Upadłam na podłogę nie mając siły na jakiekolwiek sprzeciwienie do ojca , który w tym momencie przypomniał mi potwora. Matka opierała się o framugę patrząc jak ojciec zadał ostatnie kopnięcie w brzuch. Miałam mroczki przed oczami . Jęknęłam z bólu gdy matka pociągnęła moje włosy żebym wstała i powiedziała że mam iść do pokoju. Ledwo się podniosłam, nogi zadrżały z bólu a brzuch tak niesamowicie piekł . Doczłapałam się do pokoju i zamknęłam za sobą drzwi. Osunęłam się na zimne kafelki i dopiero teraz dałam upust emocjom. Nigdy nie lubiłam pokazywać smutku . Uważałam to za słabość. A ja nie byłam słaba , prawda?
