Taç Mahal'den Alamut'a

Haşhaş

Merhaba,
Buraya adım atarken bile, içimde seninle konuşurken bile artık çekiniyorum. Zira sana gelirken yalan söylediğime inanacağın kadar güçlü geldim. Şimdi sen, kandırılmış hissediyorsun kalbim, aklım, mantığım her şey karman çorman bir şekilde dolanıyorum etrafta. Beni sev istemiyorum, haddim değil biliyorum. Sahi sevgilim, ben hiç seni hak ettim mi? Sadece benim sana özel, senin için yıktığım onca sınırı bu yüzyılın pis düşünceleriyle eşleştirmene çok yandı canım.

Benim sana olan sevgim tam olarak bu kadar yüzeyselleşmeden önce çok özeldi. Gülünce zoraki çıkan çukurların, hiç önemli olmayan ama senin çok önemsediğin saçma kusurların... ve kokun, kolların, beni hiç gitmeyecek gibi sımsıkı sarışın. Sevgilim, seni istemiyorum. İsteyecek yüzüm olmadığından değil sadece, sen de beni çok kırdığından. Biliyorum haddim değil sana kırılmak, susup köşemde üzülmeliyim fakat olmuyor, ben susmak için gelmedim senin hayatına. Kalbimi kırmıyor yokluğun artık sadece ah o her saniyesine taptığım gecelerimize ve senin bana huzuru hissettiren o kokuna zaafım bitmiyor.

Sadece kalbimdeki küçük kıza olan ihanetimiz yakıyor canımı. Fakat biliyorum, iki dünya bir araya gelir güneş batıdan doğar ama biz birbirimize iyi gelemeyiz. Keşke aşık olduğum adamın içindeki kötüyü ortaya çıkarmak yerine güzelliğe olan inancı olarak kalsaydım.

Bana öpüşmeyi, sevişmeyi, utanmamayı öğreten dudakların en sonunda o hakaretleri ederken hiç acıdı mı? Benim kalbim acıdı.

, elbette ismini kullanmaktan çekinmeyecektim. Dünya üzerinde utanmadan sevdiğim tek adamken hemde sen, ama ben gittim güzel bebeğim. Üstelik sen hiç istemiyorken ve beni çok uyarmışken. Bu sadece, asla yüzüne söyleyemeyeceğim, bir özür ve veda.

Sana dair keşkelerim, ömrüm boyunca bitmez belki, belki ben de senin gibi sevemem kimseyi bilmiyorum. Hayat benim karşıma senden sonra ne çıkarır, bilmiyorum. Kurduğumuz hayallere o kadar bağlamışım ki kendimi, adına aşk dediğim bir uyuşturucu bulmuşum, aşırı dozdan hastaneye kaldırıldığımda gelmeyen tek kişi olmuşsun.

İyiki gelmişsin hayatıma, yaşattığımız bütün kötülüklerle varsın. İyiki varsın ama ben senin toprağında kök salamıyordum sevgilim. Çok isterdim, inanmayacaksın belki ama çok da uğraştım. Olmadı. Ve biliyorsun sevgilim, yeşeremediğim yeri karartmamla ünlüyüm ben.

Olay kimse değildi, yani bebeğim.

Biz, aşık olduk. Aşkın ne denli yıkıcı olduğunu gördük. İsterdim ki, aşka inan. Sadakatime inan, beni, beni darlamadan sev. Ama olmadı diye kendimi yaktığımda, neyi değiştirdik?

Biz, aşık olduk ve ben senden gittim. Çünkü birbirimize iyi gelmiyor aksine birbirimize en kötü halimizi gösteriyorduk. Lütfen benim gibi yapma ve buna saygı duy çünkü ben senin kadar ruhsuzlaşamam. Yeni sarmışken kendi yaralarımı bana aynı kitabı bir daha okutma, sevgilim.

Sadakatine asla inanmadığın fakat senin,
Sadece senin.