Emel - Holm
_^__________^__________^________^_
Soğuk bir geceydi ve ben ölürken yağmur ince ince yağıyordu. Sanki yağmur benim için yağıyordu o gece, beni anlıyordu, bana ağlıyordu.
İçimde binlerce çığlık biriktirdim. Binlerce cümle söyledim: Yalvarırım, yardım edin! Bakın ve beni görün! Susmayın, yardım edin! Sesimi duyun! Çığlıklarımı duyun!.. Ama iş dışa vurmaya, konuşmaya gelince tıkandım. Çünkü bir kapak vardı ve ben ne zaman içimdekileri dışarı çıkarmaya çalışsam o kapak sıkıca kapatılıyordu kelimelerimi kanatan ve sesimi öldüren katilim tarafından.
Bazı insanlar cinayetini, ölümünü, katliamını görür. Ben kendi ölümünü izleyenlerdenim. Elimde bir bıçak kendimi kesiyorum, sanki bedenimden ne kadar kan akarsa içimdeki zehri o kadar kolay dışarı çıkarabilirmişim gibi... Ama olmuyordu. İçimdeki şeytanın zehirli sözlerini yok etmek için kendimi kesmekten, kanımı akıtmaktan daha fazlası gerekiyordu. Bunu acı bir şekilde fark ettiğimde bir iğne aldım elime ve ilmek ilmek diktim kendime açtığım yaraları. Ne kadar da kolay söylemesi öyle değil mi? Oysaki nasıl acımıştı ruhum, nasıl yanmıştı canım, nasıl gözyaşları düşmüştü gözlerimden, nasıl feryatlar kopmuştu dilimden... Ama kimse duymadı. Kimse benim sessiz çığlıklarımı duymadı. Kimse alevler içerisinde cayır cayır yanan ruhumu görmedi. Kimse korkudan buz kesmiş gözlerime bakmadı. Kimse gözyaşlarıma dokunmadı silmek için. Kimse elini uzatmadı kaldırmak için. Ve kimse öpmedi ıslak gözlerimden acılarımı dindirmek için.
°Ağladığımda ıslanır kirpiklerim, hiç öpülmedi ıslak gözlerim.°
Ara ara beni gösterip fısıldaşıyorlar: "Bu o değil mi? Kendini öldürmeye çalışan kız." ya da "İntihara teşebbüs eden kız o mu?" gibi sorular soruyorlar birbirlerine.
Hayır! Ben intihara teşebbüs etmedim. Ben intihar ettim ve ben o gece öldüm. O soğuk zeminde oturup yaralarımı tek başıma sararken öldüm, yardım çığlıklarım duyulmadığında öldüm, umudum tamamen tükendiğinde "Anne! Baba! Bana yardım edin, lütfen bana yardım edin!" diye olmayan anne ve babama yalvarırken öldüm ben. Ruhum öldü o gece benim ruhum!
"Yaşayamıyorum!" demek istiyorum insanların yakasına yapışıp. "Ben yaşayamıyorum, siz nasıl yaşıyorsunuz?"
O gece çığlık bile atamadım. Çığlık atamadım, çünkü korktum. Çığlık atamadım, çünkü bana susmamı söyledi. Çığlık atamadım, çünkü bana bağırdı. Çığlık atamadım, çünkü beni incitti. Çığlık atamadım, çünkü... parmakları sesimden daha güçlüydü.
Sizin atamadığınız kaç çığlığınız var?
Sizin bastırılmış kaç çığlığınız var?
'Her ölenin mezar taşı olmazmış, ölünce anlıyorum.'
.
_____________
Okuduğunuz için teşekkürler.
