LOVE WILL FIND A WAY (PLAYBOY, NO MORE)

Chapter Ten

CHAPTER 10

After 1 year

Pagkababang-pagkababa pa lang namin sa eroplano ay feeling ko gusto ko ng lumabas ng airport. Hindi ko akalaing tapos na ang 1 year na palugit samin ni granpa.

Excited na kong makita si Jace, dahil kahit sobrang nahirapan ako sa Korea, tiniis ko para sa kanya. Para pwede na kaming magkasama uli.

"Excited to see him?" natatawang tanong ni granma.

"So much granma. Granpa will now allow us to love each other," nakangiti kong sabi.

"That will happen if he still loves you." seryosong sabi ni granpa.

"Of course he will. I believe that he loves me so much,"

"Well.. that's good," nakangiting sabi ni granma.

Nung nasa Korea kami, si granpa at granma mismo ang nag-aasikaso sakin. Bumibisita lang doon sila mommy.

"Chloe/Bunso!" tawag nila mommy sakin. Kumpleto silang tatlo nila daddy.

"Mommy! Daddy! Kuya!" agad akong tumakbo para mayakap sila. Namiss ko sila. New year ko pa sila huling nakita eh. Bumitaw sila sa yakap ko at nilapitan sila granpa.

"Dad, Mom," nagbigay galang sila mommy at daddy kila granpa at granma. Si kuya din ay yumukod sa kanila bilang paggalang.

Pagkauwi namin ay sumalubong samin ang ilang kamag-anak at kaibigan namin.

"Waaaah! Bztfriend! Namiss kita! huhuhu.. Hindi tayo sabay nagmartsa nung graduation dahil sa Korea ka na daw nag-aral.. Bakit di mo ko kinontak huhuhu?" umiiyak na sabi ni France habang yakap-yakap ako.

"Mahabang kwento bztfriend eh.. Next time ko na sasabihin hehe," sabi ko at luminga-linga para hanapin ang taong gusto kong makita ngayon.

"Tara kain na muna tayo," yaya ni mommy.

"Mommy, nasan po si Jace?" excited kong tanong na syang tila nakapagpa-putla sa kanila.

Bigla akong kinabahan sa naging reaksyon nila.

"Anong problema?"

------------------------------

Para kong na-istatwa sa nakikita ko ngayon.

Kitang-kita ko mula dito sa labas nila kung paano sya hirap na hirap lumakad.

Agad akong pumasok at nakita kong nagulat sya.

"Jace.." agad akong tumakbo at niyakap sya.

Sinabi nila Lyndon na isang buwan na ang nakaraan mula ng maaksidente sya.

Tinignan ko sya at hinawakan sa magkabilang braso. "Kamusta ka na? Masakit pa rin ba ang binti mo? Halika tutulu-"

"Ahh.. miss.. nagkamali ka ata ng pinasok," sabi nya at tinanggal ang kamay ko. Hirap na hirap nyang pinuntahan ang wheel chair nya at umupo.

Napangiti ako. "Nagkaron lang ng highlights ang buhok ko, di mo na ko nakilala?"

Nangunot ang noo nya.

"Do I know you, miss?" tanong nya.

"Jace wag kang magbiro ng ganyan.. hindi nakakatuwa,"

Nangunot lalo ang noo nya at napahawak sa ulo nya.

"Kilala ba kita dapat?" tanong nya at napasabunot sa buhok nya. "Bakit hindi ko maalala? Shit! Bakit hindi ko maalala?"