MÜRRE

3.Bölüm

Bugün gerçekten çok güzeldi. Hiç ummadığım şekilde mutluydum. Ve özgür... Annem'e söylemeyi düşünüyorum. Sonucuna razı olduğum içinse rahatım.

"Boş boş tavana bakıp sırıtmaya devam edecek misin?" dedi yanımda ki yer yatağın da yatan İrem. Gerçekten tavana bakıp sırıtıyor muydum yani? Delilik.

"Aşıksıın... dırırırım." dedi medcezir kolik arkadaşım. "Mertin repliklerini çalmasana ya." dedim gülerek. "Mertin adını ağzına alma lan!" dedi şakasına sinirlenmiş gibi yaparak. "Mert Eylülün. Hem benim Baranım var."

"Sapım diye dalga geçiyorsun yani? Ben de kendime birini bulmazsam İrem değilim." dedi kararlı bir şekilde.

"Zorla sevgili bulmak istemen çok saçma." dedim gülerek.

"Sen öyle san."

Gülüp şakalaşırken annem içeriye daldı. Gerçekten daldı yani. Hızlı hızlı daldı resmen. "Yavaş anne! Ne bu acelen? Noluyoruz?" dedim.

"Kızlar kampa gidiyoruz!"

Annemin dediği şey üzerine sadece "Ne?" diyebilmiştik.

Yataktan doğruldum ve yatakta oturur pozisyona geldim. Annem de ayak ucuma oturup heyecanlı bir şekilde söze girdi.

"İremin ailesi ve bizim aile hep birlikte kamp yapmayı düşündük. Ve yarın hazırlanıp şehir dışına kampa gidiyoruz. Nasıl? Hemfikir miyiz?" dedi. Konuşması bitince soluklanmak için rahatça nefes aldı.

"Evet" diyen İrem karşısında "Değiliz!" demen garip kaçtı. Annem gülen suratını düşürerek "Niye Asel?" diye sordu. "Ben gelmiyorum." dedim ses tonumu normal tutarak. Eğer gidersem Baran'ın özlerdim. Ve bunu söylemek için şuan hazır hissetmiyordum. "Ha senin olay farklı boyutta." dedi İrem. "Sussana" dedim sadece onun duyabileceği şekilde.

"Aranızda konuşmaya bir son verin. Ve Asel, bu kampa sende geleceksin. İtiraz kabul etmiyorum." dedi.

"Aynen etmiyoruz." dedi kapının arasından bizi dikizleyen babam.

"Neyse siz konuşun. Ben çok yorgunum, uyumaya gidiyorum. Sessiz olun kızlar." dedi gülerek ve bir süre sonra annem ben ve İrem tek kalmıştık.

''Benimde uykum geldi kızlar, ben de uyumaya gidiyorum yarın çok yorulacağız. Siz de uyuyun. Hadi iyi geceler.'' deyip annem de odadan çıkınca İremle yalnız kalmıştık. İrem bu gece biz de kalacaktı. Canımın sıkılmasına tek çare bu oluyordu.

''Hadi uyuyalım.'' dedi İrem. ''Tamam'' deyince ışıkları kapatıp tekrardan yataklara yattık. Telefonu mu elime aldım ve saf saf kurcalamaya başladım. Acaba Baran uyumuş mudur diye düşündüm. Uyumuş olma ihtimali yüzde elli. O zaman uyumamış olma ihtimalide yüzde elli. Kafayı yedim sanırsam. Ben saçmalarken mesaj sesiyle kendime gelmem bir oldu. Mesaj kutusuna girip mesaj atan kişiye baktım.

Mutluluk.

Yani Baran.

Gülümseyerek ne yazdığına bakmak için üstüne tıkladım.

''Sen benim en acılı aşkımsın.''

Niye acılı diye sordum kendi kendime. Kendime sormayı delilik bulup mesaja cevap vermeye karar verdim.

"Niye acılı?"
Kısa süre sonra cevap geldi.

"Çünkü her şey güzel giderse, bir bokluk çıkar."

BİR GÜNDE 2 BÖLÜM! İKİSİ DE KISA OLDU AMA SONUÇTA 2 BÖLÜM YAYINLANDI. SİZİ SEVİYORUM, İYİ OKUMALAR.

Medya:Baran.