KAZANANLAR VE KAYBEDENLER

0. Gazanfer'in Alanına Girmek

Gazanferler, nefes kesmeyi severler.

Güzideler, intikam almayı bilirler.

Gölge gibi düşerler peşine,

Sessizliği paramparça ederler.

Gecenin içinde atılan adımlar,

Zaferin kokusunu taşır rüzgâr.

Gazanfer mi, Güzide mi parlar?

Kim bilir hangisi yanar.

Biri aşkla yanar biri kinle,

Kim bilir hangisi peşinde?

Kılıç gibi keskin sözlerle,

Yönetir seni kara gölgesiyle.

Kan kırmızısı ufukta doğarken

Gölge gibi takılır peşine.

Ne unuturlar ne affederler,

Bu savaşta sadece;

Kazananlar ve Kaybedenler.

⚔️

0. Gazanfer'in Alanına Girmek

Acılar bazen gündüzleri çekilir ama kokusu geceleri çıkardı.

Vakit gece yarısıydı. Tarihler 15 Eylül 2025'i gösteriyordu. Botlarımın zeminde bıraktığı tok sesler eşliğinde, ıssız bir sokakta ilerliyordum. Dumandan göz gözü görmüyordu. İnsanlar burada az önce havai fişekler patlatmış, ortalığı aleve vermişlerdi. İçimde korkuya dair en ufak bir emare yoktu. Biraz daha ilerlediğimde, duvar kenarında birbirinin ağzını yalamakta olan insanlarla karşılaştım. Yüzümü yan tarafa çevirip, öğürür gibi yaparak yola devam ettim.

Karanlık yolu aydınlatan sokak lambası bozuktu. Durmadan yanıp yanıp sönüyordu. Bileğimdeki saati göz hizama kaldırdığımda, istemsizce dudaklarımdan bir küfür döküldü ve adımlarımı hızlandırdım. Geç kalıyordum.

İçimde ufak bir heyecan filizi oluşunca, bacaklarım benden bağımsız koşar adımlar atmaya başladı. Kızıl, uzun saçlarım koşarken yüzüme doğru uçarken, bundan rahatsızlık duymaya başladım. Bileğimdeki siyah tokayı çıkarıp dişlerimin arasına aldım. Kısa bir süre sonra istediğim yere varmıştım. Adımlarım yavaşladığı sıra, saçlarımı ensemde toparlayıp yumuşak bir şekilde bağladım.

Annem her zaman, bir kadının en değerli mücevheri saçlarıdır, derdi. Bu yüzden ne olursa olsun, saçlarının parlamasına izin ver diye de eklerdi ama ben hiçbir zaman annemin kızı olmamıştım. Onun istediği gibi bir kız olmayı başaramamıştım. Ne en değerli mücevherim saçlarımdı, ne de ben annesinin sözünü dinleyen uslu bir çocuktum.

Ben, annemin en değerli mücevherini elinden alan babamın, Şevket Güzide'nin kızıydım.

Onun kızı olmayı hiçbir zaman istememiştim. Zira o, dünyamın en kötü adamıydı. Annemin hayatını, neşesini ve en önemlisi de ruhunu çalmıştı. Sonrasında ondan bir hayat istemiş, annemden alamayınca çalmaya karar vermişti. Annemde ne var ne yok sömürmüş, ruhunu emmişti.