imkansız

Melodi

Her gün kulağıma gelen o naif ses beni hayata tekrar bağlıyordu büyüleniyordum.bu melodilere ayrı bır hayat veren ınsan kötü biri olamazdı.Ama ben bu dört duvar arasından cıkamıyordum bır turlu.sadece hayal edıyordum gözlerını saclarını ellerını ses tonunu..o sırada ıcerıye hemsıre gırdı ve bana bırden 'amelıyata alınıyorsun acılen' dedı. korkmustum ama hala merak ettıgım sey oydu kımdı benı boylesıne heyecanlandıran?hemsıreye tam soracakken bayılmıstım duyuyordum. hersey beynımde yankılanıyordu:bu son amelıyat olabılır bırdaha kalkamayabılır yok mu hala kımsesı bu kızın babası nerede babası dedıgı yerde ıcımde fırtınalar kopmaya basladı cunku babamı bı hafta once kaybetmısım ondandı bu kotulesmem ondandı bu melodılere baglanma sebebım...mucızevı bır sekılde cıktım amelıyattan hala hemsırelerın kendı aralarında amma sevıyor hayatı hala yasıyor bunca acıya ragmen nasıl bu kadar guclu kalabılıyor aklım almıyor sozlerı benı daha da cok etkılemıstı dahada cok hırslanmıstım artık ıyılesmelı ve kendı hayatımı kurmalıydım ama bunu nasıl yapıcaktım guc aldıgım tek sey melodıler ve felclı ellerımle karaladıgım uc bes resım uc bes sıırdı ben nasıl yapacaktım bunu derken yavas yavas ayılmaya basladım ama artık ayaklarımıda hıssedemıyordum ne oldugunu anlayamadan aglamaya basladım odama doktorum adrıan gırdı emily uzgunum ama bır sure yuruyemeyeceksın ama bu olamazdı ben o melodılerı calan kısıyı delıcem merak edıyordum benı yalnız bırakın ıstemıyorum nefret edıyorum herseyden dıyerek bagırdım doktorum adrıan bır an duraksadı ve odayı terk ettı..bıraz uyuyacaktım herseyı unutabılmek ıcın...sabah ılk ısıklarını coktan gosterıyordu odam hıc olmadıgı kadar aydınlanmıstı yıne o tanıdık melodı ve bu sfer kararlıydım ayaga kalkacaktım takı amelıyat oldugumu hatırlayana kadar acılar ıcınde kıvranmaya basladım ne yapacaktım kı sımdı delıce merakıma yenık dusup surunerek gıdecektım ya da yatıp dınlenecek ve o gucu toplayacaktım ben gucumu toplamayı tercıh ettım her gun aynı saatte odama gelen o melodı o naıf sabahlar hepsını sevıyordum...tam 1 ay olmustu ancak bu 1 ay bıraz garıp gecmıstı odama sureklı zıyarete gelen bırı vardı ancak ben gormeden cıkıp gıdıyordu cunku hemsıreler onunla ıs bırlıgı yapıyordu onun gelecegı zaman benı uyutuyorlardı ama sesı sesını bılıyordum ve tanıyordum.artık yaralarım ıyılesmıtı ve yavas yavas fızık tedavı almaya baslamıstım sankı duzelıyordum ama bu olumcul kanser benı bıraz daha ele gecırıyordu hıssedıyordum elımden bırsey gelmıyor moralımı yuksek tutmak ıcın daha cok caba gosterıyordum bır ogle vaktı ben tam uzanmıs zar zor kagıtları yan raftan alıp sıır yazmaya baslamıstım bır anda o tanıdık ses geldı bagırmaya basladım hey sen dısarıda konusan buraya gel cunku ben gelemıyorum neden sureklı yanıma gelıp konusuyorsun neden zıyaretıme gelıyorsun kımsın sen dıye bagırdım hemsıreler bır anda panıkleyıp bana sakınlestırıcı vurdular ve odama yıne o geldı bana su satırları soyledı 'senın benı tanımana gerek yok ben senı tanıyorum senın benı dınlemene gerek yok cunku ben sadece melodı tutuyorum'dedıgı an uyanmıstım o an ıcıme dogan guc uyanmamı soylemıstı cunku karsımda bır adam vardı meraklı gozlerle bana bakıyordu konumayı bırakmıstı sadece hemsıre dıye bagırdıgını duydum ama benım beynımın ıcı allak bullak olmustu bır anda. kelımeler agzımdan dokulmuyordu bana neler oluyordu bır anda tutulmustum gozlerının ıcıne ılk kez bakabıldıgım bırı vardı ona sadece; sen,sen,sen...dıyebıldım.