Lavinia~

Çırpınış...

"Merih!"
"Merih uyan,uyan sevgilim uyan"
"Hayır, hayır hayır olamaz!"
"M-merih"
Yaşlar gözlerimden bir bir süzülüyordu gerçek olamazdı olmamalıydı yapamazdı beni böyle bı başıma bırakmazdı "hayır" dedim inkar ediyordum hepsinin rüya olmasını umuyordum inanamıyordum fısıldar gibi "söz vermiştin" dedim gözlerimi kapattım hepsinin bı rüya olduğuna kendimi inandırmaya çalıştım nefes alıp verdim gözlerimi açtığımda kollarımda kanlar içinde yatan merihi gördüm "UYAN!"  diye bağırdım perişan bir halde "Merih lütfen, lütfen,ac gözlerini bırakma beni uyan sevgilim uyan"gözlerimden yaşlar yağmur gibi süzülüyordu inanamıyordum çünkü inanmak istemiyordum o güzel yüzüne baktım yüzünde küçük bir tebessüm vardı sarıya yakın saçları alnını kapatmış ve yüzünün yarısı kanla kaplıydı yüzünü ellerimin arasına aldım  ela gözlerine baktım hep son baharı andırmıştı bana gözleri öyle güzel gözleri vardı ki
Her baktığımda içinde kayboluyordum o benim içinde kaybolduğum yaralandığım zedelendiğim bir ormandı ama her seferinde sonunu bile bile ilk günkü hevesle giriyordum ben o ormana ve her seferinde beni daha da çok büyülemeyi başarıyordu her seferinde daha da aşık oluyordum ona her seferinde daha da kendine çekiyordu beni,onu o kadar çok seviyordum ki onun yanında gözümü hiç bişey görmüyordu gözlerinin uğruna herşeyi göze alırdım sarıya yakın saçları bana buğday tarlalarını hatırlatıyordu her rüzgar estiğinde çıkardıkları sesleri o güzel renklerini birbirlerine savruluşlarını dudaklarını ateşe benzetiyordum yanındayken sizi yakıyor ama ondan uzakta da yapamıyorsunuz ona muhtaçsınız her bana değdiğinde de tenimi yakıyordu bana hem en kotu hemde en iyi gelen şeydi parmaklarını ipe benzetiyordum ağaca asılı bir salıncak hem sallanıp mutlu olduğum hemde ipleriyle kendimi astıgım benim sonum olan o salıncak beni hem yaşatan hem öldüren o çocuk beni ölüyken yaşatan o çocuk şimdi ise o kollarımda ölüyordu yoksa aynı salıncağa o da mı binmişti benim sonum olan o salıncak onun da mı sonu olmuştu? bütün bunlar gerçekten oluyor muydu? merih kollarımda ölüyor muydu?
Aklımdan bu sorular geçerken kollarımda acıdan inliyen merihi gördüm kafam o kadar karışmıştı o kadar dolmuştu ki onu fark etmemiştim bile oysa bu mümkün müydü ölüm meleğimi fark etmemek gerçek olabilir miydi?