Daj mi siebie zrozumieć.

Rozdział 1

Pewnego pięknego dnia Emma postanowiła, że wróci do swojego,starego domu,
który to znajdywał się w miasteczku gdzieś w Kanadzie.
Nie było, jej tam od wieków jednak pamięta jak przez mgłę urywki życia w tym miejscu. Jednak pamięta swoich przyjaciół, których od tak dawna nie widziała.
Emma zatrzymała się przed domem. Wzieła głęboki wdech i postawiła nogę na starym stopniu schodów prowadzących do jej starego domu. Powoli wchodziła po schodach i złapała, klamkę drzwi delikatnie otworzyła drzwi, żeby zobaczyć zrujnowany dom. Widać było po jej twarzy rozczarowanie zapamiętała inaczej dom a teraz to straszną ruinę. Chodziła po domu, zwiedzając go, przy okazji szukała jednego pokoju, który nadawałby się do użytku.

Za każdym razem wspominała swoje dzieciństwo i przyjaciół, których musiała odnaleźć, nikt o tym nie wiedział, ale mała Emma bardzo tęskniła za nimi. Kiedy weszła do swojego pokoju, który jako jedyny był, dobrym stanie położyła swoje rzeczy na łóżko i rozejrzała się po pokoju, gdy ujrzała zdjęcie swoje i swoich przyjaciół nagle się rozpłakała. Bardzo tęskniła, za nimi postanowiła, że rozpakuje się jak naj szybciej i pójdzie spać, żeby z samego rana ich poszukać, więc ostrożnie wkładała, każde ubranie do szafy poukładała, na półkach. Pokój Emmy jest mały, ale wystarczający jak na nią po prawej stronie znajduje się biurko z naklejkami i zdjęciami jej i przyjaciół po lewej stronie przy ścianie było, łóżko Emmy było tak duże, żeby ją pomieścić obok łóżka stała mała szafka z lampką, którą Emma starała się zapalić, ale jej to nie wychodziło. Na ziemi z czarnych paneli, które już delikatnie zgniły znajdował się, czarny dywan ściany były pomalowane, jak by ktoś wiedział, że Emma ma się pojawić. Po rozpakowaniu się Emma udała się do łazienki, która też była zdemolowana, ale zdatna do użytku po skorzystaniu z toalety udała się na małe zakupy.

//Hejka to moja pierwsza ksiażka mam nadzieję że wam się spodoba