Sessizlik mi Sensizlik mi?

1.Bölüm

Esila Dönmez,17
"Sonunda ilk şiirimi yükleyebildim!" Diye bağırdım sevinçle."Bunun gerçekleşmesini o kadar çok istiyordum ki anlatamam size!" Odadaki sevinen tek kişi ben değildim. Eylül ve Ezgi de benimle beraber seviniyorlardı. Eylül ve Ezgi benim bebeklik arkadaşlarımdı ve beni asla yalnız bırakmazlardı. Bugün de aynıydı. Yani beni yine yalnız bırakmamışlardı. Bazen hayattaki bütün şansımı onlarla arkadaş olarak kullanmışım gibi geliyordu.

Ben odada sevinçten bağırırken Eylül ağzımı kapattı. Ben hala onu sorgularken;
"Gecenin 4.30'unda site güvenliği tarafından kapımızın yumruklanmasını istemiyorsan rahat dur." Doğru söylüyordu. Ama napayım,sevinince tam seviniyorum canım. Sohbetimize Ezgi de dahil oldu. "Bence artık uyumalıyız. Yoksa sabah Seçil hoca geç kaldığımız için bizi 197 parçaya ayırabilir."
"Ve her an sözlümüze sıfır girebilir."diyerek devam ettirdi onu Eylül. En sonunda yatmaya karar verdik ve hepimiz benim odama doğru yol aldık. İkisine de yer yatağı yaptım,ve hemen yattılar. Bende yatağıma koyuldum.

                                              ....                                                

Gece boyunca dönüp durdum fakat uyku tutmadı. Kalktığımda boğazım feci halde kurumuştu. Mutfağa girdim,suyumu içtim ve geri yattım.