Stoję przed moim domem. Miejscem w którym się urodziłam żegnam je ostatni raz już nigdy tu nie przyjdę, nie zajrzę, nie odwiedzę rodziny. Wychodząc nikt się ze mną nie pożegnał mogła bym powiedzieć, że zostałam sama ostatni raz patrzę w okno domu. Zastanawiam się czy nie wrócić, czy nie spróbować wszystkiego naprawić. Może jeszcze się da? Patrzę stoję i myślę jest to ciężki moment ale tyle przeszłam muszę skończyć ten rozdział. Muszę. Muszę być silna. Musze dam radę w końcu mam osoby które mi pomogą. Myślę. Dam radę. Będzie dobrze. "idziesz" woła mnie głos z samochodu, ale ja myślę zastanawiam się dalej próbuje sobie przypomnieć jak to się stało, że już¿ nie mam mojej rodziny? Jak to się stało że nie ma mnie teraz z nimi? że mnie nie potrzebują. Jestem dla nich nikim, dla nich nie istnieje. Jestem martwa. Ostatni raz spoglądam na mój dom rodzinny i oddalam się do auta. Z oczu zaczynają mi lecieć łzy tym razem nie ze szczęścia chociaż w sumie czy kiedykolwiek leciały mi łzy ze szczęścia? Raczej nie raczej nie było takiego momentu. Wchodzę do auta cicho mówię ze możemy ruszać i tak kończę najgorsze lata mojego życia.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Taki szyki wstęp ogólnie wydarzenia będą siedziały przed tym co jest w prologu i będę opisywać najgorsze lata życia laury będzie to takie wyjaśnienie prologu (piszę żeby wszyscy ogarnęli o co chodzi) a tak to bardzo długo szykowałam się do napisania tej książki i mam nadzieję ze wam się spodoba nwm ile rozdziałów będzie wlatywać dziennie ale życzę miłego czytania kocham was
KAMU SEDANG MEMBACA
Cruel Years of Life
Aksi- Dlaczego? Dlaczego moje życie jest tak złe? Dlaczego nie mogę mieć życia jak normalna nastolatka usiąść i nie martwić się niczym, oprócz oceny z matematyki i tego czy odpisałam przyjaciółce na SMS. Dlaczego? Proszę powiedz co zrobiłam źle? Co robi...
