🦋🦋🦋
"Çilem hanım, rahatsız ediyorum kusura bakmayın ama uçak piste iniş yapmak üzere, lütfen koltugunuzu dik konuma getirip gösterdiğim şekilde kemerinizi bağlayın. " dedi. Hostes Çilemi hafifçe dürterek.
Çilem, yavaşça gözlerini araladı ve ağır ağır başını salladı. Uzandığı koltukta doğrulup kemerini hostesin gösterdiği gibi bağladı.
İzmir'e 23 yıl boyunca hiç görmediği babasının yanına gidiyordu. Orada da İngiltere'de yaptığı gibi hukuk bürosunda çalışacaktı.
Uçak piste iniş yaptığında havalimanina girip bavulunu aldıktan sonra çıkışa ilerledi. Fakat bir polis memuru önüne geçip çıkışların kapatıldığını ve en içten özürlerini dilediğini söyledi.
Kısa bir süre sonra havalimanina birçok polis ,olay yeri inceleme ve ambulans gelmisti. Cinayet işlendiği acıktı fakat şerit vardı şeritten sonrası görünmüyordu.
Etrafta gezindi bakışlarım ve dikkatimi siyah takımlı Uzun boylu yanında da polis ve onun gibi takım giyinen adamlar çekti. Şeritten içeriye girdiler.
Hemen ardından, sedyeden yatan karın boşluğundan bıçaklanmış bir adam geçti önümden. Ortalık daha sakinleşince çıkışlar açıldı.
Kapının önüne gelince önceden satın alıp havalimaninin önüne park ettirmiş olduğu maseratinin babasının yollamış olduğu konuma ilerledi.
Konuma yakınlasinca derin bir nefes aldı. Babası, hiç yüzünü görmediği , fotoğraflardan yüzü hakkında birkaç bilgi sahibi olduğu, sesini bile telefondan duyduğu, hep bugünün hayalini kurduğu babası...
Evet gelmisti. 23 yıl sonra görecekti. Sonunda yüzüne karşı baba diyecekti. Sonunda hayal olarak kalmayacaktı. O her hayalini gerçekleştirmişti bunun dışında,bunu da gerçekleştirecekti.
Karşısındaki iki katlı müstakil eve baktı. Derin bir nefes alıp verdi. Kararlı adımlarla eve doğru ilerledi. Elini zile götürdü ve bastı. Bir süre bekledi ve ardından kapı açıldı.
Kapı açılınca Çilem'in karşısında, 1.70 boylarında saçları ve sakalları ağarmış kalıplı bir adam duruyordu. Çilem'in gözü doldu. Ve Karşısındaki adama, babasına baktı.
Babası da dolmuş gözleriyle kızına yıllardır görmediği hayallerinden,fotoğraflarından bile güzel olan tıpkı annesine benzeyen tıpkı onun kadar güzel olan kızına baktı.
Çilem daha fazla dayanamadı babası da öyle birbirlerine sarıldılar. Çilem'in ağlayışı şiddetlendi. Ağlayışlarının ve hıçkırıklarının arasında en içten bir şekilde "Baba" dedi.
Babasının da kızının ona seslenişiyle ağlayışı şiddetlendi. O da içten bir şekilde "Kızım " dedi. Kızının kokusunu her an ondan ayrılacakmış gibi derin derin içine çekti. Çilem de babasının kokusunu.
Bir süre böyle kaldıktan sonra ayrıldılar babası elini Kızının yanağına götürdü ve gözünden akan yaş tanesini sildi.
Kızının elini sıkı sıkı ama acıtmayacak bir şekilde tuttu. Eli ne sıcak ne soğuktu. Ama içini ısıtıyordu Çilem'in. Babası ve Çilem biraz koridorda yürüdükten sonra onun en sevdiği yemeklerle donatılmış bir yemek masası görünce duraksadı.
Bu manzara karşısında gozleri doldu yeniden babası ise bunu fark edince Çilem'in elini bırakıp çilenin gözyaşını sildi.
"Kızım bugün ağlamak yok biliyorum mutluluktan ama şimdi olmaz hem senle daha konuşacak çok şeyimiz aslında seninle konuşacak tam 23 yılımız var. O yüzden o başını dik tut ne olursa olsun karşında kim olursa olsun o basın dik olacak. " dedi
