couple bubble, yungi

1

küçük bir giriş notu!!
bu ficte ürün yerleştirmesi bulunmaktadır
saka saka

bu fic, eşcinsel bir çiftin, hetero bir çiftin sahip olduğu tüm haklara eş değerde sahip olduğu bir dünyada geçmektedir. bu yüzden maalesef ki biraz hayal ürünüdür. yani bu ficte günümüz dünyasında olduğu gibi belli ayrımcılıklar, homofobi vb. bulunmuyor, okuduğunuz çoğu kısımda "nasıl ya, buna kimse bir şey demiyor mu?" tarzında garipseyeceğinizi düşündüğüm için ön bilgilendirme geçmek istedim.
lgbti+ insanların, hetero bir insanın sahip olduğu minimum haklara (yakın gelecekte zor olsa dahi) kavuşması dileğiyle

içerik uyarıları: yetişkin içerik, alkol, küfür, argo

son olarak bu fic böyle aşırı bi kaos, olaylar silsilesi bulundurmuyor. gerçekten bir slice of life yazmayı planlıyorum, hayattan bir kesit yani.

neyse çok uzattık
lutfn bol bol yorum çok hevesliyim 😮‍💨😮‍💨
iyi okumalaarrrrr ♥️

(ikinci bölümü de attım bildirimi gelmemiş olablr)

-

yirmi bir haziran gününde oldu cenaze, ızdırabını sonuna kadar hissetmeniz ve çekmeniz için bugüne bilerek mi ayarlandı, bilen yok. sanırsak öyle oldu çünkü mingi'nin annesi beklenmedik bir şekilde her şeyi düşünen, takıntılı bir hanımefendi idi. kocasının cenazesini de en uzun gündüzde kaldırılacak olmaları tesadüf sayılabilirdi ama emin olun, değildi.

bu ölüme inat bir şekilde, cenaze olduğuna bin şahit ister ki güneş bu can kaybını kutlar gibi daha güzel ışıklarını saçıyor, hatta çimleri bile daha önce görmediğiniz bir yeşillikte göz önüne seriyordu. kuşlar deseniz, onlar da bu vefatı tebrik eder misali şen şakrak öterek yarıyordu mavileri. bu güzel yaz gününü mahveden tek şey, göstermelik acılarını siyah kıyafetlere bulayan ve yaşadıkları bu acının kalpten geldiğini göstermek amacıyla göğüslerinin üstünde taşıdıkları, rahmetli bay song'un küçük bir fotoğrafını bulunduran yaklaşık yetmiş insandı. erkeklerde klasik bir şekilde siyah smokinler, siyah güneş gözlükleri; kadınlarda ise siyah dışında bir renk bulundurmayan türlü elbiseler, şapkalar ve yine siyah güneş gözlükleri var idi.

gelen ve gelmeye devam eden kişiler büyük bahçenin girişinde fotoğraflardan bir tanesi ile siyah uçlu iğnelerden bir tanesini alıp göğsüne iğneleyerek içeri girerken böyle güçlü bir adamın nasıl öldürülmüş olacağını düşünüyordu.

"hayır, deri bu ceket! takarsam izi çıkmaz ki oradan."

kim olduğu bilinmez kadın elindeki iğneye dik dik bakarken kocasına şikayet etmesi bir yana, orada bulunan tüm erkekler gibi siyah smokini ile babasının cenazesine istemeden geç kalmış olan mingi, hızlıca bahçenin girişinde karısı ile derin bir tartışmaya giren adama bir özür mırıldanarak seri bir hareketle eline küçük fotoğraflardan birini ve iğnesini aldıktan sonra yeşillerin üstünde adımlamaya başladı yavaş adımlarla. iğneyi bir türlü yerleştiremiyor, gittikçe üzüntüsü siniriye bürünüyordu.

fotoğrafa bakarken mırıldandı, "nemrut suratlı herif... bunu da zorlaştır benim için, bunu da."

önde duran tabutu görebiliyordu, o da her şey gibi siyahtı.

herkes güneş gözlüğü takıyor olduğundan dolayı kimin kim olduğunu anlamakta oldukça zorlanıyor, bir yandan iğneyi takmaya çalışıyordu üstüne mingi.

"mingi!" yüzü, hâlâ ağlamaktan kırmızılığını koruyan kadın hızlı adımlarla oğlunun yanına ilerlerken aldığı yaşlar itibariyle buruşmuş dudaklarını birbirine bastırdı. "geldin demek..." diye mırıldanarak hızlıca oğlunun elindeki iğne ve fotoğrafı güzelce taktı cekete birkaç saniye içinde.