Yalan

At yarışı

Duyma.
Duyma.
Duyma.
Duyma.
Duyma.

Ama duyuyorum.

O zaman görmezden gel.

Ama görmezden gelemiyorum.

O zaman uzaklaş buradan, ayağa kalk.

Yapacak cesaretim yok.

Onlara bak ve dediklerini duyduğunu belli et ki sussunlar.

Kafamı kaldıracak gücüm yok.

Kafanı masaya paralel eğince hiçbirşey düzelmiyor.

Düzelicek.

Düzelmeyecek.

Düzelecek.

Evet düzelecek. Öyle kal.

-----------------------

İlkokulda herkes birbiri ile kaynaşmışken bir anda yeni öğrenci gelirse nasıl karşılanır? Okuduğum tüm kitaplarda, izlediğim tüm dizilerde herkes yeni geleni tanımak ister. Fakat benimki olmadı, haddinden fazla içine kapanıktım ve herkesin zaten yakın olduğu birileri vardı. Ben fazlalıktım. İlk günümü boş boş sıramda oturarak geçirdim ve çok sıkıldım. Anneme mükemmel bir gün geçirdiğini söyledim, benim için endişelenmeyecek. Ertesi gün okula gitmeden önce çantama kitaplıktan rastgele bir kitap koydum. En azından zamanını geçirirdim. Tüm gün o kitabı okudum ve o zamanlar asla kendimden beklemeyeceğim birşey olarak kitabı iki günde bitirdim. İlkokula giden çocuklar için oldukça kalın bir kitaptı ve ben iki günde bitirmiştim. Kendimi gururlu hissettim. Okuldan çıkar çıkmaz anneme kitabı ne kadar hızlı bitirdiğimden bahsettim, artık çalışkan bir kızım ben. Annem ve babam benimle gurur duyacak. Ancak işin tuhaf yanı okuduğum kitapla ilgili hiçbirşeyi hatırlamıyorum ve kitabın ne anlattığını dahi bilmiyorum. Onu okumak için okumuştum. Okulun ilk ayı bitmesine rağmen annesi gittiği için ağlayan çocuklara baktım. Ben hiç böyle yapmamıştım. Anasınıfın da bile annem gittiğinde korkmuş veya ağlamamıştım. Okulumun ilk gününde anneme eve gidebileceğini çünkü korkmadığımı söylemiştim. Anneme ağlayarak sorun çıkartmadığım için mutluyum.

-----------------------

İlk senemi bitirdim ve artık arkadaşlarım vardı. Gerçi ilk senem değil ikinci senem bitmişti ama bu okuldaki ilk senem bitmişti. Rehber öğretmen sorunlarımız olduğunda ve birşey paylaşmak istediğimizde gelebileceğimizi söyledi, hep onunla konuşmaya gittim ama sanırım benden bıktı. Bundan sonra yanına gitmeyeceğim. Rehber öğretmenin odasındaki panoda bir resim gördüm. Şiddet şiddet doğurur yazıyordu. Anneye bağıran baba çocuğa bağıran anne ve ayıcığa bağıran çocuk vardı. Babam veya annem bağırdığında ben kimseye bağırmadım, iyi çocuk oldum ben.

-----------------------

Bu gün yardımlaşmanın gerektiğini öğrendim. Bunu zaten biliyordum ama derslerde zorlandığımız da arkadaşlarımızdan yardım alabileceğimizi yeni öğrendim. Öğretmen bize sınav dağıttığında arkadaşım Fulya ile birlikte çözüyorduk. Öğretmene kontrol etmek için sıraya girdik. Ben Fulya'nın arkasında idim. Fulya kağıdını gösterdi ve bir yanlış çıktı sonra ben kağıdımı gösterdim ve iki yanlış çıktı, bir yanlışım Fulya ile aynı yanlış idi. Öğretmen 'hanginiz hanginizden kopya çekti bilmiyorum ama kopya çekmişsiniz' dedi. Özellikle bana bakıyordu. Fulya çalışkan bir öğrenci idi. Sıramıza döndük ve Fulya bana kaşlarını çattı 'senin yüzünden yanlış yaptım' dedi. Ona şaşkınlık içerisinde baktım 'senin bana söylediğin sorum yanlış çıktı, ama seninki doğru çıktı. Yalan mı söyledin?'. Fulya yüzünü ekşitti 'ne yani duyamadıysan ben ne yapayım?'. Suçluluk duygusu birden içini kapladı. Tabi ya Fulya yalan söylemez, ben yanlış duymuşumdur. Değil mi?