Küllerinden Doğuş

Kitlenmiş camlar

31 Aralık 2008
-
Uyandığımda fazla heyecanlıydım, hemen koşarak odamın tuvaletine girdim elimi yüzümü yıkadım ve kuruladım. Saçlarımı taramak için aynanın karşısına geçtim yüzümde kollarındaki morluklara biraz bakındım sonra kafamı iki yana salladım ve saçımı tarayıp güzel bir taç takıp aşağı indim. Babam kahvaltı hazırlıyordu aşağı "Günaydınnnn" diyerek inmek isterdim ama yasaktı. Benim hayatımı babam kurmuştu onun yasaklarından çıkmazdım çıkarsam giderdi dimi? giderdi. Kahvaltı masasına oturduğumda babamda konuşmak istemem için benle konuşmazdı konuşmadı her zamanki gibi, kahvaltı yapıp kalktım üst kata çıkıyordum ama tam o sırada sesiyle durmak zorunda kaldım.
"Akşama misafirlerimiz olucak odanı toparla senin yaşlarında bir çocukta gelicek beraber oynabilirsiniz ama konuşmak yok."
Kafamla heyecanla onayladım heyecanladığımı anlamış gibi küçük bir gülümseme ile güldü ama sonra gülüşü soldu ve konuşmaya devam etti bense dinlemeye.
"Yılbaşı için akşam bi' süre evde kalıcaz sonra biz gece saatlerine doğru çıkıcaz evden sende odanda usluca durursun."
Gözleri üzerimde sonrada camlarda gezindi bende camlara baktım ve yine kilitlilerdi hemde hepsi bu evin içindeydim hep burdayım bahçede veya krallığın içinde değil, hep burda kalmıştım 8 yaşındayım ve hiç bu evden dışarı çıkmadım.
"Odana çık misafirler akşam dediğime bakma çocukları erken gelicek."
Başımla onaylayıp hızlıca üst kata çıktım aynaya baktım morluklarım, yaralarım ilk defa çirkin gelmişti gözüme surat astım ve mor bir elbise giyindim tacımı mor bi tağıçla değiştirdim en sevdiğim oyuncaklarımı çıkardım ve oyun halımı serdim yerdeki kanları kapatmak için. Arkadaşım korksun ve gitsin istemiyorum ilk ve son arkadaşım...
Saat 15:05 gelmişti odamın kapısı açılıp kapanmıştı tek gelmişti elini uzattı ve konuşmaya başladı.
"Selam, ben Hakan 10  yaşındayım."
Gülümsemekle yetinebildim konuşup sarılıp tanışmak çok istedim sevdiği herşeyi sormayı çok istedim ama yapamadım olmadı. Ama sanki Hakan bişeyler anlamış gibi gülümseyerek sıktığı elimi bıraktı oyun halısına benle beraber oturdu ve sormak istediğim herşeyi ben sormadan cevapladı.
"Annem veya babam arasında ayrım yapmam herhalde yapmazdım annemden başka kimsem yok yani galiba çünkü annemle babam boşanmış ben bebekten ve annem babamın beni görmeyi sevmediğini söyledi neyse. En sevdiğim renk siyah, en sevdiğim hayvan timsah, en sevdiğim yemek..."
sustu ve düşündü bense heyecanla onu dinlemeye devam ettim.
"Sanırım sevdiğim çok yemek var bana tek annem yemek yapar ve yaptığı bütün yemekleri çok severim annem yapıyor sonuçta ayrım yapamam."
Acı ile gülümsedim benim annem yoktu onun babası birbirimizin eksiklerini tamamliyorduk ama o daha şanslıydı babası yaşıyordu ama benim annem ise melek olmuştu.
"Başka bana ne sormak istersin düşünemedim daha önce hiç bir kızla tanışmadım özür dilerim ilgini çekeceğini düşündüğüm şeyler bunlar"
Bir süre birbirimize baktık ve oyun oynamaya başladık fazla ilgiliydi çok fazla ilgiliydi ilgisini hissetmek kalbimi çok hızlı çarpmasına sebeb oluyordu neden böyleydi?
                                 🦆
Akşam olmuştu çok eğlenmiştik aşağı gitmesi için annesi "oğlum gidiyoruz" diye seslenmişti onu karşılamak ister gibi ayağa kalkıp odamın kapısının önünde durdum ve beklemediğim bi' şey oldu sıcacık bir sarmala hissi ile sarıldı bana
"Keşke sende konuşabilseydin adını bilip veda edebilseydim sana"
Küçük bir gülümseme ile konuştum
"Anisa, Anisa Arden"
şaşkındı ve şaşkınca gülümsedi ve şaşkınlığını üzerinden atıp konuştu
"Hoşcakal Anisa, bir gün yeniden tanışırsak o zaman tanıt kendini bana seni tanımak çok istiyorum ama gitmem gerekiyor."
"Adımı bilmen sır olarak kalsın aramızda olur mu?"
"Olur." Diyerek saçımdan öptü ve odamdan çıktı bense bütün gece boyunca oyuncakları hiç bozmadan en köşeye çektim o geri gelene kadar bozmicaktim beraber yine oynicaktık, yani umarım. Elbisemi çıkarıp Hakanın üzerinde olan mavi tişörtünün tonlarında olan mavi pijama takımımı giydim geriye kalan oyuncakları topladım, dişlerimi fırçalayıp ayılarımı iki yanıma alıp yatağa yattım ve uyumaya çalıştım açtım ama aşağı inmem yasaktı. Yeni yıla yasaklarımın kalkmasını dileyerek uyuyarak girdim.
                                  🦆
1 Ocak 2009
-
Sabah uyandım günlük sabah rutinimi yapıp aşağı indim ama babam yoktu, odasına çıktım odasında da yoktu benden habersiz gitmezdi bunu hiç yapmazdı odasının dolablarını açmaya başladım bomboştu ağlayarak odama girdim ve masamın üstündeki pembe zarfı gördüğüm gibi açtım yazana baktığımda babamdandı göz yaşlarım kağıda hızla yayılıyordu hızlıca okumaya çalıştım.
"Konuştun ve kaybettin bundan sonra kendini korumaya hazırsın demektir konuşman umarım konuştuğuna değmiştir herşey."
Babam anneme çok benzediğimi söylerdi, ses tonum ona annemi hatırlatırdı onun için konuşmam yasaktı ve ben yasakları çiğnemiştim artık ben gerçekten ben olucaktım kendi yasaklarımı kendime kendim koyucaktım. ve ben Anisa yaşadığım herşeye rağmen ağlamamaya yemin ediyorum.