Şekersiz Hayatlar

✨1✨

Öncelikle selamlar.

Zor zamanlardan geçiyorum ve bu kurgu bana umut olur diye düşünüyorum, umarım öyle olur...

Üstteki paragrafı dakikalar önce yazmıştım, şu an pek iyi değilim ama yazacağım.

09.09.23'

Yayınlanma tarihi: 10.09.23'

Tarih alalım:

____________________________________

Komikti.

Evet hayatımı özet geçmek gerekirse tam olarak komik olurdu.

Alendan Ceren ben. Hayır ikinci ismim Ceren değil, soyadım Ceren. Pardon geçici soyadım Ceren.

18. Yaş günümdeyim. Saat gece 3, sokakta iki katlı büyük evin önünde duruyordum.  Kapıdaki adamlar bana garip garip bakarken ben umursamadan bu eve bakıyordum.

Oldukça büyük bir evdi, güzeldi.

"Bu kadar zengin bir aile iken neden yetimhanede büyüdüm?" dedim mırıltı şeklinde.
Hava çok soğuktu, kar yağacak gibiydi.

15 Aralık saat gece 3.

Annem ve babam sıcak yatağında uyuyor, ben ise onların yaşadığı bu evin önünde soğuktan donarken bakıyordum. "Küçük kız, bir sorun mu var?" dedi içerdeki adamlardan biri. Onlar da üşüyordu, bu soğuk havada kim üşümezdi? Onların kıyafeti bana göre daha kalındı.

"Kalacak yerin mi yok?" dedi bu kezde. Nefes alacak yerim olmadığını söylesem ne yapardı?

"Mirhanların evi burası değil mi?" dedim soğuktan acı çıkan sesimle. Başını salladı adam. "evet kızım burası, bir sorun mu var?" dedi. Başımı salladım. "Cahit Mirhanlı ve Mezgin Mirhanlı buradalarmı acaba?" dedim. Soğuktu, ellerim çok üşüyordu. "Sen onları nereden tanıyorsun kızım, gel durma orada. Bekçi kulübesi sıcaktır, orada ısınıver biraz" dedi. Tereddüt etsem bile dediğini yapıp benim için açtığı büyük kapıdan içeriye girip bekçi kulübesine girdim.

"Benim onlarla konuşmak istediğim şeyler var efendim " dedim. Adam başını salladı "kalacak yerin var mı kızçem?" dedi samimiyetle. Başımı iki yana salladım "biliyorum saat çok geç ama onlarla konuşmak zorundayım " dedim mahcup bir şekilde. "Onlar uzun yıllar önce vefaat ettiler, kızım" dediğinde tepki vermek istedim fakat başımı ağır ağır sallayabildim sadece. "anlıyorum, basınız sağolsun" dedim ayağa kalkarken. Adam kolumu tutup "dur hele kızım. Soğuk hava, kar bastırdı bastıracak. Nereye? Anlat hele kimsin?" dedi.

Nefes almayı çok seven bir insan...

"Hiç kimse" dedim sessizce. "Behram bey var, Cahit Beyim ve Mezgin Hanımımın oğulları, ciddi bir şey ise arayayım onu?" dediğinde yumru oturdu boğazıma.

"Çocukları varmış " dedim sessizce. "Nasıl dedin kızım?" dedi adam. "rahatsız etmeyeyim ben" dedim. "Yok yok, Behram beyim uyumamıştır zaten. Gel kızım ben seni ona götüreyim. Korkma, çok iyi biridir " dedi. Başımı salladım, başka çarem yoktu.

"Sadece Behram Bey mi var?" dedim kulübeden çıkarken. "Yok kızım, Atlas Bey ve Karel Beyde var" dediğinde yutkundum.

"Ben ağır geldim" dedim.

"Anlamıyorum seni kızım, her neyse. Behram beyim anlar seni" dedi kapıyı çalarak. Bir süre sonra kapı uzun boylu biri tarafından açıldı.

Gözlerimi uzun boylu adamın üzerinde gezdirdim, yeşil gözleri vardı. Kavruk bir teni ve normal uzunlukta saçları.

"Ahmet bey, bir sorun mu var?" dedi adam. Ahmet bey başını salladı "vardır sanırım beyim, bu kızımız Cahit Beyim ve Mezgin Hanımımı sorduydu, ben de önemli olabilir diye size getirdim" dediğinde bu adamın Behram olduğunu anlamıştım. "Tamam Ahmet bey, siz gidin" dediğinde Ahmet bey başını salladı, oradan ayrılırken Behram "buyurun küçük hanım, hava soğuk daha çok durmayın orada" dedi.