Kalbin Katliamı

1.Bölüm:Kırıldım

"Çirkin kıyafetmiş"

"Sen kaçıncı sınıftın?"

"Kırılmadın degil mi?Biz sadece şaka yaptık"

"Buna mı kırıldın cidden?"

Kırıldım.

"Hadi zil çaldı kalkın"dedi Fizik hocası.Uzandıgım yerden başımı kaldırmadım.Evet uzandıgım.Sıralar yatakdır bu çok önemli bir kuraldı.

Adım seslerinden yanıma geldigini biliyordum ama kıpırdamadım.

"Bak bu gün yaramazlık yapma ve çantanı alıp tenefuse çık.Eger aksi olursa ailene mesaj"cümlesini tamamlamasına izin vermeden çantamı alarak ayaga kalktım.

Bunu bekliyordum ifadesiyle bana baktı.Yüzümü yüzüne dikerek ifadesiz bir şekilde söyledim.

"Eger birinin ailesiyle sorunları varsa onu asla bununla tehdit etme."dedim ve omzunu omzuna çarparak büfeye gittim.Çantamın bir kolunu koluma geçirdim.

Üstümde beyaz üniforma altımda uzun salaş bir eşofman ve üzerimdeyse sweat.Bakım yapan bir kız degildim.Yani "Yok ben dogalım"diye degilde"yorgun"oldugum içindi.

Aç degildim ama evde annem yemek yapmadığı için yapsada bana hazırlamayacagı için buradan yemem gerekiyordu.

Kendime tost ve meyve suyu aldım.Tepsimi alarak boş bir yer arıyordum ki yeni gelen herkesin degimiyle"tatlı"benim düşündüğümleyse"acı gülümsemeli kız"beni yanına çagırdı.

Çok enerjikti ama asla mutlu degildi.Ona gülümseyerek yaklaştım.Siyah uzun saçları vardı gözleri benim aksime maviydi maviyi severdim ama kendimde en sevdigim tek şey olan yeşil gozlerim bence daha çok hoştu.

Üstünde üniforması vardı.Düzensiz bir şekilde ütülenmişti.Kolyesi vardı zincirli ve sade.Zincirli ve sade

Garip bir şekilde kolyesi midemi bulandırıyordu ama takmamaya çalışarak yanındaki boş sandelyeye oturdum.

"Alindi degil mi?"dedi.Ismimi bilmiyordu.Ögretmenin yüz defa çagırmasına rağmen.

"Evet"dedim ifadesiz bir şekilde yemeye devam ederken.

"Ayşe bende.Memnun oldum."dedi meyve suyundan içerek.Konuşmadım konuşmadı.

Beş dakika sonra garip sessizligi bölerek söyledi.

"Burdaki cinayetlerden haberin var mı?"dedi meraklı bir ifadeyle yakınlaşarak.Evet merak edilen bir konu.

Bizim oldugumuz yer minik bir yerdi herkes herkesi tanır arada sırada kavga çıkardı.Ama son iki yıldır kadınlar,çocuklar ve diger masum insanlar cani bir şekilde öldürülüyordu.Katil bilinmiyordu ama sadece bildigim cani bir insandı.

Babam cinayet büroda çalışıyordu.Ama bizim yaşadığımız yerde asla kimse kimseyi öldürmezdi ne kadar çok sorunu olsa bile.

O yüzden Almanyaya gitmişti.Ancak cinayet ortaya çıkınca ilk işi buraya gelmek oldu.Buna kırılmıştım.Hayır hayır gitmesine degil ona ne kadar ihtiyacım oldugunu söyledigimde gelmemesi ve sadece işi için gelmesine kırılmıştım.

Çok sıkı çalışıyordu.Odasına kimseyi almıyordu.Bazı geceler hiç uyumuyordu bile.

Ama bazen orada neler oldugunu merak ederdim.Belkj de bu gun o odaya girmeliydim kim bilir.

"Evet"dedim hızlıca ve yüzümü sildim.

"Sence katil kim?"diye soruyordu ki zil çaldı.Zil çaldı ve gitme zamanı.Çaldı ve gitme zamanı

Hızlıca çantamı elime aldım."Belki de görüşürüz"dedim ve çıkışa dogru aceleci olan adımlarla kaçtım.

Kapıyı açmıştım ki beden ögretmenim olan Kerem hoca yanıma yaklaştı.

Ellerini arkdan birleştirip bana dogru egildi.

"Bu sefer kaçmana izin veriyorum ama bir daha olursa kötü olur Bayan Alin"Son kısmı vurgulamıştı.Gülümseyerek geri çekildi.Bende aynı şekilde ifadesiz bir şekilde söyledim.

"Bu sefer beni tehdit etmenize izin veriyorum ama bir daha olursa ölürsünüz Bay Adam"dedim ve bende aynı tarzda ismini vurguladım ve kapıyı açarak benim için manasızlıktan farkı olmayan okulu terk ettim
                                                           🍷
Eve yaklaşıyordum.Apartman degildi 3 katlı bir evdi sadeydi bizim ki gibi bir çokev vardı.Durumumuz kötü degildi annem çalışmıyordu ama babam her ay başı 1000 dolar para gönderiyordu bu yüzden yemek ya da başka sorunumuz yoktu.

Kapının kilidini açarak içeri girdim ardından sesler duyuldu.

"Hayır sen hiç bir şey anlamıyorsun.Ben bu cinayeti çözmeliyim"dedi babam bagırarak.Dışarıda görülenin aksine kavgacı bir ailem vardı ve bu küçüklükten beri böyleydi.

"Anlıyorum..Anlıyorum ve senden boşanıcam o sürtük kızın ve sen yalnız yaşarsınız."dedi annem ve tahmin etdigim bavulunu alarak merdivenleri indi.

Her zaman kavga ediyorlardı ama ilk defa annem ya da babam gidiyordu.Durum ciddiydi.

Annem beni gördu ve sanki onun dünyasındaki bir bombaymış gibi baktı.Yavaş ve kararlılıkla olan adımlarla kapıya yakınlaştı.

"Belki o zaman çirkinlik yapmazsınız"diye mırıldandı benim duya bilecegim bir şekilde.

"Git"dedim sadece ve kapıyı onun için "ifadesiz" benim için"kırgın"surar ifademle

"Senden bi hayır olmamıştı zaten" zaten dedi ve hızlı bir şekilde dışarı çıktı.Bi cinayet için boşanmak..

Olay büyüktü ki annem parayla dolu bir adamı terk etti.Artık kararlıydım o odaya girecektim.

~
Bolum nasıldı zortişkolarım.Lutfen yorum yazmayı ve altta bi yerde yıldızlara basmayı unutmayın.Seviliyorsunuzzz.

                                                ~sevgisiz kalanlara~☆