Bir Deniz'in Hikâyesi

Ön Söz

Şuan saat 02.31, şarjım 69. Bunlar İlk kelimelerim, cümlelerim değil tabi.
   İçimde dinmeyen bir acı var ve günden güne artıyor ve git gide nefrete dönüşüyor bir zamanlar sevdiğim tüm insanlardan teker teker nefret etmeye başladım, kendimce sebeplerim var.
  Hep ölmek istememe, öldürme isteğine kapılmama sebep oldular o kadar ki daha ortaokuldayken ölmeden önce yapılacaklar listesi hazırladım.
   Yağmur yağmasını severim ki eğer ölürsem yağmur yağsın isterim çünkü kendi cenazemde gerçekten tek ağlayacak kişinin ben olduğuna inanıyorum ne egoist diyeceksiniz, ondan değil, o halde yağmur ne alaka diyeceksiniz, açıklayayım: Ben hep ağladığım zaman yada ağlamak istediğim ama ağlayamadığım da yağmur yağardı. Yani hep denk düşmüştür ben de buna inanmaya başladım.

yağmurun altında yürümeyi severim.
Fiskeyeler birden açılsın ve çimenlerde yürümek
Bir gün boyunca sessiz sakin bir yerde ormanın içinde denizi izlemek
Şelaleden atlamak
Gitar, keman çalmak
Kaykay sürmek
Bisiklete binmek
Motorsiklet yarışına katılmak
Şehir dışına çıkmak
Türkiye dışında başka yerlere gitmek
Tek başıma eve çıkmak
Üniversiteyi kazanıp istediğim mesleği elime alabilmek
Bir insanın hayatına gerçekten dokuna bilmeyi
Gerçekten Sevilmeyi ve sevilmeyi
Saygı görülmesini
İstiyorum çok zor belki hele "sevgi görmek" imkansız gibi bir şey çünkü ben nasıl sevilir bilmiyorum, bilmediğim için de seven biri nasıl sever anlayamıyorum..
Ölüm listem daha uzun aklımda olanlar şuan bunlar.

    Bu cümlelerim size ulaşır mı? Ulaşsa bile ne olur? Burada kocaman bir soru işareti çıkıyor işte.
  
   Ben deniz bu benim hikâyem nasıl başlayacağım. Bilmiyorum, neyden başlamalıyım; sevgisiz büyüğdüğümü anladığım anla mı, saygı göstermedikleri hor gördükleri zamandan mı, nefret dolu bakışlardan mı, değersiz hissettiğim her günden mi? Acı dolu bir hayata sahibim. Ama herkesin beni  pozitif bir kişi olarak gördüğü için acılarımı nasıl göstermeye çalıştığımdan fakat anlaşılmadığım saatlerden mi? sizce hangisi olmalı?
Bu arada bir not bu hikayede bir tane ben yok...