Selam! Ben Y/n. Babamla birlikte ortak şirket kuran Park Bom-gyu'nun oğlu Jimin ile bu gün bir randevuya çıkacağız. Ailelerimiz ortak oldukları için bizim evlenmemizi istiyorlar, ama ben buna karşıyım çünkü Jimin'in tam 13 eski kız arkadaşı var. Ne de olsa bir gün benden de ayrılır diye düşünüyorum. Ama bu randevuyu sanki onunla değil de bir arkadaşımla çıkıyormuş gibi düşüneceğim, bu beni birazcık da olsa rahatlatıyor. Sonunda üstümü giydim bence şık ve sade oldu...
Oups ! Cette image n'est pas conforme à nos directives de contenu. Afin de continuer la publication, veuillez la retirer ou mettre en ligne une autre image.
Bu elbisemi çok seviyorum. Çünkü 14. yaş günümde annem hediye etmişti bana. Şu an bana hediye edebileceği bir toz zerreciği bile yok. Çünkü annemi geçen yaz trafik kazasında kaybettik. Bu elbise ve bazı eşyalarım, ondan bana kalan son şeyler.
**************
Birden bildirim sesi geldi;
Jimin Oppa : Y/n 5 dakika sonra evinin önüne gelip seni alacağım. Mesajı okuduğum an stress oldum -ilk defa birisi ile kör randevuya çıkacaktım çünkü- bende Jimin'e "Tamam" yazarak onu beklemeye başladım.
~25 dakika sonra~
Kapı çaldı baktığımda Jimin'in geldiğini gördüm.
Jimin: Üzgünüm trafiğe kaldım da
Y/n: Tamam, sorun değil
**********
Buluşacağımız lokantaya vardık. Tam yemek yerken hemen çaprazımızdaki bir masada oturan çok yakışıklı bir genç bana bakıyordu. Bende başımı onun bulunduğu tarafa yöneltince hemen başka bir işle uğraşıyormuş gibi davrandı. Hafifçe -ve istemsizce- tebessüm ettim
Jimin: Seni bu kadar mutlu eden şeyde ne?
Y/n: Boşver, zaten bir anlık tebessüm ettim, bu mutlu olduğum anlamına gelmez.
Yarım saat kadar oturup yemek yedik. Çaprazımda oturan genç çocuk masadan kalkıp hesabı ödeyince aniden bende kalkıp Jimin'e
Y/n: Benim acilen eve gitmem gerek
Jimin: Neden ki? Daha tatlı yiyecektik ama.
Y/n: Boşver, gitmem gerek.
Jimin:O zaman seni arabamla evine kadar bırakacağım.
Y/n: Hayır ben taksi ile gideceğim, sana da rahatsızlık vermek istemiyorum.
Koşar adımlar ile oradan ayrılıp bir taksi çevirdim. Taksiye bindikten sonra şoför arabayı çalıştırmadı.
Y/n: Şey, acaba neden gitmiyoruz?
Şoför: Bir kişiyi daha bekliyorum, aynı yurtta okuyormuşsunuz; ikinizide bırakacağım.
Y/n: Peki...
Biraz daha bekledik ve sonunda diğer yolcu da geldi. Ben de camdan dışarıyı izliyordum o sırada, dışarıdaki manzarayı seyretmem camda gördüğüm yansıma ile sona erdi. Yansımada gördüğüm kişi, Jimin ile lokantada otururken gördüğüm genç beyefendiydi; çok şaşırmıştım ama belli etmedim. Birden kafama dank etti, biz ikimiz aynı yurtta kalıyorduk ve onu hiç görmemiştim; bu nasıl olabiliyordu?
Çok merak etmiştim adı neydi, yaşı kaçtı, ne tür müzikler dinlerdi, en sevdiği renk neydi, uğurlu rakamı varmıydı; hepsini sormak istiyordum. Biraz cesaretimi toplayıp,
Y/n: Sakıncası yoksa adınızı öğrenebilir miyim?
Hyunjin:Ah evet, adım Hwang Hyunjin.
Y/n: Memnun oldum, bende Y/n.
Hyunjin: Aynı yurtta kalıyormuşuz ama ben sizi hiç yurtta görmedim.
Y/n: Bende sizi hiç görmedim.
Hyunjin: Sizli-Bizli konuşmayalım bence, alışık değilim de.
Y/n: Peki, tamam.
Biz konuşurken zaman akıp gitmişti, hemen yurda geldik. O kadar yorulmuştum ki, Jimin bana zilyon tane mesaj atmıştı ve hiçbirini okumadım.
