DEPRESSION[One-shot]

First and Last

Her POV..

Nakakapagod na, hindi ko na kaya pero pinipilit ko para sa kanila. Lagi akong naka ngiti pero sa tuwing mag isa ako nag sisimula nang tumulo ang mga luha ko.

I'm having my own time, reading a Wattpad Stories when my friend called me by my name. It's her, my secret keeper, HAHAHA I really love her.

"Shaiii!!" She shouted my name while running near at me.

"Ohh, grabe kana beh. Sigaw pa ayy, pwede mo naman ako tawagin pag malapit kana ehh" I said to her and turning my gaze on her. Hinahabol nya ang pag hinga nya dahil sa pag takbo

"Hehehe, sorry. Masanay kana, ganito talaga ako labyuu!" She said to me and smiles at me cutely.

"Oo na, tama na kaka ily sakin HAHAHA. Bakit mo nga pala ako tinatawag?" I ask her while looking at her walking to that vacant chair. "Tingnan mo hingal na hingal ka tuloy, Ikaw kasi ehh. Nako Arth tigas talaga ng ulo" Sabi ko naman sa kanya, at sya naman ay naka upo na sa bakanteng upuan.

"Wala naman, I just missed you. Yah know?" She turning her gaze on me and smiled again.

Mahal na mahal ko sila, sila lagi ang nandyaan pag malungkot ako at may kailangan, they never leave me no matter what happened. I don't know if I could still live my own life if I don't have them. Sila yung kaibigan na laging nandyaan para sayo, hindi ka iiwan sa lahat. Never nila ako nakakalimutan, lagi nila akong pinapasaya pag malungkot ako. They treat me like they're my family even we are not blood related. Sila ang meron ako na hindi ko pag sisisihan na nakilala ko.

"Shai" Kayamanan sila para sa akin, kahit na yung iba nasa malayo iniisip pa rin nila ako.

"Shaii" Kaya hinding hindi ko sila ipag papalit kahit kanino.

"Shai!!" Napakurap ako ng bigla akong tapikin ng medyo malakas ni Arthemis, malungkot yung tingin nya sa akin at nag aalala.

"H-huh? B-bakit?" Nagugulat kong tanong dahil sa ginawa nya at itsura nya.

"Ano ka ba! Nakatulala kana naman at naka ngiti habang tumutulo yung luha mo!" Mababakas ang pag aalala sa kanyang tono. Bigla naman ako nagulat sa sinabi nya kaya napahawak ako sa aking pisngi. Tama sya, basa nga ito. Bakas na umiyak ako.
Ikaw kasi Shai, kung ano-ano na naman iniisip mo. Nakalimutan mo ata na nasa harap mo si Arthemis. I sighed, I look at her and smile.

"Nothing to worry about, may naalala lang ako sa mga pinanood ko na nakaka iyak HAHAHA" I said to her and smile sweetly with a peace sign.

"Ikaw talaga! Hmmp! Ilang araw ka ng ganyan ahh, baka may problema ka. Sinabi ko naman sayo na nandito lang ako/kami para sayo" Sabi nya sakit at ngumit ng maliit.

" Oo naman, pag hindi ko na kaya sasabihin ko sa inyo. Kaya wag kana mag alala, ano labas tayo nila Della?" Sabi ko sa kanya at sinundan ng tanong para hindi sya makahalata. I don't want her to be worried. Masasaktan sya/sile ehh.

"Oo ba, na miss kita ehh. Kayo pala hehehe, ilang linggo ba naman walang pasok. Akala ko nga yung linggo na yun walang gagawin yun pala meron, kaya hindi tuloy tayo nakapag bonding." She said while pouting, HAHAHA she's really cute. "Ohh, bakit ka tumatawa?" Naka nguso pa ring tanong nya habang naka kunot ang noo.

"Hmm, nothing. You look cute while doing that HAHAHA" Sabi ko at tumawa ulit, naka simangot pa rin sya kaya tumigil ako then after I stop from laughing she laughed too, so I do the same.

Nag bonding kami nila Yvan, Far Yvan's Girlfriend. Della, and Aya. Masaya yung araw na yun, mabuti nga ginawa namin yun kasi yung sunod pala nun ay pagiging busy na naman namin sa pag aaral namin. Panay tawanan at kwentuhan, kainan na rin. Gaya nang dati I'm still single, I'm scared to commit HAHAHA. That's all.

I'm always stress after that scenario, gipit ako sa gastusin sa school. Busy sila mama sa trabaho, hindi na ako nag sasabila kila Arth kasi ayaw ko na dumagdag sa mga inaaalala nila. Binibigyan ako ni mama, sabi nya mag sabi lang raw ako sa kanya if anong kailangan ko sa school, nag sasabi ako pero kasi kulang pa rin. Naawa ako kay mama ehh, she don't know that I have a part time job. Pero kahit na may part time ako, hindi parin sapat. Pressure ako masyado pero kinakaya ko. Pero bumabalik na naman sa ala-ala ko yung sinasabi nila na wala akong mararating sa buhay.

I'm so much in pain, pero hindi ko sila inistorbo kasi busy sila ehh. Ayaw ko na mag alala sila, para ma ibsan yung sakit na nararamdaman ko, bigla ko nakita yung cutter na ginagamit ko tapos tiningnan ko ang pulsuhan ko. Kinuha ko sya. So, I cut my wrist naka ilang h*wa yung ginawa ko. Hanggang sa nawala yung sakit at bigat na nararamdaman ko, pero bigla sumakit kaya inayos ko. After that I always use a clothes with a long sleeves. In short, nag l*sl*s ako. Wala naman pumansin sa pananamit ko, nag iingat ako na wag nila makita. Gumaan na ang pakiramdam ko dahil sa ginawa ko.

After 2 weeks...

Nagkaroon ako ng pahinga, tapos sakto rin na kinausap ako ni Cheska. Bonding raw kaming apat. Kaya pumayag ako, nag paalam ako kila Arth baka kasi hanapin nila ako. Pumayag sila, kahit na busy sila hindi nila ako nakakalimutan na kamustahin. Umuwi muna ako sa bahay at nag palit ng kasuotan, pero gaya ng sabi ko may mahabang manggas.

Lumabas kami, si kuya Lucas, Cheska, Canna at ako. Kumain kami, at gaya ng sa amin nila Della nag kwentuhan about sa mga nang yayari sa amin. Panay tawanan kami, masaya sya. Sobrang saya. Gusto ko pang maulit yun.

I'm in college, I'm taking a BS Psychology. I want to be a Psychologist, that's my dream.

Marami kang pag dadaanan sa buhay, minsan gusto mo ng sumuko pero inaaalala mo yung mga mahal mo sa buhay. Pero anong magagawa mo kung pangungunahan ka ng kalungkutan at iba pang negative vibes. Noon pa man gusto ni mama maging matigas ako at malakas gaya nya pero anong magagawa ko kung hindi ko kayang gawin ang mga sinasabi nya. I'm so thankful for having her as my mother, sya ang tumayong nanay at tatay ko. 2 in 1 nga ehh. Kaya ako nag pursige na matupad yung pangarap ko dahil gusto ko masuklian Ang pag hihirap na ginawa nya.
Gusto nya ako makapag tapos dahil ayaw nya ako matulad sa kanya na hindi nakapag tapos ng pag aaral kahit na gusto mag aral dahil pinag trabaho na sya sa edad na 11 anyos. She said "Don't pressure yourself, no matter what happened I always proud of you my one and only daughter. Matupad mo lang ang pangarap mo, masaya na ako." Kaya kinakaya ko sa lahat para sa kanya at sa kanila, para mapatunayan ko sa pamilya ko na matutupad ko yung pangarap ko. Na may mararating ako sa buhay at sa landas na pinili ko.

Pero siguro nga ganun talaga ang tadhana kahit na anong gawin mo, susuko at susuko ka talaga kapag hindi mo na kaya. Masaya ako na nakilala ko sila pero hanggang dito nalang talaga ang kaya ko. Mahal na mahal ko sila. Kahit anong mang yari hindi ko sila makakalimutan. Sila ang buhay ko.

Her Friends POV(Arth)...

Nalaman nalang namin na wala na sya, sobrang sakit para sa amin na kaibigan nya kasi wala kaming nagawa. Akala namin alam na namin lahat pero hindi pa pala. Akala namin yung tawa nya totoo, pero totoo naman talaga ehh. Pero dumadating talaga sa point na hindi nya na kaya. Malakas sya ehh! Alam ko yun kasi kaibigan nya ako, sadyang pagod na talaga sya. Nakita namin yung mga h*wa sa malapit sa pulso nya. Iyak kami ng Iyak kasi wala kaming nagawa para sa kanya, lalo na si Tita. Alam ko na gusto nya ng umiyak pero ayaw lang, hindi nya kaya. Nawalan sya ng nag iisang anak. Yung lagi nyang kaaway, katawanan at ka bonding. Yung pinaka mamahal nyang anak na Kasama nya sa lahat, yung iniingatan nya pero bigla nalang nawala ng ganun kabilis.

After 2 years...

Arth's POV...

Dalawang taon na ang nakalipas pero hindi kapa rin namin nakakalimutan. Mahal na mahal ka namin, yung nang yari parang kahapon lang. Masakit pa rin pero kakayanin, sana nasa mabuti ka ng kalagayan ngayon....

END

W/N: Ang depression ay hindi biro, kaya matuto kayong makiramdam sa mga taong nakapaligid sa inyo o kilala ninyo. Wag susuko sa hamon ng buhay, kaya nyo yan!! Keep Fighting!