Melodi Çığlıkları (Düzenleniyor)

Dokuz Gözde👽

Öncelikle merhabalar efendimler 👑

İsmim Nur, yirmi dört yaşındayım. Azerbaycanlıyım.
Aşağıda ve önümüzdeki süreçte göreceğiniz yazım hatalarım, dilimden kaynaklıdır. Bizim yazım kurallarımız (edat, bağlaç ve niceleri…) sizinkinden biraz farklıdır. O yüzden bir hatam olursa, şimdiden kusuru affola.

Hepinizi sevdiğimi belirtmek isterim.
Bu hikâye, benim ilk göz ağrım.

Kitap kapağı için the_heartless___’e teşekkür ederim 🦋
Kitabın yayınlandığı tarih: 08.08.23

Kitap türü: Gizem/Gerilim, Fantastik
Kitabın yazılma tarihi: 21.08.2023

Başladığınız tarihi buraya yazın efendimler 👑

Kitabımın fragmanı için, bu işin uzmanı bir hesabı sizlere önermek isterim:
the_heartless___ – teşekkür ederim böyle güzel bir fragman için ❤

Dikkat! Bu kitapta şiddet ve küfür içeren olaylar bulunmaktadır. İçerik, olumsuz örnek oluşturabilir, rahatsız edici veya tetikleyici olabilir.
Yaşı küçük ve hassas kişiler için uygun değildir.
Yetişkin okurlar içindir.*

---

Uyanın, insanoğlu! Ben geldim.
Sessizliğin en derin farkına vardığım için, gürültülü bir giriş yakalamak istedim.

      #nurdanküçükfısıltılar

---

Bölüm Bir 👑
Dokuz Gözde 🔷️

Yıldızı unutmayalım lütfen… 🌠

İsmim Dina, yirmi üç yaşındayım. İnsanım. İnsan olabilmek, başlı başına bir marifettir bana göre.
İnsan olmak, zaten kendi içinde bir zarafettir.

Kitap okumayı, müzik dinlemeyi, felsefe yapmayı ve süslü cümleler kurmayı çok severim. Fiziksel özelliklerime gelince… güzelim, vesselam.
Sevmeyenlere, sevemeyenlere inat, ben kendimi çok severim ve kaybetmem.

İtalya’ya gitmek için o uçağa binmeseydim, her şeye rağmen şu an daha çok yaşıyor olurdum.

Bazen insanlar, sıkıcı bir alarm sesiyle uyanır ya… ve hayatları öyle başlar.
Bizim hikâyemiz öyle başlamadı. Öyleyse,hadi başlayalım.

Yerde bıraktığım sert adımlarla havaalanına girerken, son on gündür yaptığım gibi yine düşündüm. Yanlış mı yapıyordum?
Kararımdan emindim, ama kuşkular hâlâ içimdeydi.
Şu anda ne mi yapıyorum? İtalya’ya gidiyorum. Tanımadan, etmeden… sadece bir yıldır kütüphanede çalışıp biriktirdiğim parayla, nasıl olacağını düşünmeden, bir hayal uğruna İtalya bileti aldım.

Evet, yanlış duymadınız. Orada ne evim vardı, ne işim; tanıdık desen, o da yok.
Ama kararımı verdim ve artık geri dönemezdim.
Sebebini sorarsanız… kaçıyordum. İnsanlardan değil, kendimden kaçıyordum.

Düşüncelerime dalmışken, arkadan kalın bir erkek sesiyle irkildim:

“Hanımefendi, lütfen çekilir misiniz?”

Kafamı çevirmemle, 1.80 boylarında esmer birine çarpışım bir oldu.

“Afedersiniz, dalmışım beyefendi.”

Sinirli şekilde
“Yolu kapatmışsınız hanımefendi, insanlar buradan nasıl geçecek?”

Sakinliğimi koruyarak
“Tamam, geçeceğim şimdi.”