İşte yazın ilk günü okul bitti ,mis gibi koca yazı dolu dolu geçirmek için listeler yapıldı, soğuk kahveler yapılıp denize gitmek için hazırlanıp kahvaltı ediliyor derken tabi ki böyle bir yaz geçirmekte olan kardeşime bakıyordum aynı kahvaltı masasında karşımda babam yanımda kardeşim ve annem diğer yanımda ise boş duran sandalyeler . Hep böyle oturmuşuzdur nedeni bilinmez ama ben hep en uzak köşede dururum sinemaya gidince en dış koltukta oturtulup arabada bile yerim hep annemin arkası olurdu neden mi çünkü dikiz aynasından babam ,üstün çaba sarfetmedikçe de annem beni görmezdi. Ben Mira ve evet ben de evlat ayrımına maruz kalıyorum bir kardeşim var kardeşim dediğime bakmayın benden 10 ay küçük sadece. Ben kendimi bildim bileli babamla annem kardeşime adeta tapıyorlardı. O ne istese anında yapılırdı bense hep ikinci plandaydım bazen bunun bile ötesinde. Mesela kreşe gittiğimizde annem beni hiçbir gösteriye sokmazdı aksi kardeşim bir çok gösteriye katılırdı annem kardeşim için albümler anı kutuları video kasetleri yapardı o yüzden onun bu yaşına kadar gün gün neler yaptığı belgelidir ama benim tek başıma bir fotoğrafım bile yok sadece iki tane kardeşimle çekilmiş fotoğraf.
YOU ARE READING
Babasız kız
Non-FictionHayat adil değil Küçükken babalarıyla mutlu olan çocuklara çok imrenirdim özelliklede kendi kardeşlerime bu babamla mutlu olamadığımdan değil babamın beni sevmemesinden kaynaklı .Kardeşlerimle okuldan gelince hepsini öpüp beni pas geçen ancak annem...
