po prostu

cz. 1

Wiktor to mój chłopak znamy się od roku. Mieszka dwa domy dalej i chodzimy do tej samej szkoły. Moi rodzice wyjechali na urlop a ja zostałam sama w domu.

Jest 3 w nocy. Uczę się do jutrzejszego egzaminu z biologii. Nieoczekiwanie usłyszałam skrzypiący parkiet w naszym salonie a następnie kroki które kierowały się do mojego pokoju. Bardzo się przestraszyłam bo moi rodzice mieli wrócić w wtorek a jest sobota, chociaż przypuszczałam, kto to może być. Nagle moje drzwi otworzyły się i ujrzałam w nich Wiktora (czyli tak jak myślałam). Przyszedł do mnie cały zapłakany. Nie miałam pojęcia co się stało, tym bardziej o takiej godzinie. Usiadł koło mnie na łóżku i schował zmarnowaną twarz w rękawy od za dużej bluzy.
-Co się stało? - zapytałam się go, choć wiedziałam, że nie otrzymam na to pytanie odpowiedzi. Przytuliłam go mocno żeby chociaż trochę poczuł się lepiej. Siedzieliśmy już tak przez jakieś dwie minuty a on nie przestawał płakać. Postanowiłam wziąć jego ręce w moje żeby zobaczyć jego twarz. Była cała czerwona od płaczu. Przytuliłam go wtedy jeszcze mocniej i ponowiłam swoje pytanie.
- Co się stało?
- już nie daje rady... Ja już nie wytrzymuje to, wszystko mnie przerasta - wychlipał.
- Stało się coś konkretnego? - dopytywałam.
- Nie chce o tym gadać. Nie mam siły. - powiedział załamującym się głosem.
W tej chwili sama już nie wiedziałam co mam robić.
- Hej spokojnie masz mnie pamiętaj o tym. Jestem przy tobie. - powiedziałam żeby go nieco uspokoić - to co mogę zrobić żebyś się poczuł lepiej?
- Nie wiem - odpowiedział
- To może chcesz się przytulić i poleżeć?
- tak
Położyliśmy się oboje. Wtulił się we mnie a ja głaskałam go po głowie tak że moje palce wnikały w jego włosy. W pewnym momencie poczułam jak jego ręka przemieszcza się pod moją bluzę i zaczął mnie głaskać po plecach.
- Kocham cię -  wyszeptał ciepłym głosem
- Ja ciebie też - powiedziałam i jednocześnie poczułam jak moje serce zalewa fala gorąca. W końcu Wiktor usną ze zmęczenia a ja niedługo po nim.