Bu sabah hiç olmadığımdan daha sinirli uyanmıştım. Dünki olay hala beni strese sokuyor ve sinirlendiriyordu. Gece uyuyabildiğim 3 saatte de o lanet haini düşünmüştüm. "Nasıl bana vurabilir!?". Düşündükçe beni ter basıyordu. En kuvvetli rakibimdi diyebilirim.
Saat 06.42
"Daha ne duruyorum ben bu yatakta?". Hızla kalktım ve dolabı açtım. Siyah takımımı aldım. Beyaz yoktu,sevmezdim de zaten. Belime -tabancalarımı- alıp kapıya çıktım. Çıkmamla kapıdaki sersem korumaya bağırmam bir oldu;
-Sen ne halt arıyorsun benim kapımın dibinde?!
-E_e_efendim şey...
-Ne şey lan ne duruyosun sen burda?!
-Ben sadece ş_şey...
-Yeter lan
(2 el Ateş sesi)
Onu vurmuştum. Canım acımıyor yada vicdan azabı çekmiyordum. Alışmıştım artık. "Acı" ne demekti acı?.
Anne babanın ölümü mü? Yoksa okuldaki katliam mı? İşkenceler miydi yoksa? Umrumda değildi. Acı,hüzün,korku devri kapandı artık. Yeni bir devir başlıyordu.
Cesaret, öfke,şiddet devri diğer adıyla Anrde Nikola devri...
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Her Neyse konum bu değil. "Alın şunu götürün!" dedim yüksek ve sinirli bir şekilde. Sert bağırmıştım boğazım ağrımıştı. Evde ayakkabıya dolaşmazdım. Korumalarımdan birini de ayağında ayakkabı ile gördüm,@salonumdaydı. Öylece avel avel bana bakıyordu. Gözlerimi kapattım dişlerimle dudaklarımı sıkmaya başladım ve derin bir nefes aldıktan sonra silahımı çıkardım ve kafasına iki kurşun. 2 ateş sesi duyulmuştu korumalar hemen evin içinde toplandılar salaklar benim vurulduğumu sanmışlardı.
-Olm siz bana sınav mısınız?!
-H_hayır efendim n_neden?
-lan sabahtan beri iki tane koruma mı öldürttürdünüz bir yerinizde duramıyor musunuz?!
-Ö_özür dileriz efendim
-Tamam kes! Arabamı hazırlayın gideceğim
-Fakat Efendim nereye?!
-Bu seni ne kadar alakadar eder? Öyle her şeye burnunu sokma ölümün benim elimden olmasın...
-Peki efendim
Kapıda ayakkabılarımı giydim. Tam ayakkabının topuğunu çekecekken sağ omzumda bir ağrı hissettim. Ağrı ile birlikte içimden hafif bir şekilde;"ıhhhmm" dedim. Omzum sızlıyordu. Başlarda fazla umursamadım ama merdivenlerin korkuluğuna tutununca da kolum çok ağrımaya başladı. Sağ kolum Ivan bir şeyler döndüğünü anlamıştı. Panik ve heyecan arası bir ses tonuyla şöyle söyledi;
-Ne oldu?
-Omzum, akşamki lanet omzumu çıkardı
-Senin yaptığına karşı onun yaptığı
-Ben hiçbir şey yapmadım, Ayrıca damarıma bastı
-Adamın göğsüne iki kurşunu soktun resmen-_-
-Tamam fazla konuştuk bin arabaya
-Pffff
Ivan ile arabaya bindim. Şoför koltuğuna geçti ben de yanına geçtim. Arabayla ortalama bir hızda salona ilerlemeye başladık.Ivan kırmızı ışık görmekten pek hoşlanmaz bu yüzden nerede lamba görse gaza basardı...
