Heval ve Ceylan

Yolculuk

Açlık ve sefilliğin akıl almaz şekilde çaka attığı zamanlarda evinde dört boğaz geçindirmeye çalışan Heval bu işin böyle gidemeyeceğini anlar ve İstanbula gidip daha iyi bir iş bulmak için hazırlıklara başlar. Ufak ufak para biriktirir. En küçük çocuğunun bez parasından kısar ama sonunda otobüs parasını denkleştirir. İçten içe kendini ve çevresini düşünür Heval. Ailesinin, sevdiklerinin akıbeti ne olacak acaba o gittiğine. Aklında deli sorularla evin içinde yürümeye başlar. Bunu gören Rojin bir yandan bohça hazırlarken bir yandan da Heval ile konuşur 

Rojin"Birêz, zêde li ser me nefikirin. em bi awayekî li xwe xwedî derkevin. Zarok mezin bûne û niha karekî wan heye." 

Heval gözleri yaşlı şekilde şöyle der"Hanım kaç defa diyeceğim kürtçe konuşma diye terörist miyiz biz amına koyayım"

Rojin "Pardon bey"

Heval "Aklım çok karışık ne yapacağım ne edeceğim oralarda. İstanbul acımasız diyorlar. Adamı her türlü batağın içine çeker kurtulamazsın diyolar. Bizim emmioğlu Hasan da gitmişti hatırlıyor musun? Kumara düşmüştü. En son kendini attı köprüden. Korkmuyor değilim."

Rojin "Biz sana güveniyoruz beyim. Sen evimizin direğisin. Kim gelirse gelsin hangi kötülük sana kelepçe vurmaya kalksa o kelepçelerin zincirlerini kırar kurtulursun sen. Dualarımızı senden esirgemeyiz elhamdüllillah."

Heval "Hamdolsun. Bohçayı hazırladın mı?"

Rojin "Bitti şimdi. Aş kaynattım şimdi. Gel çıkmadan önce ye."

Heval "Yiyecek vakit yok. Otobüs kalkacak bir saate tez olmam lazımdır."

Rojin "Ama bey burada yolda acıkmayasın. Yolluk hazırlayım he olur mu?"

Heval "Seri hazırla."

Heval, karısının hazırladığı yemeği alıp otogara doğru yola çıktı. Minibüse atlayıp doğrudan Diyarbakır otogarına gitti. Otogardaki o keskin ve dondurucu soğuk karşısında yolculuğunun ne kadar zor olacağını anlamıştı. Bineceği otobüsü buldu ve yerine oturdu. Kalbi çarpıyor, sırtından soğuk terler akıyordu. Onun için cidden çok zor  bir yolculuk olacaktı. Otobüs kalktıktan sonra sanki lastiğin gerilip incelmesi gibi Diyarbakır ve ailesiyle bağları incelmeye başlamıştı ve içine bir rahatlık ilişmeye başlamıştı.