaldı  arkadaşlarıyla yarın futbol maçı varmış diye yani anne kız kalmıştık evde...

Derken annemin çığlığını duydum imdat diye. Korkudan ağlayıp örtünün altına girdim. Ama annem böyle yapmazdı annem beni korumak için bağırdığım an hemen gelirdi yanımda. Benimde öyle yapmam lazım.

Korkuyordum, ama yapmak zorundaydım annem olsaydı oda öyle yapardı. Bende şimdi anneme yardım edecem. Küçük ayaklarımla yataktan zorla indim. Elimde pelüş oyuncağım bonbon ile annemin yanına giderken tam kapıya gelip kapıyı zorla açarken, annemin,

-Nova, saklan kızım gelme
Dediğini duydum ama,
-Hayır anne bende senin gibi sen ağladığında sana yardım edeceğim.

Deyip kapıyı tamamen açıp koridorda ilerlerken korkuyordum. Karşıma ne çıkacağını, ya kedi yerine köpekse ben köpeklerden çok korkardım. Ama annem köpeklerden korkup bağırmazdı ki kesin başka birsey di hem köpek olsaydı havlardı ki. Yavaş yavaş salona annemin yanına doğru ilerliyordum ve git gide korkum ve heyecanım artıyordu. Kapının açık olduğunu gördüm ve içeri girdiğim an. Koca bir çığlık attım. Annemin, zorla kaç dediği an direk koşup kaçtım.

Gizli yerime ağlayarak koştum, ve babamın duvarın arkasına bana kurduğu evin kapısını açıp içine girdim hızla kapıyı kapattım. Annem annem kanlar içinde yerdeydi. Çıplaktı ve üstünde bir adam vardı. Ben annem gibi cesaretli olup onu koruyamamıştım. O, çok kan içindeydi düşünceler içindeyken odaya o kocaman adam geldi. Gizli olan delikten adamın ne yaptığına bakıyordum. Ve hıçkırık tutmuştu hayır olamaz buraya doğru geliyordu gülerek çok korkuyordum. Diz çöküp kapıyı tıklattı nasıl fark etmişti burayı.

-Merhaba ufaklık.
Konuşmayacaktım çünkü korkuyordum.
-Hadi ama ufaklık bu kadar mı korkuttum seni?
-Peki konuşma. Ben konuşayım o zaman.
-Şuan belki ne olduğunu pek anlamadın ama büyüdükçe ne olduğunu anlayacaksın. Benden nefret edeceksin. Beni öldürmek isteyeceksin. Ama bak hiç birsey yapamıyorsun. Korkuyorsun benden. Haklısın da benden korkmaktan. Ben olsam bende korkardım.
Korkarak konuşmaya başladım.

-Annem ölecek mi?
-Annen öldü.
-Lütfen yardım et anneme iyileşsin.
-Anneni ben öldürdüm ufaklık.

Hayır hayır korkuyordum çok korkuyordum. O yapmıştı. O annemi öldürmüştü. Ben ne yapacaktım. Ben daha küçüğüm. Tekrar konuşmaya başladı.

-Annen öldü ama bir gün sen beni bulmak için çabalayacaksın.

Kapıya yaklaştı kapıyı açtı geri geri gidiyordum korkuyordum. Bana doğru geliyordu. Dursun gelmesin. Eğildi diz çöktü ve kolumdan tutup kendine doğru çekti çığlık atmak istiyordum ama ağzımı kapatmıştı. Yapamıyorum olmuyor bırakmıyor beni annemi istiyorum. Beni dışarı çıkardı elini ısırdım.

-Ah, seni küçük fahişe.

Yeniden beni tutup yere yapıştırdı ve üstüme çıkıp beni boğmaya başladı nefes alamıyordum. Biri yardım etsin lütfen. Canımı çok yakıyor. Ölecekmiş gibi hissediyorum. Gözlerim kapanıyordu. Galiba bende annem gibi ölüyordum. İnşallah ölürüm çünkü ben annemsiz yaşayamam ki. Gözlerimi ebedi bir hayata kapatmıştım sanki hiç uyanmayacakmışım gibi kapatmıştım gözlerimi.

Günümüz 2024;
İlk defa konuşmuştum 11 yıl sonra ilk defa psikoloğuma konuşmuştum. Zaten o olaydan sonra 5 yıl boyunca konuşmamıştım. Ondan sonra zaten konuşmaya başlamıştım. Hayatımda çok şey değişmişti. Hayatım, hayallerim, hedeflerim, yaşam tarzım hepsi değişti. Kimseye güvenmiyordum kimseyi istemiyordum çevremde kimseyi istemiyordum. Çevremde doğru düzgün kimse yoktu arkadaşlarım çok azdı. Sadece sevgilim vardı ama maalesef ki aşık olup olmadığıma emin değildim. Aşk birisini kıskanmak kötü anında ihtiyaç duymak her zaman çevrende onu istemek degilmiydi. Peki ben neden bunları hissetmiyordum neden sevgilim ama sevgilim değilmiş gibiydi...

Ah kusura bakmayın size kendimi tanıtmayı unuttum ben Nova Bademci 17 yaşındayım. 5 yaşında annem öldü. Babam annemin ölümünden sonra çekip gitmişti suçlusu benmişim ona göre ah tabi bide öğrendiğim en ağır ve öğrendiğimde yıkıldığım babam Aslan Bademci Zümra Bademciye anneme aşık olan babam ama aslında aşık değilmiş yani bana göre değil çünkü şuan evli ve 1 kızı var ya ne mutlu hayat değil mi. Bide abim var Yaman bademci yanımda olan ama yanımda olmayan bu olayda babam gibi beni suçlu gören abim. Hayatın acısı sırtıma yüklenmiş nefes almamı engelliyordu kambur etmişti bu hayat beni daha küçücük çocukken daha 5 yaşındayken soldurmuştu hayat beni ailemi düşman etmişti bana annemin ölümünü iletmiş babamın bir kızının oluşunu bana sırt dönüşünü abimin de babamdan farksız bir şekilde aynı şeyi yapmıştı bana daha ne gelebilir ki demiş olabilirim ama hayatın bana hala sürprizleri olduğunu bilmiyordum ki.

-İşte böyle Aylin abla, ne kadar garip değil mi?
-Garip olan nedir nova.

Kafamı koltuğa yaslayıp 1 saattir dökmediğim yaşlarımdan sadece bir tanesi yavaş yavaş süzüldü gözümden hızla sildim. Ben ağlayamazdım ağlamak güçsüzlüktür, ağlamak insanı yıpratır, ağlamak insanı güçsüz gösterip yakar yıkar. Cevap verdim.

-O günden 1 hafta önce ne kadarda mutluyduk babam bizimleydi abim yanımızda bana sataşırdı. Annem ona kızardı bir mutfak masasında hepimiz mutlu bir şekilde gülüp yemek yerken ondan 1 hafta sonra her şey alt üst olmuş bir haldeydi annem ölmüştü. Ben konuşma yetkimi kaybetmiştim. Babam beni bizi terk etmişti üstüne evlenip bide bir kız çocuğu yapmıştı abim derseniz zaten o suratıma bakmıyor yanımda olduğu bile belli değil ki. 5 yaşında biliyor musunuz. Kızı 5 yaşında benim yaşımda çocukluğumun bittiği yaşta annemin öldüğü gün yani 4 Nisan günü babama bir mucize gibi o gün doğup babama bizi unutturuyor. Yani 1 hafta sonra kızı 6 yaşına girecek. Peki ben, ben neden hala 5 yaşında kaldım ben neden 6 yaşıma neden hiç olmadım. Neden o kızın yanında o olacakken neden ben 6 yaşımda olduğum gün neden yanımda değildi. Bu kadar mı benden nefret ediyordu. Bu kadar mı kırmıştım onu. Hayır geri gelmesini istemiyorum ama bir kızının olmasını da istemiyordum. Anneme ihanet etmiş olmasını da istemiyordum. Annem onu affetmişse eğer ben affetmiyorum. Onun bana bir çocukluk borcu var. Neyse zaten süre doldu. Ben gidiyorum her şey için teşekkür ederim Aylin hanım. Çok çabaladınız benim için. İyi günler. Kapıdan çıkarken Aylin hanımın sesini duydum.

-Nova.
-Efendim Aylin hanım.
-Bazı babaların yaralarını çevremizde insanlarda dindirebilir. İyileştirebilir.
-Oğuz doğru kişi değil Aylin hanım bundan eminim. Doğru olan kişi neden acılarımı görmesin ki yada neden görmemezlikten gelir?
-O zaman ne yapman gerektiğini biliyorsundur nova’cım.