Gizlenmiş Milestone Akademisi

1.Bölüm:Yeni Hayatımın İlk Adımı

Şuan ilk bölümünü okuyacağınız kitap durduk yere kafama esen birşey değil.Gecemi gündüzüme katarak uğraştığım,çabaladığım;yeni fikirler için gece 4'e kadar uyumadığım bir kitap..
Bu yüzden hem biraz heycanlı hemde umutumutluyum.Cokta mutluyum.Çünkü bu yazmış olduğum 3.kitap ve kendime dair yeni deneyimleri keşfettim.Bu kitabı ve bölümü ise diğer yazmış olduğum kitaplardan daha istekli daha sabırlı bir şekilde yazıyorum.Umarım çok severek okursunuz...
_________________________________________
___________________________________

Kapkaranlık bir görüntü...
Sadece yankılı sesler duyuluyordu.Hep aynı adam konuşup duruyordu.Ne dediği ise anlaşılmıyor ama ruhumun içine işliyordu.Gözlerim sanki kapalı gibiydi.Açmaya çalışıyordum gözümü ama açamıyordum.Sonra o adamın sesi yaklaştı bana doğru.Ama hala görüntü yoktu.Sadece yankılı bir ses...

'Yardım et nolursun..'

her zaman bu şekilde söylüyordu.

'Kimsin?'

Bende hep bu şekilde cevap veriyordum.
Sonra ufukta bulanık bir adam göründü.

'Kimsin dedim?'

bana doğru yaklaşıyor ama görüntü bir türlü netleşmiyordu.Sadece bir adam olduğunu biliyordum.

'Lütfen nova,Yardım et...'

Bana doğru elini uzattı.Görüntü hala yaklaşıyordu.O yaklaştıkça biraz olsun yüzünü seçebiliyordum.Siyah saçları vardı ve gözlük takıyordu.
'Lütfen...' diye tekrarladı sözünü.
Sonrasında ise hiç fark etmediğin bir şey fark ettim.Adam uzattığı elinde bir tane cep saati tutuyordu.Seçmek zordu ama zinciri vardı bunu görmüştüm.
'İsmi mi nerden biliyorsun?'
Sonrasında karşıdaki silüet yavaş yavaş benden uzaklaşmaya başladı.
'Nolur yardım et'yine yankılı sesler.
Bağırmaya başladım.'Ne istiyorsun söyle.'
Hala uzaklaşıyordu benden.
'Bul onu'
Bul onu mu? Buda ne demekti şimdi ?
'Neyi bulmamı istiyorsun?' daha çok bağırdım.
Görüntü yavaş yavaş gözden kayboluyordu.
'Yardım et'
'Neyi bulmam gerektiğini söylesene be adam.'sesimi daha da yükseltmiştim.
Ve görüntü gitti.Geriye kapkaranlık bir yer kaldı.
'Heyy' diye bağırdım.Sesim hem çıkıyor hem de etrafta yankılanıyordu.
'Nerdesin'

Gözlerimi araladığım da mavi bir tavan görüyordum soluma baktım.
'Nerdesin?' Sol tarafımda da sadece mavi duvar vardı.
'Nereye gittin?' Etrafima bakınıyordum.Odamdaydım ve uyanmıştım.Gördüğüm ise bir rüyaydı.
Nefes nefese kalmıştım adama bağırmaktan.Ellerimi yatağıma koydum ve yavaşça doğruldum.Ellerimi göğsüme koyup sakinleşmeye çalıştım.
Sonra odamın kapısı açıldı ve Annem elinde bir bardak suyla içeri girdi.Artık alışıktı oda bu druma.

Gözleri her zaman gibi telaşlı görünüyordu.
'İyi misin tatlım?'dedi yanıma gelerek.
'Ah sanırım'Elindeki suyu aldım ve yavaşça içtim.Su buz gibiydi.
Sevgili Anneciğimin Mavi deniz gözlerinde yorgunluğun ve endişenin sembolü vardı.Alacalı sarı saçları yeni uyandığı için kabarmış bir vaziyetteydi.
Soğuk suyu bitirip yanı başımdaki komidine koydum.
'Yine aynı rüya mı?'dedi.Yüzüne baktım.
'Evet,ama bu sefer başka birsey daha gördüm.'
'Nedir?'benden daha heycanlı gibi görünüyordu.

'O gördüğüm adamın bir gözlüğü var.Ve elinde bir cep saati tutuyordu.'Ağzı açılır gibi oldu ama sonra geri kapattı.
'Acaba babamla bir ilgisi var m-'
'Nova artık rüyanda gördüğün adamı babanla bağlantıya sokmaz mısın.Sürekli o olduğunu düşünüyorsun.Babanın öldüğünü artık kabullenmelisin.'
Günlerin,ayların hatta yılların acısını çıkarır gibi konuştu.Sesinde bıkkınlık vardı.Ama o adamın sıradan biri olduğunu düşünmüyordum.Daha önceden gördüğm biri olmalıydı.Çünkü benden yardım istiyordu.Herhangi bir kişi neden benden yardım istesin ki?Sıradan bir rüya da olabilir ama insan sık sık bu rüyaları görür müydü?Bilemiyordum.