Eclipse of Hearts

Prologue

"Hey, wait!" Pakiusap sa sakin ni Terrence habang hinahabol niya ako. I was running for my life.

We were in the middle of the woods at kahit pagod na pagod na ako sa kakatakbo ay hindi ko magawa dahil hindi na magtatagal ay sisikat na rin ang araw. Nagtago ako sa likod ng mga malalaking mga puno. Tinawag niya ako ng tinawag habang iniikot ang kanyang mga tingin para ako hanapin ngunit mabuti na lang at hindi niya ako nakita. Nang malayu-layo na ito sa akin, agad akong napasandal sa puno at magpahinga. Hindi ko mapigilan ang pagpatak ng aking mga luha. Umiiyak ako ng umiyak, hindi lang dahil naguguilty ako sa pagalis sa kanyang party kung hindi't natatakot rin akong malaman niya ang matagal ko nang itinatagong sikreto.

I was afraid of what would his reaction be, once na malaman niya na...hindi ako normal. Gusto ko sanang pasayahin siya pero mukhang naging kabaligtaran ata ang naging kinahinatnan. Imbis kasi na nagcecelebrate siya ng ksnyang kaarawan, narito siya sa mga kakahuyan... hinahanap ako.

As much as I wanted to accept his proposal na maging boyfriend ay sadyang hindi pwede. Masasaktan lang siya ng sobra pagmangyari to. Sarili ko nga, hindi ko pa lubos na natatanggap siya pa kaya? Mahal ko siya kung kaya hindi ko kayang masali siya sa gulong ito.

Sometimes, I ask myself kung bakit nangyari ito sa akin...sa amin. Wala naman kaming ginawang masama pero bakit ganoon...bakit kailangan ipinanganak kaming ganito?

'Kailangan mong maging matatag Kara,' my brother whispered. Yes tama kayo, siya ang nagsisilbing inner voice ko minsan.

'Malapit nang bumati ang araw kuya...' sabi ko sa kanya '...malapit ka nang bumalik, habang ako nama'y matutulog...'

Sometimes I feel jealous, mabuti pa si Kuya nakikita ang araw habang ako nama'y hanggang sinag lang ang maaring makita. Unti-unting lumabas ang sinag ng araw at malungkot na sinalubong ito. Just when I was almost finally able to see the sun for the first time, biglang nagblack-out at unti-unting nagbago ang anyo ko...

I suddenly found myself alone in the lonely darkness again. This is my home, my room. It's the chamber in my body-where I'm temporary staying, while waiting for my time-which is when the sun to sets, to become me again.

"Welcome home, Kara..." Malungkot kong ngiti "...happy slumber."

While I was in my chamber, hindi ko mapigilang mapag-isip-isip. Kamusta na kaya si Terrence at si Kuya Bane, my brother? Kelan kaya darating ang araw na mawawala ang sumpa na ito. Yes sumpa ang tawag namin ni kuya dito, at least this is what we want to believe. Twins kami ni kuya pero di tulad ng ibang magkambal, ipinanganak kami ni kuya Bane na iisa ang katawan. In some sort of odd/mysterious circumstance si Kuya Bane ang lumalabas pag sikat ng araw habang ako naman kapag lumulubog ang ito at naggagabi.

Sabi ng ilan sa mga taga sa amin dati, isa dae kaming salot ng kapatid ko, 'we aren't suppose to exist,' ika nga nila. Subalit hindi naman namin kasalanan na naging ganito kami. Bakit ba sa halip na kaawaan ay kinamumuhian pa kami? Aren't we the victims of some force here? Kinailangan naming lisanin ang aming bayan at magtungo dito sa Maynila just to escape the persecution. At least dito wala daw makakakilala sa amin. Walang manghuhusga. Yon ang akala namin...

(A/N: Hey guys this is a new story. I hope you like it and pls vomment.)