Okuldan koşarak çıktım, her zamanki gibi geç kalmıştım, geldiğim an hemen mutfağa gidip önlüğümü üstüme geçirdim, Yine herkes bağırarak sohbet edip, kahkalara boğuluyordu ve ben kirli önlüğümle bütün kalan yemek artıklarını topluyordum. Patronum o jilet gibi ceketi, dağınık saçları ve ucu uzun ayakkabılarıyla bana doğru kızgın bir suratla geliyordu ve bana bağırmaya başladı "bu kaçıncı be kızım" mahçup bi suratla yüzüne baktım "okul çıkış saatimle iş saatini bi türlü uyduramıyorum kusura bakmayın" dedim kısık bir sesle "tamam, ama artık buna bir son vermen gerek yoksa külahları değişeceğiz" dedi, Hızlıca başımı salladım ve işime geri döndüm, sonradan Maya'nın "efsun!" diye bağıran sesini duydum. Maya benim çocukluktan beri en yakın dostumdur, herşeyi birlikte yaparız ailemi kaybettiğimden beri en zor anlarımda yanımda olmuştur. Yanına gittim, birdaha "efsun" dedi "Allah aşkına nolur bana yardım et sabahtan beri canım çıktı." maya okula orta 4 ten beridir gitmiyordu, o yüzden burada sabah 8 den gece 10 a kadar çalışıyordu,"bu kadar yorulduysan mola verseydin ya." bi yandan da çatal, bıçakları yerleştiriyordum."sanki patron da izin verirdi." Dedi, haklıydı nefes almaya bile vakit yoktu bunu da az önce görmüş olduk."haklısın." dedim.
7 saat sonra...
Sonunda işten çıktım, biraz yürüdükten sonra metroya binecektim ama bi türlü akbilimi bulamıyordum, çantam amazon ormanına döndü. Tam o sırada birisi bana çok hızlı bi şekilde çarptı, sanki bir yere geç kalmış gibiydi bi dakika özür dilemedi mi o? kendi kendime "bi özür yeterdi yüzsüz adam" dedim ve sonunda akbilimi bulabildim, yere düşmüştü "en azından akbilimi bulmama yardımcı oldun" diyip kendi kendime kafamı bir sağa bir sola hızlıca salladım. Hemen akbili basıp metro istasyonuna ilerledim, istanbul'da metroların gelişini, yüzünüze vuran ve saçlarınızı savuran rüzgardan anlayabilirsiniz. Metroya bindiğimde karşımda oturan adama baktım "bu bana az önce çarpan adam" Dedim kendi kendime, adama nasıl baktıysam hissetmiş olmalı ki adam da bana tip tip bakıyordu, bana çarptığını farkında değil sanırım..en sonunda metrodan indim, kulaklığımı takıp 'kafile' dinlemeye başladım, en sonundaki gitar sesine bayılıyorum. Müzik bittiğinde durkasadım, yeni bir şarkı açmaya çalışıyordum, durduğumun farkında değildim ve tahmin etmek çok zor olmasa gerek o adam yine burda! İnşallah aynı apartmanda falanda yaşamıyoruzdur...
