THE MYTH of snakes and shadows

I

Hades

Έχοντας πάρει μια άυλη μορφή σκιάς που σκέπαζε το χώμα, άκουγα την βαριά ανάσα της, αλλά και τους σφυριχτούς ήχους των φιδιών της. Και εκείνη περίμενε υπομονετικά το θύμα της, έβλεπα τα κοφτερά μυτερά της δόντια, όμοια με οχιάς να λάμπουν από το φεγγαρόφωτο. Καθισμένη στο πιο ψηλό κλαδί ενός δέντρου, με την ουρά φιδιού τυλιγμένη στην ξύλινη φλέβα, έτοιμη να ορμήξει στον άντρα που περίμενε.

Είχε τεράστια υπομονή, περίμενε από χθές το πρωί εδώ και πλέον βράδιαζε, με το φεγγάρι να δίνει το ελάχιστο φως που χρειαζόταν για να την φωτίζει. Δεν είχε φάει, δεν είχε πιεί νερό, δεν είχε κλείσει καν τα μάτια της όλες αυτές τις ώρες. Ήταν αξιοθαύμαστο πόσο απαλλαγμένη από όλες τις ανθρώπινες ανάγκες ήταν.
Ένα κλαδί στο έδαφος έσπασε. Και εγώ μα και εκείνη στρέψαμε την προσοχή μας εκεί. Το χαμόγελο που εμφανίστηκε στο πρόσωπο της ήταν απερίγραπτο, σαν μια πανέμορφη σειρήνα κινδύνου που σου έλεγε να φύγεις μακριά αλλά παράλληλα να μην φύγεις ποτέ πολύ μακριά που να μην μπορείς να το αντικρύσεις. Ήταν αποκρουστική η τερατώδης μορφή της δεν ήταν ούτε στο ελάχιστο όμορφη, όμως εκείνο το χαμόγελο... Για μερικά δευτερόλεπτα χάζεψα παρατηρώντας τη.

Ένας άντρας φάνηκε στο ξέφωτο, οπλισμένος βαριά σαν να επρόκειτο να παλέψει με ένα τέρας. Οι καστανόξανθες μπούκλες του έπεφταν μπροστά στο πρόσωπο του, και εκείνος έσπευσε να τις απομακρύνει για να έχει οπτική επαφή με το υποτιθέμενο θύμα του. Πίεσε τα χείλη του τόσο δυνατά που εξαφανίστηκαν από το πρόσωπο του. Ήταν αγχωμένος, εξαντλημένος και τρομοκρατημένος. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ήθελε να αναμετρηθεί μαζί της, όμως η κάθε φορά ήταν ακόμη χειρότερη από την προηγούμενη για εκείνον.

« καιρός ήταν» η σκληρή φωνή της ακουστηκε, και εκείνη την στιγμή ξεπήδησε μπροστά του σαν τον χειρότερο εφιάλτη. « γειά σου Περσέα» τον χαιρέτησε εκείνη, όσο τα φίδια που στόλισαν το κεφάλι της έβγαζαν προειδοποιητικούς ήχους. «άκουσα πως γυρεύεις ξανά το κεφάλι μου» τα μάτια της ήταν ακόμη στο έδαφος, δεν ήθελε να τον αποτελειώσει από τώρα. Παρόλα αυτά, φαινόταν έτοιμη να αμυνθεί αν εκείνος έκανε κίνηση να της επιτεθεί.

Ο Περσέας έδειχνε τρομοκρατημένος, δεν το περίμενε πως εκείνη θα ήταν εδώ. Οι θρύλοι έλεγαν πως ζούσε με τις αδελφές της στην θάλασσα μετά το κακό. Ίσχυε αυτό, μα κάποια στιγμή αποφάσισε να μην κρύβεται, και ας την είχαν μεταμορφώσει στο τέρας που πέτρωνε οποίον την κοιτούσε.